4 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
4 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie sierpień 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 8 Pułk Artylerii Ciężkiej
Dowódcy
Pierwszy mjr Stefan Stachowski
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 4 Dywizja Piechoty

4 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (4 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II RP.

Dywizjon został sformowany w sierpniu 1939 roku, w Toruniu, przez 8 Pułk Artylerii Ciężkiej z przeznaczeniem dla 4 Dywizji Piechoty.

W jego skład weszły dwie trzydziałowe baterie 105 mm armat i 155 mm haubic[1].

Działania bojowe[edytuj]

Po sformowaniu dywizjon odmaszerował do rejonu koncentracji 4 DP. Początkowo broniła ona linii jezior od rz. Osy do rz. Drwęca. 2 września 4 DP otrzymała zadanie odzyskania utraconych pozycji w rejonie Radzynia. Początkowo prowadzono natarcie bez wsparcia ogniowego artylerii. Dopiero 3 września zgrupowanie 4 i 16 pal oraz 4 dac wsparło piechotę. W nocy z 3 na 4 września dywizja wycofywała się na Toruń i Włocławek.

8 września o świcie artyleria dywizyjna zajęła lasy w rejonie Brześć KujawskiKruszyn. Tu rozpoczęto przygotowania do walki nad Bzurą. Dywizjon maszerował dalej i po dwóch nocach zajął stanowiska w rejonie ŻychlinKutno. 10 września rano 4 pal i 4 dac były bombardowane z powierza. Dywizjon poniósł duże straty w ludziach i koniach.

4 dac wspólnie z II/4 pal maszerował w kolumnie bocznej w ugrupowaniu 14 pułku piechoty w kierunku na Bedlno-Walewice. Wieczorem skutecznie wsparł walkę o Rulice i Walewice. Niemcy ponieśli ciężkie straty. Zdobyto duże ilości sprzętu bojowego i samochodów.

Wobec zmiany planów operacyjnych 4 DP wycofała się na północny brzeg Bzury, a od 8:00 wzięła udział w zwrocie zaczepnym. Działania wspierał 4 dac w rejonie jeziora Okręt. Kolejne dwa dni to okres uciążliwych walk. Siły niemieckie zostały przegrupowane i uzyskały liczebną przewagę.

17 września nastąpiły zmasowane ataki niemieckiego lotnictwa i artylerii, oraz koncentryczne uderzenia czołgów. 4 dywizjon został rozbity. Ciężko ranny został dowódca, major Stefan Stachowski.

Obsada personalna dywizjonu[edytuj]

dowódca dywizjonu – mjr Stefan Stachowski († 21 IX 1939 z ran[2])

  • dowódca 1 bateria armat – por. Jezierski
  • dowódca 2 baterii 155 haubic wz.1917 – kpt. Oborski
    • oficer baterii – ppor. Eugeniusz Różański[3].

Przypisy

  1. Galster 1975 ↓, s. 402.
  2. Ludwik Głowacki, Obrona Warszawy i Modlina ..., s. 251; Kazimierz Galster, Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914–1939, s. 402, 403 błędnie podał, że dowódcą 4 dac był mjr Stefan Tadeusz Starzyński podczas, gdy oficer ten w kampanii wrześniowej 1939 r. dowodził 15 dac i poległ 17 września 1939 r. pod Tułowicami.
  3. Organizacja i obsada personalna za: Karol Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej. s. 402.

Bibliografia[edytuj]

  • Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn: 1975.
  • Roman Łoś: Artyleria polska 1914–1939. Warszawa: Bellona, 1991. ISBN 83-11-07772-X.
  • Ludwik Głowacki, Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1985, wyd. V, ​ISBN 83-11-07109-8​.