5 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
5 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 6 Pułk Artylerii Ciężkiej
Dowódcy
Pierwszy kpt. Bronisław Grzybowski
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 5 Dywizja Piechoty

5 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (5 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego.

Dywizjon został sformowany w dniach 31 sierpnia - 4 września 1939 roku, w garnizonie Lwów, w I rzucie mobilizacji powszechnej razem z Plutonem Taborowym Nr 5. Jednostką mobilizującą dla obu pododdziałów był 6 Pułk Artylerii Ciężkiej [1].

Dywizjon był organiczną jednostką artylerii 5 Dywizji Piechoty, uzbrojoną w trzy 105 mm armaty wz. 1913 i trzy 155 mm haubice wz. 1917.

Po sformowaniu dywizjon transportem kolejowym udał się do Warszawy. Dowództwo dywizjonu z 2 baterią haubic dojechało do Warszawy z dużym opóźnieniem. 1 bateria armat wyładowała się 11 września koło Kałuszyna i pomaszerowała do Warszawy, gdzie połączyła się z dywizjonem. Dywizjon całością sił wziął udział w obronie stolicy, w grupie artylerii pododcinka południowo-wschodniego.

Według Ludwika Głowackiego w dniu 8 września 1939 roku do Warszawy przybyło jedynie dowództwo dywizjonu z kpt. Grzybowskim. Do 19 września w stolicy zostały sformowane trzy baterie po cztery 100 mm haubice wz. 1914/1919, które podporządkowano dowództwu 5 dac [2].

Obsada personalna dywizjonu[edytuj]

  • dowódca dywizjonu – kpt. Bronisław Grzybowski
  • dowódca 1 bateria armat – ppor. Jan Jankowski
  • dowódca 2 baterii haubic – por Józef Konrat [3].

Przypisy

  1. Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń ... s. 330.
  2. Ludwik Głowacki, Obrona Warszawy i Modlina ... s. 28, 214, 334. Autor nie wyjaśnia, jakie były losy obu baterii 5 dac.
  3. Organizacja i obsada personalna za: Karol Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej. s. 395.

Bibliografia[edytuj]

  • Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914 - 1939. Londyn: 1975.
  • Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Warszawa: Bellona, 1991. ISBN 83-11-07772-X.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan, Najlepsza broń. Plan mobilizacyjny "W" i jego ewolucja, Oficyna Wydawnicza "Adiutor", Warszawa 2010, ​ISBN 978-83-86100-83-5
  • Ludwik Głowacki, Obrona Warszawy i Modlina na tle kampanii wrześniowej 1939, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1985, wyd. V, ​ISBN 83-11-07109-8