50 Dywizja Piechoty (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 50 Dywizji Piechoty okresu II RP. Zobacz też: 50 Dywizja Piechoty – stronę ujednoznaczniającą.
50 Dywizja Piechoty
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Dowódcy
Pierwszy płk Ottokar Brzoza-Brzezina
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość SGO „Polesie”
Bitwa kock 1939 1.png
Bitwa kock 1939 2.png

50 Dywizja Piechoty, Dywizja „Brzoza”, 50 DP (rez.) – wielka jednostka piechoty Wojska Polskiego II RP improwizowana w kampanii wrześniowej 1939.

50 Dywizja Piechoty (Rezerwowa) pod dowództwem płk. w st. sp. Ottokara Brzozy-Brzeziny wchodziła w skład Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” gen. Franciszka Kleeberga. Powstała ze zgrupowania „Brzoza”, sformowanego przez gen. Brzozę-Brzezinę w rejonie Małoryty, które 26 września weszło w skład "Grupy Poleskiej", oraz dołączonego do niego 28 września zgrupowania "Drohiczyn Poleski". Tego dnia rozkazem dowódcy SGO "Polesie" została dokonana jej reorganizacja i właśnie wtedy formalnie utworzono 50 DP. Uczestniczyła we wszystkich walkach SGO „Polesie”: 1 października obsadziła Kock oraz wsie Talczyn, Annopol i Posmugi, a następnie walczyła pod Serokomlą, 3 października uderzyła na Stoczek, jednak wskutek słabego wsparcia artylerii natarcie załamało się w silnym ogniu artylerii niemieckiej, dywizja otrzymała rozkaz przesunięcia się w nocy do rejonu AdamówBurzec, 5 października brała udział w zaciętych walkach z niemiecką 13 DZmot. z rozkazem utrzymania Adamowa i Krzywdy. Następnego dnia skapitulowała wraz z resztą zgrupowania.

Organizacja i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Organizacja i obsada personalna[1][2]

Dowództwo 50 Dywizji Piechoty

  • dowódca dywizji – płk w st. sp. Ottokar Brzoza-Brzezina
  • dowódca piechoty dywizyjnej – ppłk Kazimierz Franciszek Gorzkowski
  • dowódca artylerii dywizyjnej – ppłk Henryk Dudek (do 27 września)
  • dowódca artylerii dywizyjnej – ppłk Stanisław Asłanowicz
  • szef sztabu – ppłk dypl. Zenon Wiesław Adamowicz
  • kwatermistrz – mjr dypl. Henryk Filip Bezeg (do 25 września)
  • kwatermistrz – płk w st. sp. Tadeusz Łakociński
  • 178 Pułk Piechoty
    • dowódca – mjr Tadeusz Król (do 1 października)
    • dowódca – ppłk Władysław Michał Dec
  • 180 Pułk Piechoty
    • dowódca – mjr Franciszek Pająk
  • Dywizjon Artylerii Lekkiej – kpt. Marian Poraj-Jankowski
  • Batalion Saperów – mjr Cyprian Ułaszyn
  • Kompania Łączności – por. Rostkowski
  • Kolumna Samochodowa – por. rez. Jakub Otto Fiński
  • Pluton Pieszy Żandarmerii Nr 92 - kpt. Grzegorz Czeski

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wróblewski 1989 ↓, s. 197-201.
  2. Głowacki 1986 ↓, s. 378-381.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Ludwik Głowacki: Działania wojenne na Lubelszczyźnie w roku 1939. Wyd. 2. Lublin: Wydawnictwo Lubelskie, 1986. ISBN 83-222-0377-2.
  • Jan Wróblewski: Samodzielna Grupa Operacyjna „Polesie” 1939. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1989. ISBN 83-11-07659-6.