4 szwadron pionierów

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
4 szwadron pionierów
Ilustracja
Historia
Państwo

Polska

Sformowanie

1924

Rozformowanie

1939

Dowódcy
Ostatni

rtm. Jerzy Jasielski

Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Dyslokacja

garnizon Lwów
Kamionka Strumiłowa
Bereźce nad Ikwą

Rodzaj sił zbrojnych

wojsko

Rodzaj wojsk

kawaleria

Podległość

4 Dywizja Kawalerii
2 Samodzielna BK
Kresowa BK

4 szwadron pionierówpododdział kawalerii Wojska Polskiego.

Historia szwadronu[edytuj | edytuj kod]

W 1924 został sformowany szwadron pionierów przy 4 Dywizji Kawalerii[1]. 21 listopada 1924 minister spraw wojskowych przydzielił na stanowiska młodszych oficerów szwadronu poruczników: Karola Wiernickiego z 24 puł. i Jerzego Leihra z 2 psk[2]. Szwadron wchodził w skład 4 Dywizji Kawalerii we Lwowie. 6 listopada 1924 generał dywizji Stefan Majewski, w zastępstwie ministra spraw wojskowych, rozkazem O.I.Szt.Gen. 11750 Org. ustalił następujące odznaki dla organizującego się szwadronu pionierów przy 4 DK:

  • otok na czapkach rogatywkach czarny,
  • proporczyki na kołnierzu kurtki i płaszcza pąsowo-czarne (barwa pąsowa u góry, barwa czarna zaś u dołu),
  • na naramiennikach kurtki i płaszcza numer (cyfry arabskie) i litery „4D”[a].

Szwadron stacjonował w garnizonie Lwów[4][5][6].

Od sierpnia 1926 formacją ewidencyjną dla żołnierzy szwadronu był 14 pułk ułanów we Lwowie. W związku z powyższym minister spraw wojskowych przeniósł do tego pułku poruczników: Karola Wiernickiego, Jerzego Leihra i Ireneusza Mikulskiego z pozostawieniem ich na zajmowanych stanowiskach[7]. W listopadzie tego roku do 14 puł. został przeniesiony por. Włodzimierz Dawbulewicz i przydzielony do szwadronu pionierów 4 DK na stanowisko młodszego oficera[8].

4 sierpnia 1927 minister spraw wojskowych ustalił barwy szkarłatno-czarne dla proporczyka szwadronów pionierów[9].

24 lutego 1928 minister spraw wojskowych ustalił otok szkarłatny na czapkach oficerów i szeregowych szwadronów pionierów[10].

W listopadzie 1928 ze szwadronu ubył rtm. Władysław Wojakowski i por. Włodzimierz Dawbulewicz[11].

W 1930 pododdział został przemianowany na 4 szwadron pionierów[12]. Formacją ewidencyjną szwadronu był 14 pułk ułanów we Lwowie[4]. W 1930, po rozwiązaniu dywizji, został podporządkowany dowódcy 2 Samodzielnej Brygady Kawalerii[13][14].

13 sierpnia 1931 minister spraw wojskowych marszałek Polski Józef Piłsudski rozkazem G.M. 7759 I. zatwierdził wzór i regulamin odznaki pamiątkowej szwadronów pionierów[15].

Po 1932 szwadron został przeniesiony do Kamionki Strumiłowej, a wiosną 1939 do Bereziec nad Ikwą[16][17].

Bezpośredni nadzór nad szkoleniem i wychowaniem żołnierzy w szwadronie, jak również nadzór nad właściwym wykorzystaniem i konserwacją sprzętu saperskiego sprawował jeden z trzech dowódców grup saperów. Był on również kierownikiem corocznych koncentracji jednostek saperskich[18].

Od 1937 szwadron wchodził w skład Kresowa Brygady Kawalerii[19]. Do października tego roku szwadron został zreorganizowany[20].

Zgodnie z uzupełnionym planem mobilizacyjnym „W” dowódca 12 pułku ułanów w Krzemieńcu był odpowiedzialny za przygotowanie i przeprowadzenie mobilizacji szwadronu pionierów nr 4[21][22]. Jednostka była mobilizowana w alarmie, w grupie jednostek oznaczonych kolorem zielonym[23][22]. 27 sierpnia 1939 została zarządzona mobilizacja jednostek „zielonych” na terenie Okręgu Korpusu Nr VI, a jej początek został wyznaczony na wieczór tego dnia[24]. Szwadron miał osiągnąć gotowość w ciągu 36 godzin (Z+36)[23]. Szwadron przyjął organizację wojenną L.3023/mob.org. oraz został ukompletowany zgodnie z zestawieniem specjalności L.4023/mob.AR i wyposażony zgodnie z należnościami materiałowymi L.5023/mob.mat.[25]

W czasie kampanii wrześniowej szwadron pionierów nr 4 walczył w składzie Kresowej BK[26].

Kadra szwadronu[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy szwadronu[b]
Młodsi oficerowie szwadronu
Obsada personalna w marcu 1939[17]
  • dowódca szwadronu – rtm. Jerzy Jasielski
  • dowódca plutonu – por. kaw. Witold Włodzimierz Milewski
  • dowódca plutonu – por. kaw. Zdzisław Sielecki

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wzór, wymiary i sposób umieszczania wyżej wymienionych odznak i barw – według przepisów o ubiorze polowych WP[3].
  2. Jan Przemsza-Zieliński podał, że we wrześniu 1939 dowódcą szwadronu pionierów nr 4 był por. kaw. Władysław Bober, gdy faktycznie oficer ten dowodził szwadronem kolarzy nr 2[27].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 81.
  2. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 123 z 21 listopada 1924, s. 689.
  3. Dz. Rozk. MS Wojsk. Nr 44 z 6 listopada 1924, poz. 640.
  4. a b c d e Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 303.
  5. a b c Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 52.
  6. a b Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 666.
  7. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 31 z 9 sierpnia 1926, s. 247.
  8. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 49 z 17 listopada 1926, s. 402.
  9. Dz. Rozk. MS Wojsk. Nr 22 z 4 sierpnia 1927, poz. 268.
  10. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 6 z 24 lutego 1928, poz. 66.
  11. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 14 z 5 listopada 1928, s. 352, 375.
  12. Rocznik oficerów kawalerii 1930 ↓, s. 51.
  13. Tym 2013 ↓, s. 46.
  14. Sieradzki i Wielecki 1994 ↓, s. 27, wg autorów 4 szwadron pionierów został włączony w skład 10 Brygady Kawalerii..
  15. Dz. Rozk. MSWojsk. Nr 25 z 13 sierpnia 1931, poz. 315.
  16. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. CLVII, 201, w jego miejsce do Kamionki Strumiłowej został przeniesiony z Rzeszowa szwadron zapasowy 20 pułku ułanów.
  17. a b c Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 719.
  18. Bałtusis 1940 ↓, s. 68–69.
  19. Sieradzki i Wielecki 1994 ↓, s. 28-29.
  20. Tym 2013 ↓, s. 60.
  21. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 180, 201.
  22. a b Zarzycki 1995 ↓, s. 63.
  23. a b Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 201.
  24. Zarzycki 1995 ↓, s. 218.
  25. Rybka i Stepan 2010 ↓, s. 1094, 1095.
  26. Sieradzki i Wielecki 1994 ↓, s. 32.
  27. Przemsza-Zieliński 1995 ↓, s. 387.
  28. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 32 z 15 sierpnia 1926, s. 262.
  29. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928, s. 175.
  30. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 9 z 26 kwietnia 1928, s. 156.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]