67. ceremonia wręczenia Oscarów
| Data |
27 marca 1995 | ||
|---|---|---|---|
| Miejsce | |||
| Prowadzenie | |||
| Producent | |||
| Reżyser | |||
| Czas trwania |
3 godziny, 32 minuty[1] | ||
| Stacja telewizyjna | |||
| Nawigacja | |||
| |||
67. ceremonia wręczenia Oscarów – 67. ceremonia wręczenia Nagród Akademii Filmowej (Oscarów), nagród filmowych przyznawanych przez Amerykańską Akademię Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS). Odbyła się 27 marca 1995 w Shrine Auditorium w Los Angeles. Wręczono podczas niej nagrody w 23 kategoriach, honorujące filmy, których premiera odbyła się w 1994, a także trzy pozakonkursowe nagrody specjalne[2]. Poprowadził ją David Letterman. Była w Stanach Zjednoczonych transmitowana przez kanał telewizyjny ABC, a jej oglądalność wyniosła około 48,279 milionów widzów.
Nominacje zostały ogłoszone 14 lutego 1995 podczas konferencji prasowej, poprowadzonej przez prezesa Akademii, Arthura Hillera, i aktorkę Angelę Bassett. Forrest Gump otrzymał ich 13, co było najlepszym wynikiem od czasu 13 nominacji dla filmu Kto się boi Virginii Woolf? podczas 39. edycji w 1967[3]. W trakcie ceremonii zdobył także najwięcej nagród (6), w tym w kategorii najlepszy film, w której był najbardziej dochodowym laureatem w historii. Tom Hanks jako drugi mężczyzna w historii, po Spencerze Tracy, wygrał drugi rok z rzędu w kategorii najlepszy aktor pierwszoplanowy. Laureatka w kategorii najlepsza aktorka drugoplanowa, Dianne Wiest, była pierwszą osobą w historii, która wygrała w karierze dwa Oscary aktorskie za występy w filmach tego samego reżysera (Woody’ego Allena)[4]. W kategorii najlepszy krótkometrażowy film aktorski miał miejsce piąty w historii Oscarów remis[5].
Laureaci i nominowani
[edytuj | edytuj kod]Kategorie konkursowe
[edytuj | edytuj kod].jpg)
.jpg)
.jpg)
.JPG)
.jpg)
Nagrody specjalne
[edytuj | edytuj kod].jpg)
- Michelangelo Antonioni – „w uznaniu jego pozycji jako jednego z mistrzowskich stylistów wizualnych kina”
Statystyki
[edytuj | edytuj kod]
|
|
Przebieg
[edytuj | edytuj kod]Prezenterzy
[edytuj | edytuj kod]Występy muzyczne
[edytuj | edytuj kod]| Wykonawcy | Utwory |
|---|---|
| Tim Curry Kathy Najimy Mara Wilson |
„Make ’Em Laugh” |
| Randy Newman | „Make Up Your Mind” |
| Patty Smyth | „Look What Love Has Done” |
| Hinton Battle Lebo M. |
„Circle of Life” |
| David Alan Grier Ernie Sabella |
„Hakuna Matata” |
| Elton John | „Can You Feel the Love Tonight” |
In Memoriam
[edytuj | edytuj kod]Lista artystów zmarłych w minionym roku, wymienionych w segmencie In Memoriam[9]:
- Fernando Rey
- Cameron Mitchell
- Barry Sullivan
- Giulietta Masina
- Peter Cushing
- Frank Wells
- Noah Beery Jr.
- Woody Strode
- Jessica Tandy
- Tom Ewell
- Lionel Stander
- Jule Styne
- Walter Lantz
- Arthur Krim
- Ferdinando Scarfiotti
- Robert Bolt
- Donald Pleasence
- Harry Saltzman
- Terence Young
- Burt Lancaster
- Henry Mancini
- Martha Raye
- George Peppard
- Gilbert Roland
- Rossano Brazzi
- Cabell „Cab” Calloway
- Mildred Natwick
- Macdonald Carey
- David Wayne
- Raúl Juliá
Ceremonia
[edytuj | edytuj kod]
W grudniu 1994 Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej (AMPAS) zaangażowała do produkcji kolejnej ceremonii, po raz szósty z rzędu, Gilberta Catesa[10]. W grudniu 1994 prowadząca poprzedniej gali, Whoopi Goldberg, zapowiedziała, że nie powróci do roli, między innymi z powodu zdjęć do filmu Bogus, mój przyjaciel na niby[11][12]. Propozycję prowadzenia odrzucił także gospodarz pięciu wcześniejszych ceremonii, Billy Crystal, tłumacząc to pracą nad filmem Zapomnij o Paryżu[12]. W styczniu 1995 prowadzącym został ogłoszony David Letterman, gospodarz talk-show Late Show with David Letterman[13]. Angaż otrzymali także inni twórcy, którzy pracowali nad poprzednimi galami: reżyser Jeff Margolis, kierownik muzyczny i dyrygent orkiestry Bill Conti oraz choreografka Debbie Allen[14][15].
Cates nadał ceremonii motyw przewodni „komedia a filmy”, co skomentował: „Ten rok był (straszny) z powodu trzęsień ziemi, powodzi, Bośni i Rwandy. Dlatego wydawał się doskonałym rokiem, aby świętować to, co filmy mogą nam naprawdę dać, czyli okazję do spędzenia dwóch godzin w ciemności i wspólnego śmiechu”. W ramach motywu Tim Curry, Kathy Najimy i Mara Wilson wykonali podczas ceremonii utwór „Make ’Em Laugh” z filmu Deszczowa piosenka (1952)[15]. Chuck Workman przygotował towarzyszący występowi film, poświęcony zabawnym momentom w filmach, a dzięki użyciu blue boxa artyści sprawiali wrażenie, jakby wchodzili i wychodzili z ekranu[16]. Dodatkowo został pokazany skecz, w którym Alec Baldwin, Jack Lemmon, Steve Martin i Rosie O’Donnell biorą udział w przesłuchaniach do roli w filmie Chłopiec okrętowy (1994)[9].
Scenograf ceremonii, Roy Christopher, zaprojektował proscenium w kształcie tęczówki aparatu fotograficznego, inspirowany komediami z czasów filmów niemych[15].
Odbiór
[edytuj | edytuj kod]Według danych Nielsen Media Research, transmisja ceremonii w Stanach Zjednoczonych na ABC odnotowała średnią oglądalność na poziomie 48,279 miliona widzów w 31,005 milionach gospodarstw domowych, co stanowiło wzrost o 7% w porównaniu z poprzednim rokiem i było najlepszym wynikiem Oscarów od czasu 51. gali w 1983. Miała udział w rynku na poziomie 32,5, co reprezentowało 53% widowni oglądającej wówczas telewizję i było najlepszym wynikiem wieczoru. Według szacunków ABC, co najmniej przez chwilę oglądało ją 81 milionów osób[17][18].
W serwisie Rotten Tomatoes ceremonia osiągnęła wynik 43% pozytywnych recenzji spośród 14 zagregowanych[19]. Joyce Millman z czasopisma „San Francisco Examiner” wyraziła opinię: „W swoim pierwszym występie w roli gospodarza transmisji telewizyjnej Oscarów David Letterman dokonał niemożliwego – stworzył coś zabawnego z tradycyjnie nudnych trzech godzin”[20]. Alan Pergament z „The Buffalo News” ocenił: „David Letterman był niczym pudełko pełne czekoladek podczas nocy rozdania Oscarów, która nie wzbudziła większych emocji aż do spodziewanego zwycięstwa Forresta Gumpa w ostatnich 15 minutach”[21]. Według Hala Boedekera z „Orlando Sentinel” Letterman „udowodnił, że jest jednym z 10 najlepszych prowadzących gali Oscarów”[22].
John J. O’Connor z „The New York Timesa” ocenił: „Zamiast utrzymać płynność wydarzeń, pan Letterman trzymał się swoich nocnych programów, zbyt często pozostawiając tempo programu w chaosie”. Dodał: „W ciągu pierwszej pół godziny, bez silnej ręki u steru, publiczność po prostu opadła. Oklaski ucichły na długo zanim większość zwycięzców w ogóle stanęła na podium”[23]. John Carman z „San Francisco Chronicle” napisał: „Wczoraj wieczorem w ABC nikt nie ogarniał. Wielkie wydarzenie Hollywood było cudownie naznaczone błędami technicznymi, złym smakiem, kiepską komedią i głębokimi dekoltami”. Dodał też: „Letterman, początkujący gospodarz, nie był w formie w swoim monologu otwarcia”[24]. Andrew Sarris z „The New York Observer” ocenił: „Nie dość, że nie był dowcipny ani zabawny, to jeszcze nigdy nie wiedział, kiedy zostawić to, co złe, w spokoju (…). W miarę upływu wieczoru stawało się coraz bardziej oczywiste, że pan Letterman nie miał talentu do improwizowania w przypadku nielicznych nieprzewidywalnych okazji podczas wydarzenia na żywo, jakim są Oscary”[25].
Ceremonia została uhonorowaną nagrodą Primetime Emmy w kategorii najlepsza reżyseria programu rozrywkowego lub muzycznego, ponadto była nominowana w pięciu innych kategoriach[26].
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Wiley i Bona 1996 ↓, s. 987.
- 1 2 3 4 The 67th Academy Awards. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-05-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-01-27)]. (ang.).
- ↑ Acad Sees The 'Forrest' For The Oscars. Variety, 1995-02-15. [dostęp 2014-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)]. (ang.).
- ↑ Claudia Eller: It's a Sweet Evening for 'Gump' With 6 Awards : Movies: Film earns best director for Zemeckis and another best actor honor for Hanks. Lange also wins.. Los Angeles Times, 1995-03-28. [dostęp 2014-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)]. (ang.).
- ↑ Denise Warner: Best Sound Editing Oscar tie is sixth in Academy Awards history. Entertainment Weekly, 2013-02-24. [dostęp 2014-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-03-31)]. (ang.).
- ↑ The Official Academy Awards Database. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-05-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-12)]. (ang.). Należy rozwinąć listę „Awards Year(s)” i wybrać 1994.
- ↑ The 67th Academy Awards Memorable Moments. Amerykańska Akademia Sztuki i Wiedzy Filmowej. [dostęp 2026-05-12]. [zarchiwizowane z tego adresu (2026-02-14)]. (ang.).
- 1 2 Wiley i Bona 1996 ↓, s. 972.
- 1 2 Wiley i Bona 1996 ↓, s. 982.
- ↑ Cates to Produce Oscar Telecast Again. Deseret News, 1994-12-21. [dostęp 2026-05-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-08-16)]. (ang.).
- ↑ Pat H. Broeske: Leader of the Pack. Entertainment Weekly, 1994-12-23. [dostęp 2014-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)]. (ang.).
- 1 2 Elaine Dutka: No Crystal Ball at Oscars Again. Los Angeles Times, 1995-01-07. [dostęp 2014-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)]. (ang.).
- ↑ Bill Carter: Letterman to Be Oscars Show Host. The New York Times, 1995-01-13. [dostęp 2014-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-16)]. (ang.).
- ↑ Pond 2005 ↓, s. 76–79.
- 1 2 3 Chris Willman: Oscar Show Promises Lots of Funny Business : Awards: Comedy's the theme, from Letterman to Stupid Pet Tricks to film clips loaded with historic laughs. But will it come in under the time limit?. Los Angeles Times, 1995-03-27. [dostęp 2014-07-09]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-15)]. (ang.).
- ↑ Jess Cagle: Chatty Kathy. Entertainment Weekly, 1995-04-07. [dostęp 2022-03-30]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-03-30)]. (ang.).
- ↑ Greg Braxton: One Day Later, Bouquets and Bricks for Dave : Letterman draws praise and criticism for his Oscar role, which helped show to its best rating in 12 years. But will the 'Late Show' star return next year?. Los Angeles Times, 1995-03-29. [dostęp 2014-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-15)]. (ang.).
- ↑ Bill Gorman: With No Blockbusters Up For Best Picture, Expect 'Academy Awards' Viewership To Fall; Ratings History + Your Guess For This Year (Poll). TV by the Numbers, 2012-02-24. [dostęp 2025-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-12-10)]. (ang.).
- ↑ 67th Oscars – The Academy Awards. Rotten Tomatoes. [dostęp 2026-05-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2022-11-08)]. (ang.).
- ↑ Joyce Millman: Late Show' star makes it fun. The San Francisco Examiner, 1995-03-28. [dostęp 2014-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)]. (ang.).
- ↑ Alan Pergament. Best Thing About TV Oscarcast was Letterman's Biting Humour. „The Buffalo News”, 1995-03-28. (ang.).
- ↑ Hal Boedeker: After Slow Start, Letterman Brings Oscars To Life. Orlando Sentinel, 1995-03-28. [dostęp 2014-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)]. (ang.).
- ↑ John J O'Connor: Critic's Notebook: The Winner Isn't David Letterman. The New York Times, 1995-03-29. [zarchiwizowane z tego adresu (2013-03-08)]. (ang.).
- ↑ John Carman: Telecast Was A Delicious Mess. San Francisco Chronicle, 1995-03-28. [dostęp 2014-07-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-07-14)]. (ang.).
- ↑ Wiley i Bona 1996 ↓, s. 991.
- ↑ The 67th Annual Academy Awards. Emmy. [dostęp 2026-05-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-12-15)]. (ang.).
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Steve Pond: The Big Show: High Times and Dirty Dealings Backstage at the Academy Awards. Nowy Jork: Faber & Faber, 2005. ISBN 0-571-21193-3. (ang.).
- Mason Wiley, Damien Bona: Inside Oscar: The Unofficial History of the Academy Awards. Nowy Jork: Ballantine Books, 1996. OCLC 779680732. (ang.).
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Strona internetowa Oscarów (ang.)
- 67. edycja Oscarów w bazie IMDb (ang.)
- 67. edycja Oscarów w bazie Filmweb
- 67. ceremonia wręczenia Oscarów w bazie IMDb (ang.)
- Nagrania z ceremonii na kanale Oscarów w serwisie YouTube