6 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 6 dac. Zobacz też: inne dywizjony artylerii noszące numer 6.
6 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 5 Pułk Artylerii Ciężkiej
Dowódcy
Pierwszy mjr Antoni Świerzy
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 6 Dywizja Piechoty
Pułk walczył w składzie 6DP
haubice kal. 155 mm wz. 17

6 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (6 dac) - pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego.

Mobilizacja[edytuj]

Dywizjon nie występował w organizacji pokojowej Wojska Polskiego. Był jednostką mobilizowaną zgodnie z planem mobilizacyjnym „W”. Przeprowadzenie mobilizacji było zadaniem 5 Pułku Artylerii Ciężkiej z Krakowa, jako jednostki mobilizującej. Dywizjon był organiczną jednostką artylerii 6 Dywizji Piechoty.

Dywizjon rozpoczął mobilizację 24 sierpnia 1939 o godz. 6.00 w Czerwonym Prądniku. Z magazynów 5 pac pobrano trzy armaty kal. 105 mm wz. 29 i trzy haubice kal. 155 mm wz. 17. Dywizjon otrzymał 2 radiostacje typu ROD i N2[1]. Mobilizację 3. baterii przeprowadził ppor. Jan Bukowski po czym zdał ją kapitanowi Jerzemu Pasternakiewiczowi, przybyłemu ze Szkoły Podchorążych Artylerii z Torunia[2].

Rano 28 sierpnia 1939 przeprowadzono ćwiczenie zgrywające. 29 sierpnia dywizjon wyruszył marszem pieszym z Czerwonego Prądnika przez Kraków, Skawinę do Spytkowic. 31 sierpnia wszedł w ugrupowanie 6 DP w rejonie Pszczyny. Wchodził on, wraz z dywizją, w skład Grupy Operacyjnej „Bielsko”[1].

Działania bojowe[edytuj]

Pierwszy rozkaz bojowy dla dywizjonu polecał zajęcie stanowisk ogniowych w rejonie Ćwiklic. Do świtu 2 września baterie zajęły stanowiska na skraju miejscowości i lasu Jankowie. Punkt obserwacyjny 1 ba i dywizjonu umieszczony został w Nowej Wsi.

Niemiecka 5 Dywizja Pancerna uderzyła na Pszczynę. Mimo słabej widoczności dywizjon otworzył ogień do nieprzyjaciela. Wszystkie ataki wroga, zwłaszcza w kierunku Starej Wsi, zostały odparte przy wydatnej pomocy 6 dac.

Obsada personalna[edytuj]

  • dowódca — mjr Antoni Świerzy
  • adiutant — ppor. Marcin Piaskowy
  • oficer zwiadowczy — ppor. rez. Jerzy Dębski
  • oficer łączności — ogn. pchor. Aleksander Głowacki
  • oficer łącznikowy — por. rez. Wacław Trawiński
  • lekarz — ppor. rez. lek. Cybulski
  • dowódca 1 baterii — kpt. Jerzy Wojciech Pasternakiewicz
  • dowódca 2 baterii — por. Władysław Burdyłło

Przypisy

  1. a b Zarzycki 1996 ↓, s. 25.
  2. Bukowski 1940 ↓, s. 1.

Bibliografia[edytuj]