42 Dywizjon Artylerii Lekkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 42 dal. Zobacz też: inne dywizjony artylerii noszące numer 42.

42 Dywizjon Artylerii Lekkiej (42 dal) - pododdział artylerii lekkiej Wojska Polskiego II RP.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany przez 3 pal z Zamościa.

Formowanie i działania[edytuj | edytuj kod]

42 dywizjon artylerii lekkiej miał być sformowany zgodnie z planem mobilizacyjnym „W”, w I rzucie mobilizacji powszechnej [1].
Jednostką mobilizującą był 3 pułk artylerii lekkiej Legionów stacjonujący w garnizonie Zamość [2].
Organizacja wojenna pododdziału była identyczna z organizacją wojenną dywizjonu wchodzącego w skład pułku artylerii lekkiej i zakładała, że w jego składzie znajdzie się dowództwo, trzy baterie armat i kolumna amunicyjna. Do maja 1939 roku każda z baterii miała być uzbrojna w cztery 100 mm haubice wz. 1914/1919A z jaszczami wz. 1914/1919K [3]. W maju tego roku baterie dywizjonu zostały przezbrojone w 75 mm armaty wz. 1897 [4].
Dywizjon miał być jednostką Obszaru Warownego „Grodno”[5].

Dywizjon został sformowany w dniach 31 sierpnia - 6 września 1939, w Łabuńkach. 7 września dywizjon otrzymał rozkaz załadowania na transport kolejowy w Zamościu. 11 września 1939 został wyładowany na stacji kolejowej w Złoczowie. Następnego dnia po wykonaniu 60 km marszu dotarł do m. Laszki Królewskie (gmina Zadwórze). Przed świtem 14 września dywizjon dotarł do Lwowa [6]. W obronie miasta jednostka walczyła do 22 września 1939.

Obsada personalna 42 dal[edytuj | edytuj kod]

Dowództwo

  • dowódca dywizjonu - kpt. art. Stanisław VII Kowalski
  • adiutant - ppor. rez. Bronisław Przysada
  • oficer zwiadowczy - ppor. rez. Antoni Fedyk
  • oficer obserwacyjny - ppor. rez. mgr Michał Bohdan Kowalewski († 1940 Katyń)
  • oficer łączności - ppor. rez. Henryk Rojecki († 1940 Katyń)
  • oficer płatnik - ppor. rez. Jakub Pomarański
  • lekarz weterynarii - ppor. rez. lek. wet. Antoni Wiktor Rytel

1 bateria

  • dowódca baterii - kpt. Bohdan Kosacki († 1940 Katyń)
  • oficer ogniowy - ppor. Zbigniew Edward Specylak

2 bateria

  • dowódca baterii - por. rez. Tomasz Małynicz
  • oficer zwiadowczy - ppor. rez. Piotr Bronisław Tukiendorf
  • oficer ogniowy - ppor. Kazimierz Emilian Miź

3 bateria

  • dowódca 3 baterii - NN

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń ... s. 257.
  2. Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny "W" ... s. 73.
  3. Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny "W" ... s. 74.
  4. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń ... s. 258.
  5. Zarzycki 2005 ↓, s. 39.
  6. Piotr Zarzycki, Artyleria w obronie Lwowa w roku 1939 s. 80, 82.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ryszard Dalecki, Armia "Karpaty" w wojnie obronnej 1939 r., Krajowa Agencja Wydawnicza, Rzeszów 1989, wyd. II, ​ISBN 83-03-02830-8
  • Ryszard Rybka, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja, Kamil Stepan, Warszawa: Oficyna Wydawnicza "Adiutor", 2010, ISBN 978-83-86100-83-5, OCLC 674626774.
  • Piotr Zarzycki, Artyleria w obronie Lwowa w roku 1939, Przegląd Historyczno-Wojskowy nr 2 (207), Warszawa 2005
  • Piotr Zarzycki, Plan mobilizacyjny "W". Wykaz oddziałów mobilizowanych na wypadek wojny, Oficyna Wydawnicza "Ajaks" i Zarząd XII Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Pruszków 1995, ​ISBN 83-85621-87-3
  • Piotr Zarzycki: Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej. Zeszyt 121. 3 pułk artylerii lekkiej Legionów. Pruszków: Oficyna Wydawnicza Ajaks, 2005. ISBN 83-88773-97-6.