69 Eskadra Towarzysząca

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
69 Eskadra Towarzysząca
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1937
Rozformowanie 1939
Tradycje
Święto 23 maja[1]
Dowódcy
Pierwszy kpt. obs. Feliks Misiewicz
Ostatni por. obs. Kazimierz Konopasek
Organizacja
Dyslokacja Garnizon Lwów
Rodzaj sił zbrojnych Wojsko[2]
Rodzaj wojsk Lotnictwo
Podległość IV/6 Dywizjon Towarzyszący

69 Eskadra Towarzyszącapododdział lotnictwa Wojska Polskiego II RP.

69 Eskadra Towarzysząca została sformowana na podstawie rozkazu Ministra Spraw Wojskowych L.dz. 4359/tjn. z dnia 19 lipca 1937 roku.

Eskadra została zorganizowana na przełomie października i listopada 1937 roku, na lotnisku Skniłów pod Lwowem, na bazie trzecich plutonów 63 i 66 Eskadry Towarzyszącej.

23 sierpnia 1939 roku zarządzona została mobilizacja jednostek grupy brązowej z wyjątkiem podgrupy 4 (wojska kolejowe). Początek mobilizacji wyznaczono na godzinę 6.00 dnia 24 sierpnia 1939 roku. Zgodnie z założeniami planu mobilizacyjnego „W” 69 Eskadra Towarzysząca została rozformowana, a jej personel, uzbrojenie i wyposażenie został przeznaczony na uzupełnienie 63 i 66 Eskadry Towarzyszącej do etatu wojennego.

Personel eskadry[edytuj | edytuj kod]

  • dowódca eskadry:
    • kpt. obs. Feliks Misiewicz (1937 - VI 1939)
    • por. obs. Kazimierz Konopasek (VI - VIII 1939)
  • dowódca I plutonu:
    • por. obs. Kazimierz Konopasek (XI 1937 - VI 1939)
    • por. obs. Jerzy Jungowski (VI - VIII 1939)
  • dowódca II plutonu
    • por. obs. Mieczysław Pronaszko (do XII 1937)
    • por. obs. Aleksander Jastrzębski (I 1938 - VIII 1939)
  • szef eskadry - st. sierż. Franciszek Petroniszyn
  • szef mechaników - st. majster wojsk. Julian Faliński

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Święto 6 Pułku Lotniczego.
  2. Ustawa z dnia 9 kwietnia 1938 roku o powszechnym obowiązku obrony (Dz.U. z 1938 r. Nr 25, poz. 220). W skład Sił Zbrojnych II RP wchodziły wojska lądowe nazywane ówcześnie wojskiem i Marynarka Wojenna. Wojsko składało się z jednostek organizacyjnych wojska stałego i jednostek organizacyjnych Obrony Narodowej, a także jednostek organizacyjnych Korpusu Ochrony Pogranicza.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Izydor Koliński: Regularne jednostki ludowego Wojska Polskiego (lotnictwo). Formowanie, działania bojowe, organizacja i uzbrojenie, metryki jednostek lotniczych. Krótki informator historyczny o Wojsku Polskim w latach II wojny światowej. Cz. 9. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1978.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w latach 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1989. ISBN 83-206-0760-4.
  • Jerzy Pawlak: Polskie eskadry w wojnie obronnej 1939. Warszawa: Wydawnictwo Komunikacji i Łączności, 1982. ISBN 83-206-0281-5.