4 Batalion Pancerny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
4 Batalion Pancerny
Ilustracja
Odznaka 4 Batalionu Pancernego
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1935
Rozformowanie 1939
Patron Jan Karol Chodkiewicz[a]
Tradycje
Święto 1 czerwca[b]
Dowódcy
Ostatni mjr Karol Krzyżanowski
Organizacja
Dyslokacja Brześć
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Broń pancerna
Podległość 3 Grupa Pancerna

4 Batalion Pancerny (4 bpanc) – pododdział broni pancernych Wojska Polskiego II RP.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj]

W 1930 roku, w garnizonie Brześć został sformowany 1 Dywizjon Samochodów Pancernych. W skład dywizjonu włączono szwadrony samochodów pancernych przy dywizjach kawalerii i przeniesiono je do Brześcia:

Z dniem 1 września 1931 roku 1 Dywizjon Samochodów Pancernych przeformowany został w 4 Dywizjon Pancerny.

Latem 1935 roku do batalionu przeniesionych zostało dwunastu oficerów: por. piech. Roman Kałuża (35 pp), por. piech. Wojciech Wojsław Dymecki (84 pp), por. piech. Alfred Marchilewicz (2 pp Leg.), por. piech. Bronisław Kołtuniec (44 pp), por. piech. Jan Pyziel (24 pp), por. piech. Eugeniusz Wertyński (34 pp), por. piech. Leszek Franciszek Romański (49 pp), por. kaw. Jerzy Kołokow (16 puł), por. kaw. Karol Smolak (1 psk), por. art. Juliusz Adolf Neyman (5 dak), por. art. Tadeusz Lajourdie (30 pal), por. art. Stanisław Kraiński (18 pal).

Do jesieni 1935 roku, do czasu sformowania 7 Batalionu Pancernego, w skład jednostki wchodziła wydzielona kompania czołgów TK w garnizonie Wilno.

29 lipca 1938 roku jednostka została podporządkowana dowódcy 3 Grupy Pancernej. Batalion należał do typu I[1].

Organizacja pokojowa batalionu[edytuj]

Czołg rozpoznawczy TK-3
Znaki taktyczne malowane na czołgach lekkich i rozpoznawczych[c]
Znaki taktyczne malowane na pojazdach pancernych[d]
  • dowództwo
  • kwatermistrzostwo
  • pluton łączności
  • 2 kompanie pancerne
  • kompania rozpoznawcza
  • kolumna samochodowa
  • park
  • pluton Junackich Hufców

15 lipca 1939 roku na stanie ewidencyjnym batalionu znajdowało się 46 czołgów rozpoznawczych TK-3, dziewięć samochodów pancernych wz. 1934, dwa ciągniki, 129 samochodów ciężarowych, 15 samochodów specjalnych, 17 samochodów osobowych, 47 motocykli i 17 przyczepek.

Mobilizacja batalionu w 1939 roku[edytuj]

Zgodnie z założeniami planu mobilizacyjnego "W" batalion był jednostką mobilizującą. W trzeciej dekadzie marca 1939 roku, w mobilizacji alarmowej, w grupie jednostek oznaczonych kolorem czerwonym[2] sformował pięć pododdziałów [e]:

Od 31 sierpnia 1939 roku, w I rzucie mobilizacji powszechnej, kolejnych pięć pododdziałów:

  • Kolumna Samochodów Osobowych i Sanitarnych w Kraju Nr 9 dla OK IX
  • Kolumna Samochodów Sanitarnych PCK Typ I Nr 902 dla Armii "Pomorze" (por. rez. Kowalski)
  • Kolumna Samochodów Ciężarowych Typ I Nr 952 dla Armii "Łódź" (kpt. Tadeusz Zakrzewski)
  • Kolumna Samochodów Ciężarowych Typ I Nr 953 dla Armii Odwodowej (por. st. sp. Jan Paliwoda)[3]
  • Kolumna Samochodów Ciężarowych Typ II Nr 954 (por. kontr. Kiazim-Bek Safar-Ogły)[3]
  • Park Ruchomy Broni Pancernych Nr 9 (bez czołówki) dla Odwodu NW (mjr rez. Ziółkowski)
  • Czołówka Reperacyjna Nr 91 dla Armii "Łódź" (kpt. Jan Wiśniewski)

W II rzucie mobilizacji powszechnej miał sformować:

  • Park Stały Broni Pancernych Nr 91 dla SGO "Narew" (kpt. Władysław Więckowski)

Ponadto z pozostałości batalionu został zaimprowizowany pluton czołgów rozpoznawczych pod dowództwem ppor. Nagórskiego, który walczył w obronie Brześcia.

Kadra jednostki[edytuj]

Samochód pancerny wz. 1934

Dowódcy:

Oficerowie:

Symbole batalionu[edytuj]

Sztandar

Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 25 marca 1938 nadano batalionowi sztandar . Jak wszystkie sztandary broni pancernych, posiadał on ujednolicony prawą stronę płatu. Zamiast numeru oddziału, na białych tarczach między ramionami krzyża kawaleryjskiego występował Znak Pancerny. Znak ten występował również na przedniej ściance podstawy orła.

Na lewej stronie płatu sztandaru umieszczono[4]:

  • w prawym górnym rogu — wizerunek Matki Boskiej Kodeńskiej
  • w lewym górnym rogu — wizerunek św. Michała
  • w prawym dolnym rogu — godło godła Polesia i Brześcia n/Bugiem
  • w lewym dolnym rogu — odznaka honorowa 4 batalionu pancernego

Uroczyste wręczenie sztandaru odbyło się 26 maja 1938 na Polu Mokotowskim w Warszawie. Sztandar wręczył reprezentujący Prezydenta RP i Naczelnego Wodza — minister Spraw Wojskowych gen. dyw. Tadeusz Kasprzycki.

Na wstędze sztandaru napis: "Jedyna siła spoczywa w naszym ręku i pomocy Bożej. Kircholm 27.IX.1605 r.".

17 września 1939 roku w okolicach Nadwórnej, kpt. dypl. Ireneusz Mikulski spalił sztandar[5].

Odznaka

Wzór odznaki zatwierdzony został Dz.Rozk.MSWoj. nr 6 poz. 68 z 30 czerwca 1936. Był to pozłacany krzyż w kształcie krzyża Orderu Virtuti Militari, ramiona pokryte oksydowaną blachą pancerną. Pośrodku złoty szyszak, na dolnym ramieniu krzyża złota cyfra pułku "4 Panc"[6].

Autorem projektu odznaki był M.W.Żebrowski. Odznaki wykonywane były w wersjach: oficerskiej – emaliowanej, podoficerskiej – malowanej czarną farbą.

Uwagi

  1. Nieoficjalny szef honorowy batalionu << Za: Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947 s. 153
  2. Rocznica ukazania się pierwszego rozkazu dziennego 1 Dywizjonu Samochodów Pancernych
  3. 1 – czołg dowódcy kompanii; 2 – czołg dowódcy 1 plutonu; 3 – czołg dowódcy 2 plutonu; 4 – czołg dowódcy 3 plutonu; 5 – czołgi z 1 plutonu; 6 – czołgi z 2 plutonu; 7 – czołgi z 3 plutonu
  4. 1 – wóz dowódcy szwadronu; 2 – wóz dowódcy 1 plutonu; 3 – wóz dowódcy 2 plutonu; 4 – wóz z 1 plutonu; 5 – wóz z 2 plutonu.
  5. W nawiasach podane zostały nazwiska dowódców pododdziałów mobilizowanych przez 4 bpanc.

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Krzysztof M. Gaj: Polska broń pancerna w 1939 roku - organizacja wojenna i pokojowa jednostek. Oświęcim: NapoleonV, 2014. ISBN 978-83-7889-122-2.
  • Adam Jońca: Wrzesień 1939 : pojazdy Wojska Polskiego: barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990.
  • Zdzisław Sawicki, Adam Wielechowski: Odznaki Wojska Polskiego 1918-1945: Katalog Zbioru Falerystycznego: Wojsko Polskie 1918-1939: Polskie Siy Zbrojne Na Zachodzie. Warszawa: Pantera Books, 2007. ISBN 83-204-3299-5.
  • Rajmund Szubański: Polska broń pancerna 1939. Warszawa: Bellona, 2011. ISBN 9788311121065.
  • Jan Tarczyński, Krzysztof Barbarski, Adam Jońca: Pojazdy w Wojsku Polskim = Polish Army vehicles: 1918-1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”; Londyn: Komisja Historyczna byłego Sztabu Głównego PSZ, 1995. ISBN 83-85621-57-1.
  • Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 - 1947. Londyn: Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernych, 1971.