60 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 60 dac. Zobacz też: inne dywizjony artylerii noszące numer „60”.
60 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 10 pułk artylerii ciężkiej
Dowódcy
Pierwszy mjr Stanisław II Rogóż
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk artyleria

60 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (60 dac) – oddział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II RP.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w 1939 przez 10 pułk artylerii ciężkiej z Przemyśla.

Formowanie i działania[edytuj | edytuj kod]

60 dywizjon artylerii ciężkiej sformowany został na bazie 10 pułku artylerii ciężkiej jako dywizjon dyspozycyjny[1]. Etatowe uzbrojenie stanowiło 12 haubic 155 mm wz.17[2].

Po mobilizacji jego pododdziały podczas transportów kolejowych do miejsc przeznaczenia zostały zmuszone do wyładowania się w innych rejonach niż przewidywane.

1 bateria dywizjonu znalazła się 9 września w Jarosławiu. Po przekroczeniu Sanu zajęła stanowiska w rejonie m. Koniaczów, gdzie 11 września walczyła z Niemcami. Po bitwie i odwrocie została włączona w skład artylerii 21 DP i wraz z nią 14 września doszła w rejon Cieszyce – Dachnów. W tym samym dniu została otoczona przez wroga i po zdemontowaniu sprzętu rozproszyła się.

2 bateria 4 września dojechała do Tarnowa, skąd po wyładowaniu pomaszerowała do Tuchowa. Wspierała obronę Dunajca i po wycofaniu się w kierunku wschodnim 9 września weszła w skład grupy artylerii 24 DP.

Dowództwo dywizjonu i 3 bateria brały udział w walkach na Dunajcu, a następnie w działaniach artylerii 24 DP.

Struktura organizacyjna i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca dywizjonu - mjr art. Stanisław II Rogóż
  • dowódca 1 baterii – kpt. art. Zygmunt Łyzicki
  • dowódca 2 baterii – kpt. art. Ignacy Stanisław Uznański
  • dowódca 3 baterii – por. art. rez. inż. Stanisław Józef Babinetz[a]

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. inż. Stanisław Józef Babinetz (ur. 11 stycznia 1902) na stopień porucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 118. lokatą w korpusie oficerów rezerwy artylerii[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Galster 1975 ↓, s. 414-415.
  2. Andrzej Konstankiewicz: Broń strzelecka i sprzęt artyleryjski formacji polskich i Wojska Polskiego w latach 1914-1939, Lublin: Wydawnictwo UMCS, 2003, ​ISBN 83-227-1944-2​, ss. 254-256
  3. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 554.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914-1939. Londyn: 1975.
  • Ryszard Rybka, Kamil Stepan: Awanse oficerskie w Wojsku Polskim 1935-1939. Kraków: Fundacja Centrum Dokumentacji Czynu Niepodległościowego, 2004. ISBN 978-83-7188-691-1.