48 Pułk Lotnictwa Szturmowego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
48 Pułk Lotnictwa Szturmowego
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1952
Rozformowanie 1963
Organizacja
Numer JW 4854
Dyslokacja garnizon Przasnysz Inowrocław
Rodzaj wojsk Wojska lotnicze
Podległość 8 Dywizja Lotnictwa Szturmowego

48 Pułk Lotnictwa Szturmowego (48 plsz) – oddział lotnictwa szturmowego ludowego Wojska Polskiego.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

48 Pułk Lotnictwa Szturmowego został sformowany na podstawie rozkazu Nr 0096/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 11 grudnia 1951.

Jednostka została zorganizowana na lotnisku w Przasnyszu, w okresie od 1 maja do 1 grudnia 1952, według etatu Nr 6/104 o stanie 307 żołnierzy i 2 pracowników kontraktowych. Pułk wchodził w skład 8 Dywizji Lotnictwa Szturmowego[1].

1 października 1953 roku w pułku znajdowały się 23 samoloty Ił-10[2].

W 1953 jednostka została dyslokowana na lotnisko Latkowo koło Inowrocławia, w miejsce 35 Pułku Lotnictwa Bombowego, który przebazował się do Przasnysza.

W 1960 na bazie pułku została sformowana 20 Eskadra Lotnictwa Artyleryjskiego. W tym samym roku jednostka została przemianowana na 48 Pułk Lotnictwa Myśliwsko-Szturmowego.

W 1963 pułk został rozformowany. Dwie eskadry stanowiły bazę dla utworzonego 56 Pułku Lotniczego, a trzecia została włączona w skład nowo powstałego 32 Pułku Lotnictwa Rozpoznania Artyleryjskiego.

Dowódcy pułku[edytuj | edytuj kod]

Wykaz dowódców pułków podano za: Józef Zieliński [red.]: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010. s. 151.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Kmiecik, Polskie lotnictwo wojskowe 1945-1962, s. 110.
  2. Zieliński 2011 ↓, s. 151.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kmiecik, Polskie lotnictwo wojskowe 1945-1962, Warszawa: „Ulmak”, 2002, ISBN 83-87226-29-7, OCLC 831089471.
  • [red.] Józef Zieliński: Polskie lotnictwo wojskowe 1945-2010: rozwój, organizacja, katastrofy lotnicze. Warszawa: Bellona SA; Wojskowe Stowarzyszenie Społeczno-Kulturalne „SWAT”, 2011. ISBN 978-83-1112-14-09.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]