4 Lubuska Dywizja Zmechanizowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 4 Lubuskiej Dywizji Zmechanizowanej. Zobacz też: 4 Dywizja Zmechanizowana.
4 Dywizja Zmechanizowana
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1990
Rozformowanie 2001
Nazwa wyróżniająca Lubuska
Patron Jan Kiliński
Tradycje
Rodowód 4 Pomorska Dywizja Piechoty
4 Pomorska Dywizja Zmechanizowana
Dowódcy
Pierwszy gen. bryg. Czesław Piątas
Ostatni gen. bryg. Zbigniew Szura
Organizacja
Dyslokacja Krosno Odrzańskie
Rodzaj wojsk Wojska zmechanizowane
Podległość Śląski Okręg Wojskowy
Jan Kiliński – patron 4 LDZ
Krosno Odrzańskie – w tym budynku stacjonował sztab dywizji

4 Lubuska Dywizja Zmechanizowana im. Jana Kilińskiego (4 DZ) – związek taktyczny Wojsk Zmechanizowanych Sił Zbrojnych RP.

W 1990, w wyniku zmian restrukturyzacyjnych w Wojsku Polskim, 4 Dywizję Zmechanizowaną przeformowano na zmechanizowany związek taktyczny posiadający w swej strukturze trzy zunifikowane pułki zmechanizowane. Rozwiązano 11 pułk zmechanizowany, a 18 pułk czołgów z Wędrzyna przyjął strukturę zunifikowaną. Pozostałe pułki ogólnowojskowe również przekształcono w pułki zunifikowane. Dywizja przyjęła nazwę 4 Dywizja Zmechanizowana.

W czasie kolejnych reorganizacji dywizja przeszła na strukturę brygadową.

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

  • gen. bryg. Leon Łapiński (1962–1964)
  • gen. bryg. Józef Jaworski (1964–1966)
  • płk Kazimierz Makarewicz (1966–1968)
  • płk Jerzy Góral (1968–1970)
  • gen. bryg. Apoloniusz Golik (1970–1972)
  • gen. bryg. Henryk Antoszkiewicz (1972–1975)
  • gen. bryg. Romuald Królak (1975–1978)
  • gen. bryg. Zenon Bryk (1978–1984)
  • gen. bryg. Kazimierz Tomaszewski (1984–1986)
  • gen. bryg. Bolesław Baranowski (1986–1991)
  • gen. bryg. Czesław Piątas (1991–1993)
  • gen. bryg. Jerzy Baranowski (1993–1997)
  • gen. bryg. Zbigniew Szura (1997–2001)

Struktura organizacyjna w 1996 roku[edytuj | edytuj kod]

Tradycje[edytuj | edytuj kod]

4 Lubuska Dywizja Zmechanizowana im. Jana Kilińskiego do chwili swego rozformowania kultywowała tradycje wszystkich „czwartych” formacji piechoty Wojska Polskiego.

Rozformowanie[edytuj | edytuj kod]

Dywizja oficjalnie została rozformowana 28 września 2001 Część jej oddziałów znalazła się w podporządkowaniu 11 Dywizji Kawalerii Pancernej z Żagania, część (w tym sztab) rozwiązano.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • 4 Dywizja Piechoty – Zmechanizowana 1808–1994. Zarys dziejów, red. nauk. Grzegorz Nowik, Tadeusz Rawski, Ministerstwo Obrony Narodowej, Departament Stosunków Społecznych, Wydawnictwo "Bellona", Warszawa 1994, ​ISBN 83-11-08377-0​.
  • K.Czernikowski „Wojska Lądowe – Część I Okręgi Wojskowe, Korpusy i Dywizje 1943–2008”, Elbląg 2008
  • K.Czernikowski „Wojska Lądowe – Część II Jednostki Wojskowe Korpusów i Dywizji 1943–2008”, Elbląg 2008