5 Samodzielna Brygada Kawalerii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
5 Samodzielna Brygada Kawalerii
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1924
Tradycje
Rodowód V Brygada Jazdy
Kontynuacja Krakowska Brygada Kawalerii
Dowódcy
Pierwszy płk Henryk Brzezowski
Ostatni gen. bryg. Zygmunt Piasecki
Organizacja
Dyslokacja Kraków
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Jazda

5 Samodzielna Brygada Kawalerii (5 SBK) – wielka jednostka kawalerii Wojska Polskiego II RP.

W 1924 roku V Brygada Jazdy przemianowana została na 5 Samodzielną Brygadę Kawalerii. Równocześnie w jej skład włączono 5 pułk strzelców konnych.

W latach 1921–1926 brygada podlegała bezpośrednio dowódcy Okręgu Korpusu Nr V. Dowództwo brygady stacjonowało w garnizonie Kraków.

W 1925 roku przy 8 pułku ułanów sformowany został 5 szwadron samochodów pancernych. W 1926 roku ze składu brygady wyłączony został 2 pułk Szwoleżerów Rokitniańskich, który dyslokowany został do Starogardu i podporządkowany dowódcy 8 Brygady Kawalerii.

W 1930 roku ze składu brygady wyłączono 5 szwadron samochodów pancernych i podporządkowano dowódcy 2 dywizjonu samochodów pancernych.

W wyniku reorganizacji jednostek kawalerii w latach 30. XX w. na bazie 5 Samodzielnej Brygady Kawalerii powstała Brygada Kawalerii Kraków[1]. Ta zaś z dniem 1 kwietnia 1937 przemianowana została na Krakowską Brygadę Kawalerii.

 Osobny artykuł: Brygada Kawalerii Kraków.

Obsada personalna dowództwa brygady[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy brygady

Szefowie sztabu

Skład[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939 str 190. Autor nie podał na jakiej podstawie miano dokonać tej zmiany. Nie podaje też daty przeformowania Mirosław Giętkowski w "Artyleria konna Wojska Polskiego 1918-1939". wymieniąjąc jednak brygadę z nazwy.
  2. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 7 z 22.01.1925 r.
  3. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 66 z 20 czerwca 1925 roku, s. 336.
  4. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 16 z 11 czerwca 1927 roku, s. 162.
  5. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 13 z 9 grudnia 1932 roku.
  6. Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych Nr 11 z 7 czerwca 1934 roku, s. 161.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Henryk Wielecki, Rudolf Sieradzki, Wojsko Polskie 1921-1939. Organizacja i odznaki kawalerii, Warszawa: Wydawnictwo CREAR, 1992, ISBN 83-900345-0-7, OCLC 834075857.
  • Eugeniusz Kozłowski, Wojsko Polskie 1936-1939. Próby modernizacji i rozbudowy, Wydawnictwo MON, Warszawa 1964, wyd. I.
  • Janusz Magnuski, Samochody pancerne Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1993, ISBN 83-86028-00-9, OCLC 834071453.
  • Mirosław Giętkowski, Artyleria konna Wojska Polskiego 1918-1939, Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2001, ISBN 83-7174-823-X, OCLC 69505837.
  • Piotr Stawecki, Słownik biograficzny generałów Wojska Polskiego 1918-1939, Warszawa: „Bellona”, 1994, ISBN 83-11-08262-6, OCLC 830050159.
  • Tadeusz Kryska-Karski i Stanisław Żurakowski, Generałowie Polski Niepodległej, Editions Spotkania, Warszawa 1991, wyd. II uzup. i poprawione.
  • Tadeusz Wawrzyński, Akta dowództw dywizji i brygad kawalerii 1919–1939, Biuletyn nr 5 Wojskowej Służby Archiwalnej z 1973.
  • Roman Łoś, Artyleria polska 1914-1939, Warszawa: Bellona, 1991, ISBN 83-11-07772-X, OCLC 830057069.