52 Dywizja Strzelców

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
52 Dywizja Strzelców
Historia
Państwo

 Rosyjska FSRR

Sformowanie

1918

Działania zbrojne
wojna domowa w Rosji
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Rodzaj wojsk

Piechota

Podległość

16 Armia

52 Dywizja Strzelcówzwiązek taktyczny piechoty Armii Czerwonej okresu wojny domowej w Rosji i wojny polsko-bolszewickiej.

Formowanie i walki[edytuj | edytuj kod]

52 Dywizja Strzelców została sformowana latem 1918 w Moskwie z Polaków przebywających w tym mieście. Początkowo nosiła nazwę Zachodnia Dywizja Piechoty a od września 1918 Zachodnia Dywizja Strzelecka. Wchodziła w skład Armii Zachodniej i Armii Litewsko-Białoruskiej. Według planów władz bolszewickich miała być pierwszą jednostką polskiej Armii Czerwonej. W listopadzie 1918 wkroczyła na tereny Białorusi za cofającymi się oddziałami niemieckimi. Jej pułki zajęły Mołodeczno, Lidę, Baranowieże, Wołkowysk i Grodno. W lutym 1919 dywizja zetknęła się z oddziałami Wojska Polskiego. W walkach toczonych od marcia do sierpnia 1919 poniosła bardzo wysokie straty. W dywizji zdarzały się bardzo częste przypadki dezercji. Od lipca 1919 nosiła nazwę 52 Dywizji Strzeleckiej. We wrześniu i październiku 1919 walczyła w rejonie Borysowa, a w listopadzie pod Leplem. Na skutek strat i „zdemorelizowania” została wycofana z frontu, uzupełniona i wysłana na południe[1].

Do 9 czerwca 1919 pod nazwą Dywizja Zachodnia w składzie Armii Zachodniej Frontu Zachodniego. Następnie w składzie 16 Armii Nikołaja Sołłohuba. Pod koniec sierpnia 1919 liczyła 3195 bagnetów, 111 szabel, 76 km, 37 dział.

Dowódcy dywizji[edytuj | edytuj kod]

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

  • dowództwo dywizji
  • 154 Brygada Strzelców
    • 461 pułk strzelców
    • 462 pułk strzelców
    • 463 pułk strzelców
  • 155 Brygada Strzelców
    • 464 pułk strzelców
    • 465 pułk strzelców
    • 466 pułk strzelców
  • 156 Brygada Strzelców
    • 467 pułk strzelców
    • 468 pułk strzelców
    • 469 pułk strzelców

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Odziemkowski 2004 ↓, s. 314.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]