52 Gwardyjska Dywizja Strzelecka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Zobacz też: 52 Dywizja Piechoty.
52 Gwardyjska Dywizja Strzelecka
52-я гвардейская стрелковая дивизия
Ilustracja
Emblemat jednostek Gwardyjskich
Historia
Państwo  ZSRR
Sformowanie 27 listopada 1941
Rozformowanie 5 kwietnia 1946
Nazwa wyróżniająca Rysko-Berlińska
Tradycje
Rodowód 63 Dywizja Strzelecka
Dowódcy
Pierwszy Niestor Kozin
Działania zbrojne
Front wschodni (II wojna światowa)
Organizacja
Formacja Armia Czerwona
Rodzaj wojsk piechota i artyleria
Podległość 21 Armia
6 Gwardyjska Armia
3 Armia Uderzeniowa
1 Armia Uderzeniowa
3 Armia Uderzeniowa
Skład 151 Gw. Pułk Strzelecki
153 Gw. Pułk Strzelecki
155 Gw. Pułk Strzelecki
124 Gw. Pułk Artylerii
Odznaczenia
Order of Lenin.svgOrder Suworowa II klasy (ZSRR)Order Kutuzowa II klasy (ZSRR)

52 Gwardyjska Dywizja Strzeleckazwiązek taktyczny (dywizja) Armii Czerwonej.

Historia i szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

27 listopada 1942, 63 Dywizja Strzelecka otrzymała miano gwardyjskiej, jako 52 Gwardyjska Dywizja Strzelecka.

W czasie walk na „łuku kurskim” w lipcu 1943 52GwDS przemieszczała się wzdłuż szosy ObojańBiełgorod.

W 1944 w ramach operacji nadbałtyckiej dywizja ta wyróżniła się w ofensywie na Rygę i sforsowaniu Dźwiny, za co otrzymała honorowy tytuł dywizji ryskiej[1].

W 1945 przeszła przez Pomorze zachodnie, przystępując do ostatecznego uderzenia na Berlin. Zdobyła Letschin, skąd weszła do stolicy Rzeszy[2]. W ostatnich dniach wojny wzięła do niewoli 7000 żołnierzy niemieckich, za co otrzymała swój drugi honorowy tytuł – berlińska[3].

Dowódcy[edytuj | edytuj kod]

52 GwDS dowodzili kolejno:

Imię Nazwisko Ranga Okres
Niestor Kozin pułkownik 27.11.1942 – 21.01.1943
Iwan Niekrasow pułkownik 09.05.1943 – 17.11.1943
Bogdan Kołczigin (ru) generał-major 25.11.1943 – 25.12.1943
Nikołaj Simonow pułkownik 26.12.1943 – 23.09.1944
Niestor Kozin generał-major 24.09.1944 – 31.05.1945

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. И. Сталин: Приказ ВГК № 0353 от 31 октября 1944 года.
  2. Емельянов, Широкоумов: Журнал боевых действий 52 гв.сд. 1945.
  3. И. Сталин: Приказ ВГК № 0111 от 11 июня 1945 года.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]