51. ceremonia wręczenia Oscarów
 Statuetka Oscara | |||
| Data |
9 kwietnia 1979 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Prowadzenie | |||
| Producent | |||
| Reżyser | |||
| Czas trwania |
3 godziny, 25 minut[1] | ||
| Stacja telewizyjna | |||
| Nawigacja | |||
| |||
51. ceremonia wręczenia Oscarów – 51. ceremonia wręczenia Nagród Akademii Filmowej (Oscarów), nagród filmowych przyznawanych przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS). Odbyła się 9 kwietnia 1979 w Dorothy Chandler Pavilion w Los Angeles. Wręczono podczas niej nagrody w 21 kategoriach, honorujące filmy, których premiera odbyła się w 1978, a także sześć pozakonkursowych nagród specjalnych[2]. Poprowadził ją Johnny Carson. Była w Stanach Zjednoczonych transmitowana na żywo przez kanał telewizyjny ABC, a jej oglądalność wyniosła około 46,301 milionów widzów, co przełożyło się na około 63% widowni amerykańskiej telewizji tego wieczoru[3].
Nominacje zostały ogłoszone 20 lutego 1979. Najwięcej (po 9) otrzymały ich filmy Łowca jeleni i Niebiosa mogą zaczekać. Warren Beatty jako pierwsza osoba w historii otrzymał za jeden film (Niebiosa mogą zaczekać) nominacje za produkcję, reżyserię, scenariusz i występ aktorski[a][5]. Podczas ceremonii najwięcej nagród (6), w tym w kategorii najlepszy film, zdobył Łowca jeleni[6]. Powrót do domu jako czwarty film w historii został uhonorowany w obu kategoriach aktorskich za role pierwszoplanowe[7][8].
Laureaci i nominowani
[edytuj | edytuj kod]Kategorie konkursowe
[edytuj | edytuj kod]
.jpg)
.jpg)
Nagrody specjalne
[edytuj | edytuj kod]
.jpg)
- Walter Lantz – „za wnoszenie radości i śmiechu do każdego zakątka świata poprzez swoje wyjątkowe filmy animowane”
- Museum of Modern Art Department of Film – „za wkład w postrzeganie filmu przez publiczność jako formy sztuki”
- Laurence Olivier – „za całokształt jego twórczości, za wyjątkowe osiągnięcia całej jego kariery i za całokształt wkładu w sztukę filmową”
- King Vidor – „za jego niezrównane osiągnięcia jako twórcy i innowatora filmowego”
Statystyki
[edytuj | edytuj kod]
|
|
Przebieg
[edytuj | edytuj kod]Prezenterzy
[edytuj | edytuj kod]Występy muzyczne
[edytuj | edytuj kod]| Wykonawcy | Utwory |
|---|---|
| Olivia Newton-John | „Hopelessly Devoted to You” |
| Jane Olivor Johnny Mathis |
„The Last Time I Felt Like This” |
| Donna Summer | „Last Dance” |
| Debby Boone | „When You’re Loved” |
| Barry Manilow | „Ready to Take a Chance Again” |
| Sammy Davis Jr. Steve Lawrence |
„Not Even Nominated (Oscar’s Only Human)” |
| orkiestra | „That’s Entertainment!” |
Ceremonia
[edytuj | edytuj kod]
Producentem ceremonii był Jack Haley Jr., zaś reżyserem Marty Pasetta[12]. Poprowadził ją, po raz pierwszy w historii Johnny Carson, a jego honorarium wyniosło 15 tysięcy dolarów[13]. Dyrygentami orkiestry byli Jack Elliott i Allyn Ferguson[14].
Sammy Davis Jr. i Steve Lawrence wykonali podczas ceremonii medley utworów ze starszych filmów, które nigdy nie zostały nominowane w kategorii najlepsza piosenka oryginalna[15]. Członkowie sekcji muzycznej Akademii krytykowali pomysł występu. Ostatecznie odbył się on z uwagi na groźby Haleya Jr. i Carsona, że w przypadku jego odwołania zrezygnują z udziału w ceremonii[6]. Po raz pierwszy w historii Oscarów wszystkie pozycje nominowane w kategorii najlepsza piosenka oryginalna zostały podczas gali wykonane przez te same osoby, które śpiewały je w filmach[10].
Ceremonia otrzymała trzy nominacje do nagród Primetime Emmy: dwie w kategorii najlepsze indywidulne osiągnięcie w wydarzeniu specjalnym i jedną za najlepsze programowe osiągnięcie w wydarzeniu specjalnym. Triumfowała tylko za trzecią z nich[16].
W trakcie ceremonii po raz ostatni pojawili się publicznie John Wayne i Jack Haley, kilka miesięcy przed tym, jak zmarli[17][18].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]- Filmy zgłoszone do rywalizacji o 51. rozdanie Oscara w kategorii filmu nieanglojęzycznego
- 32. ceremonia wręczenia nagród Brytyjskiej Akademii Filmowej
- 36. ceremonia wręczenia Złotych Globów
Uwagi
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Uprzednio, podczas 14. edycji w 1942, Orson Welles otrzymał nominację za reżyserię, scenariusz i występ aktorski w filmie Obywatel Kane, ponadto był jego producentem. Obywatel Kane był także nominowany w kategorii najlepszy film, ale zgodnie z ówczesnym regulaminem, nominację za najlepszy film otrzymywała wytwórnia, a nie producenci[4].
- ↑ Nie licząc pozakonkursowej nagrody za osiągnięcie specjalne.
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Osborne 2013 ↓, s. 252.
- ↑ a b c The 51st Academy Awards. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-27)]. (ang.).
- ↑ Bill Gorman: With No Blockbusters Up For Best Picture, Expect 'Academy Awards' Viewership To Fall; Ratings History + Your Guess For This Year (Poll). TV by the Numbers, 2012-02-24. [dostęp 2025-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-10)]. (ang.).
- ↑ Jim Emerson: Questions for the Academy. RogerEbert.com, 2007-02-11. [dostęp 2016-03-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-03-13)]. (ang.).
- ↑ Aljean Harmetz. ‘Heaven,’ War Films Lead Race for Oscars. „The New York Times”, s. C13, 1979-02-21. [dostęp 2026-04-05]. [zarchiwizowane z adresu 2018-03-12]. (ang.).
- ↑ a b Aljean Harmetz. Wayne and Olivier Hailed by Academy. „The New York Times”, s. A1, 1979-04-10. [dostęp 2026-04-05]. [zarchiwizowane z adresu 2024-12-28]. (ang.).
- ↑ Osborne 2013 ↓, s. 423.
- ↑ Academy Awards Statistics. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-11-25)]. (ang.). Należy wybrać „Films Winning Both Best Actor and Best Actress”.
- ↑ a b The Official Academy Awards Database. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-05]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-12)]. (ang.). Należy rozwinąć listę „Awards Year(s)” i wybrać 1978.
- ↑ a b c The 51st Academy Awards Memorable Moments. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-04-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-01-01)]. (ang.).
- ↑ a b Wiley i Bona 1996 ↓, s. 562.
- ↑ War Film, Comedy Head List. „Spokane Daily Chronicle”, s. 7, 1979-04-06. [dostęp 2015-08-24]. [zarchiwizowane z adresu 2022-06-07]. (ang.).
- ↑ Bob Thomas. Oscar Show-A Thankless Chore. „Ludington Daily News”, 1979-04-09. [dostęp 2015-08-25]. [zarchiwizowane z adresu 2022-06-07]. (ang.).
- ↑ Osborne 2013 ↓, s. 413.
- ↑ Wiley i Bona 1996 ↓, s. 560.
- ↑ 51st Annual Awards Presentation of the Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Emmy. [dostęp 2026-04-04]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-03-21)]. (ang.).
- ↑ Pete Hammond: How Michael Cimino's 'The Deer Hunter' Pioneered The Modern Day Oscar Campaign – And Won. Deadline Hollywood, 2016-07-03. [dostęp 2021-02-19]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-04-17)]. (ang.).
- ↑ J.Y. Smith: Jack Haley Dies, Was Tin Man in 'The Wizard of Oz'. The Washington Post, 1979-06-07. [dostęp 2020-10-31]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-01)]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Robert Osborne: 85 Years of the Oscar: The Complete History of the Academy Awards. Nowy Jork: Abbeville Publishing Group, 2013. ISBN 978-0-7892-1142-2. OCLC 856879222. (ang.).
- Mason Wiley, Damien Bona: Inside Oscar: The Unofficial History of the Academy Awards. Nowy Jork: Ballantine Books, 1996. OCLC 779680732. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona internetowa Oscarów (ang.)
- 51. edycja Oscarów w bazie IMDb (ang.)
- 51. edycja Oscarów w bazie Filmweb
- 51. ceremonia wręczenia Oscarów w bazie IMDb (ang.)
- Nagrania z ceremonii na kanale Oscarów w serwisie YouTube