4 Dywizja Strzelców (RFSRR)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 4 Dywizji Strzelców RFSRR. Zobacz też: 4 Dywizja Piechoty - inne dywizje piechoty z numerem 4.
4 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo  Rosyjska FSRR
Sformowanie 1919
Działania zbrojne
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
bitwa pod Zadorożem (4–6 lipca 1920)
bitwa pod Makowem (9 sierpnia 1920)
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 15 Armia

4 Dywizja Strzelcówzwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny polsko-bolszewickiej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

Sformowana w czerwcu 1919 z resztek Litewskiej Dywizji Strzelców[1]. W dniu 23 sierpnia 1920 roku po skutecznym ataku polskiego 59 Pułku Piechoty na Łomżę wielu żołnierzy dywizji dostało się do polskiej niewoli.

Dowódcy dywizji[edytuj | edytuj kod]

  • komdyw. Sołoduchin[2]

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Skład w sierpniu 1920[2]:

  • 10 Brygada Strzelców
    • 28 pułk strzelców
    • 29 pułk strzelców
    • 30 pułk strzelców
  • 11 Brygada Strzelców
    • 31 pułk strzelców
    • 32 pułk strzelców
    • 33 pułk strzelców
  • 12 Brygada Strzelców
    • 34 pułk strzelców
    • 35 pułk strzelców
    • 36 pułk strzelców

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Materiały do historii wojny 1918-1920 r. T. I/1 Bitwa Warszawska – Bitwa nad Bugiem 27 VII – 7 VIII 1920. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1935.
  • Grzegorz Łukomski, Bogusław Polak, Mieczysław Wrzosek, Wojna polsko-bolszewicka 1919-1920, Koszalin 1990.
  • Janusz Odziemkowski: Leksykon wojny polsko-rosyjskiej 1919 – 1920. Warszawa: Oficyna Wydawnicza „Rytm”, 2004. ISBN 83-7399-096-8.