4 Pomorska Dywizja Zmechanizowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
4 Dywizja Zmechanizowana
Ilustracja
Znak taktyczny 4 DZ
Historia
Państwo

 Polska

Sformowanie

7 marca 1962

Rozformowanie

1998

Nazwa wyróżniająca

Pomorska

Patron

Jan Kiliński

Tradycje
Rodowód

4 Pomorska Dywizja Piechoty

Kontynuacja

4 Lubuska Dywizja Zmechanizowana

Dowódcy
Pierwszy

gen. bryg. Leon Łapiński

Ostatni

gen. bryg. Bolesław Baranowski

Organizacja
Numer

JW 2838[1]

Dyslokacja

Krosno Odrzańskie

Rodzaj sił zbrojnych

Wojska lądowe

Rodzaj wojsk

Wojska zmechanizowane

Podległość

Śląski Okręg Wojskowy

Skład

Etat Nr 5/323-5/337

Jan Kiliński - patron 4 PDZ
Siedziba byłego Dowództwa 4 DZ. Krosno Odrzańskie 3 stycznia 2003.

4 Pomorska Dywizja Zmechanizowana im. Jana Kilińskiego (4 DZ) - związek taktyczny Wojsk Zmechanizowanych Sił Zbrojnych PRL.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie zarządzenia Nr 023/Org. szefa Sztabu Generalnego WP z 7 marca 1962 roku 4 Pomorska Dywizja Piechoty została przeformowana w 4 Pomorską Dywizję Zmechanizowaną[2] według etatów Nr 5/323-5/337 skadrowanej dywizji zmechanizowanej o stanie osobowym 2237 żołnierzy i 68 pracowników cywilnych[3].

Znakiem rozpoznawczym 4 DZ był biały kwadrat. Znak był umieszczany na czołgach, transporterach opancerzonych i pojazdach mechanicznych.

W listopadzie 1966 roku dywizja została przeformowana na etaty wojenno-pokojowe o pełnej gotowości bojowej stając się pierwszorzutowym związkiem taktycznym Śląskiego Okręgu Wojskowego. Utworzono nowe pododdziały zabezpieczenia, jak: batalion remontowy, batalion medyczny i batalion zaopatrzenia. W 1967 roku na uzbrojenie dywizji wprowadzono transportery opancerzone SKOT-2A, a dwa lata później czołgi T-55A.

W 1989 roku został rozformowany 11 pułk zmechanizowany, a 18 pułk czołgów średnich przeformowany w 18 pułk zmechanizowany. W wyniku tych zmian powstał zunifikowany związek taktyczny.

12 września 1991 roku dywizja utraciła prawo do nazwy wyróżniającej "Pomorska", zachowując imię patrona.

W 1995 roku dywizja została przeformowana na nowe etaty i przeszła ze struktury pułkowej na brygadową. W wyniku tych zmian organizacyjnych został utworzony związek taktyczny, który w następnym roku otrzymał nazwę wyróżniającą - 4 Lubuska Dywizja Zmechanizowana.

Struktura organizacyjna (1967)[edytuj | edytuj kod]

Sprzęt bojowy: uzbrojenie jednostek dywizji stanowiły transportery opancerzone SKOT-2A, które w 1987 zastąpiły bojowe wozy piechoty BWP-1, czołgi T-55A wymienione w 1988 na czołgi T-55AM, samobieżne haubice 2S1 Goździk, samobieżne działa przeciwlotnicze ZSU-23-4, rozpoznawcze samochody opancerzone BRDM-2.

Żołnierze dywizji[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy dywizji[4]:

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Spis zespołów archiwalnych Archiwum Wojskowego w Oleśnicy
  2. Puchała 2013 ↓, s. 276.
  3. Jerzy Kajetanowicz, Polska piechota w latach 1955-1963, Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych Nr 2 (128), Wrocław 2003, ISSN 1230-5243, s. 177.
  4. Mąsior 2005 ↓.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz, Polskie wojska pancerne i zmechanizowane w latach 1955-1990, Poligon 2010, nr 3.
  • Franciszek Puchała: Budowa potencjału bojowego Wojska polskiego 1945-1990. Obszary szpiegowskich działań. Warszawa: Fundacja "Historia i Kultura", 2013. ISBN 978-83-11-12800-2.
  • 4 Dywizja Piechoty - Zmechanizowana 1808-1994. Zarys dziejów, Grzegorz Nowik (red.), Tadeusz Rawski (red.), Warszawa: Bellona, 1994, ISBN 83-11-08377-0, OCLC 830050990.
  • Wiesław Mąsior: Dowódcy dywizji Wojska Polskiego. Profesjonalne Forum Wojskowe. Serwis-militarny.net, 2005. [dostęp 2018-02-05].