Przejdź do zawartości

58 Pułk Piechoty (austro-węgierski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
58 pułk piechoty
Infanterieregiment Nr. 58
Historia
Państwo

 Austro-Węgry

Sformowanie

1763

Rozformowanie

1918

Nazwa wyróżniająca

Galicyjski

Tradycje
Święto

27 czerwca[1]

Działania zbrojne
I wojna światowa
Organizacja
Dyslokacja

Stanisławów, Peszt, Przemyśl

Rodzaj sił zbrojnych

c. i k. Armia

Rodzaj wojsk

piechota

Podległość

30 Dywizja Piechoty

58 Galicyjski Pułk Piechoty Arcyksięcia Ludwika Salvatora[1] (niem. Infanterieregiment Erzherzog Ludwig Salvator Nr.58[2]) – pułk piechoty cesarskiej i królewskiej Armii.

Historia pułku

[edytuj | edytuj kod]

Pułk został utworzony w 1763[3]. Okręg uzupełnień nr 58 Stanisławów na terytorium 11 Korpusu. Kolory pułkowe: wyłogi i patki czarne, guziki srebrne[4].

Garnizony pułku

[edytuj | edytuj kod]

W 1873 pułk stacjonował w garnizonie Peszt, a batalion zapasowy w Stanisławowie. W latach 1903–1907 jednostka stacjonowała w garnizonie Przemyśl z wyjątkiem I batalionu detaszowanego w Stanisławowie. W 1908 dowództwo pułku i III batalion dyslokowano do Stanisławowa, a II batalion do Zaleszczyk. 4. batalion w latach 1908–1909 stacjonował w Budvie (wł. Budua)[5], w latach 1910-1911 w Perzagno, a w latach 1912-1914, jako detaszowany w Fočy[6].

Pułk w I wojnie światowej

[edytuj | edytuj kod]

W przededniu I wojny światowej pułk etatowo niewielki sztab, cztery bataliony po cztery kompanie. Kompania piechoty czasu wojny składała się z czterech plutonów i liczyła około 250 żołnierzy i 5 oficerów. Na szczeblu pułku występowały także cztery oddziały karabinów maszynowych (w każdym 1 oficer i 36 szeregowych) i pluton pionierów. W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy[7].
W tym czasie pułk (bez 4. batalionu) wchodził w skład 60 Brygady Piechoty należącej do 30 Dywizji Piechoty, natomiast 4. batalion był podporządkowany dowódcy 8 Brygady Górskiej należącej do 1 Dywizji Piechoty[8]. Skład narodowościowy w 1914 roku 72% - Rusini[9].
Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów[10]. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał swój jeden batalion nowo formowanemu 124 pułkowi piechoty[11][12].

W czasie I wojny światowej pułk walczył z Rosjanami w Galicji. W grudniu 1914 w okolicach Bochni oraz Brzeska. Żołnierze pułku są pochowani m.in. na cmentarzach wojennych nr: 314 w Bochni, 310 w Leszczynie, 259 w Biskupicach Radłowskich oraz 30 w Święcanach.

Szefowie pułku

[edytuj | edytuj kod]

W latach 1830–1867 szefem pułku był arcyksiążę Stefan Wiktor, a po jego śmierci arcyksiążę Ludwik Salwator. Drugimi szefami pułku byli: FML Franz Ignaz Maria Abele von Lilienberg (1830 – †17 XII 1861) i FML Alfred von Henikstein (1861 – †29 I 1882).

Żołnierze

[edytuj | edytuj kod]
Dowódcy pułku
  • płk Carl Ritter Schauer von Schröckenfeld (1873)
  • płk Ernst Mattanovic (1903–1907)
  • płk Mieczysław Zaleski (IV 1908 – VII 1912 → dowódca 23 Brygady Piechoty w Krakowie)
  • płk Vinzenz Kuhn (1912–1913 → stan spoczynku, 1 III 1918 mianowany tytularnym generałem majorem[13])
  • płk Johann Konschegg (1913–1914[6])
Oficerowie
Podoficerowie

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]