6 Witebsko-Nowogródzka Gwardyjska Dywizja Zmechanizowana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
6 Gwardyjska Witebsko-Nowogródzka Dywizja Zmechanizowana
Ilustracja
Historia
Państwo  ZSRR
Sformowanie 1957 (1985)
Rozformowanie 1992 (2000)
Nazwa wyróżniająca Witebsko-Nowogródzka
Tradycje
Rodowód 90 Gwardyjska Dywizja Strzelecka;

26 Gwardyjska Dywizja Zmechanizowana;
38 Gwardyjska Dywizja Pancerna;
90 Gwardyjska Dywizja Pancerna;

Kontynuacja 166 Gwardyjska Brygada Zmechanizowana;

70 Baza Przechowywania Uzbrojenia i Sprzętu;
90 Gwardyjska Dywizja Pancerna;

Dowódcy
Ostatni gen. mjr Władimir W. Bułhakow
Organizacja
Numer JW 68434
Dyslokacja Borne Sulinowo
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Wojska zmechanizowane
Podległość Północna Grupa Wojsk
Odznaczenia
Soviet Guards badge.png Order of Red Banner.svg Order of Red Banner.svg

6 Gwardyjska Witebsko-Nowogródzka Dywizja Zmechanizowana dwukrotnie odznaczona Orderem Czerwonego Sztandaru (6-я гвардейская мотострелковая Витебско – Новгородская дважды Краснознаменная дивизия – JW nr 68434) – związek taktyczny Sił Zbrojnych ZSRR, w latach 1957-1992 stacjonujący na terytorium Polski, w składzie Północnej Grupy Wojsk.

Sztab dywizji mieścił się w m. Borne Sulinowo, jednostki dywizji także w m. Szczecinek, Białogard, Sypniewo i w Szczecinie.

Historia[edytuj]

Po roku 1945 na terytorium Polski dyslokowana została 90 Gwardyjska Witebsko-Nowogródzka Dywizja Strzelecka, którą przeformowano w 26 Gwardyjską Dywizję Zmechanizowaną, następnie w 1957 roku w 38 Gwardyjską Dywizję Pancerną, którą ostatecznie w 1965 roku przemianowano na 90 Gwardyjską Dywizję Pancerną (z zachowaniem nazwy wyróżniającej i orderów)[1]. Dywizja ta w okresie od marca do września 1968 roku brała udział w Operacji "Dunaj", za co została wyróżniona pochwałą przez Ministra Obrony ZSRR[2].
W 1985 roku, zgodnie z Dyrektywą Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRR nr 314/3/0224, zamieniono numery 90 Gwardyjskiej Dywizji Pancernej i 6 Gwardyjskiej Lwowskiej Dywizji Zmechanizowanej (stacjonującej w NRD). W związku z tym 90 DPanc. przeformowano w 6 Gwardyjską Witebsko-Nowogródzką Dywizję Zmechanizowaną. Zmianie numeru i rodzaju uległy też jednostki dywizji – dotychczasowy 6 gwardyjski pułk czołgów stał się 16 gwardyjskim pułkiem zmechanizowanym, a 215 gwardyjski pułk czołgów stał się 82 gwardyjskim pułkiem zmechanizowanym[3].
W 1992 roku Dywizję wyprowadzono z Polski i przemieszczono do Tweru, z jednoczesnym przeformowaniem w 166 Gwardyjską Samodzielną Witebsko-Nowogródzką Brygadę Zmechanizowaną. Od stycznia do lipca 1996 roku Brygada brała udział w działaniach wojennych w Czeczenii. W roku 1997 brygadę przeformowano w 70 Bazę Przechowywania Uzbrojenia i Sprzętu, a w roku 2000 rozwiązano[4][5], .
Obecnie tradycje Dywizji dziedziczy utworzona 1 grudnia 2016 roku 90 Gwardyjska Witebsko-Nowogródzka Dywizja Pancerna, z miejscem dyslokacji w m. Czebarkul[6].

Struktura organizacyjna dywizji[edytuj]

W latach 1985 – 1992[7].

  • dowództwo i sztab dywizji − Borne Sulinowo
  • 16 gwardyjski pułk zmechanizowany – Borne Sulinowo
  • 82 gwardyjski pułk zmechanizowany – Sypniewo
  • 252 gwardyjski stalingradzko-korsuński pułk zmechanizowany – Borne Sulinowo
  • 80 pułk czołgów – Borne Sulinowo
  • 193 pułk artylerii – Białogard
  • 1082 pułk artylerii przeciwlotniczej – Szczecinek
  • 90 samodzielny batalion czołgów – Borne Sulinowo
  • 54 batalion łączności – Borne Sulinowo
  • 465 dywizjon artylerii przeciwpancernej – Białogard
  • 669 dywizjon rakiet taktycznych – Białogard
  • 101 batalion saperów – Szczecin
  • 126 batalion rozpoznawczy – Białogard
  • 71 batalion remontowy – Borne Sulinowo
  • 183 batalion zaopatrzenia – Borne Sulinowo
  • 87 batalion medyczny – Borne Sulinowo

W roku 1990 dywizja miała na wyposażeniu:[8].

Dowódcy dywizji[edytuj]

Przypisy

Bibliografia[edytuj]