71 Dywizjon Artylerii Lekkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
71 Dywizjon Artylerii Lekkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej
Dowódcy
Pierwszy mjr Włodzimierz Dettloff
Ostatni mjr Włodzimierz Dettloff
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość Armia „Modlin”

71 Dywizjon Artylerii Lekkiej (71 dal) – pododdział artylerii lekkiej Wojska Polskiego II RP.

Dywizjon nie występował w pokojowej organizacji wojska. Został sformowany w 1939 przez 8 Płocki pułk artylerii lekkiej.

Formowanie dywizjonu[edytuj | edytuj kod]

71 dywizjon artylerii lekkiej miał być sformowany zgodnie z planem mobilizacyjnym „W”, w trakcie mobilizacji powszechnej.
Jednostką mobilizującą był 8 Płocki pułk artylerii lekkiej[1] (OK Nr I).
Organizacja wojenna pododdziału była identyczna z organizacją wojenną dywizjonu wchodzącego w skład pułku artylerii lekkiej i zakładała, że w jego składzie znajdzie się dowództwo, trzy baterie armat i kolumna amunicyjna. Każda z baterii miała być uzbrojona w cztery 75 mm armaty wz. 1897.

Przeznaczony był do odwodu Armii „Modlin”[1].

Działania dywizjonu[edytuj | edytuj kod]

3 września dywizjon zajął stanowiska w Ciechomicach wchodząc do 7 września wraz z 15 Baterią Artylerii Konnej, I „Warszawskim” Batalionem ON, Nowogródzką BK oraz miejscowym oddziałem Przysposobienia Wojskowego w skład obrony przedmościa „Płock”.

6 września dywizjon opuścił Płock z Nowogródzką BK, by dotrzeć 11 września do Modlina, gdzie wszedł w skład obrony twierdzy. W trakcie marszu, m.in. na skutek bombardowań, od dywizjonu odłączyła się i już nigdy nie dołączyła część kolumny amunicyjnej i żywnościowej, co spowodowało że m.in. amunicję artyleryjską musiano pobierać pod ogniem wroga ze składów w Palmirach i Pomiechówku. Dywizjon uczestniczył w obronie Modlina do kapitulacji, która nastąpiła 29 września, osłaniając m.in. przebijanie się do Warszawy Grupy Operacyjnej Kawalerii gen. Abrahama.

Organizacja i obsada personalna 71 dal[edytuj | edytuj kod]

Organizacja i obsada personalna 71 dal[2]

Dowództwo
  • dowódca dywizjonu – mjr Włodzimierz Dettloff
  • adiutant – kpt. rez. Wiktor Helmersen[a]
  • oficer zwiadowczy – ppor. rez. Korneli Władysław Sulimierski[b]
  • oficer obserwacyjny – por. Stanisław Janicki
  • oficer łączności – por. Michał Sielicki
  • oficer płatnik – kpt. Tadeusz Jakubowski
  • oficer żywnościowy – ppor. Tadeusz Majkowski
  • szef sanitarny – ppor. Franciszek Bianek
  • szef weterynarii – ppor. Roman Baranowski
1 bateria
  • dowódca baterii – kpt. Władysław Batóg
  • oficer ogniowy – por. Władysław Cywiński
  • oficer zwiadowczy – ppor. Jerzy Brodzki
  • dowódca I plutonu – ogn. pchor. Roman Szałas
  • dowódca II plutonu – ogn. pchor. Antoni Czermiński
  • dowódca II plutonu – st. ogn. Stanisław Karpus (od 16 IX 1939)
  • szef baterii – ogn. Jan Domański
2 bateria
  • dowódca baterii – ppor. Ludwik Kędzierski
  • oficer ogniowy – ppor. mgr Józef Kaszewski (od 22 IX 1939 w niewoli niemieckiej[c])
  • oficer zwiadowczy – ppor. Kazimierz Pogorzelski
  • dowódca I plutonu – ppor. Jan Dziewanowski † 21 IX 1939 Palmiry
  • dowódca II plutonu – ogn. pchor. Zdzisław Sarzyński † 21 IX 1939 Palmiry
3 bateria
  • dowódca baterii – por. Stanisław Królikiewicz
  • oficer zwiadowczy – ppor. Józef Sawicki
Kolumna Amunicyjna
  • dowódca kolumny – ppor. Edward Dodacki
  • szef kolumny – st. ogn. Roman Stawicki

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Wiktor Helmersen (ur. 2 kwietnia 1898 roku, zm. 1971). Odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari nr 6811 za walki w I Korpusie Polskim w Rosji[3] i Medalem Niepodległości (17 marca 1932). W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Wilejka. Posiadał wówczas przydzał do 19 pal[4].
  2. Korneli Władysław Sulimierski (ur. 25 maja 1904 roku w Sierakowach, zm. 9 sierpnia 1977 w Warszawie), podporucznik rezerwy ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 roku w korpusie oficerów rezerwy artylerii. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Włocławek. Posiadał wówczas przydział mobilizacyjny do 31 pułku artylerii lekkiej w Toruniu[5].
  3. Dowódca dywizjonu, major Dettloff wymienił podporucznika Józefa Kaszewskiego jako oficera ogniowego 2 baterii, natomiast wymieniony oficer w złożonej relacji podał, że pełnił funkcję oficera zwiadowczego 2 baterii.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Galster 1975 ↓, s. 327.
  2. Grochowski 1996 ↓, s. 30.
  3. Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 17 z 22 czerwca 1922 roku, s. 457.
  4. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 138, 631.
  5. Rocznik Oficerski Rezerw 1934 ↓, s. 147, 643.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rocznik Oficerski Rezerw 1934. Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, 1934.
  • Jerzy Brodzki, Relacja z kampanii 1939 roku, sporządzona 26 listopada 1945 roku w 16 Pułku Artylerii Lekkiej, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.22c.
  • Włodzimierz Dettloff, Sprawozdanie z kampanii wrześniowej 1939 roku, sporządzone 1 grudnia 1945 roku na stażu w 4 Kresowym Pułku Artylerii Lekkiej, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.22c.
  • Stanisław Grochowski: 8 Płocki Pułk Artylerii Lekkiej im. Króla Bolesława Krzywoustego. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, 1996, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich w kampanii wrześniowej.
  • Karol Lucjan Galster: Księga Pamiątkowa Artylerii Polskiej 1914-1939. Londyn: Nakładem Koła Oficerów Artylerii Polskiej na Obczyźnie, 1975.
  • Józef Kaszewski, Sprawozdanie z kampanii polskiej 1939 roku, Instytut Polski i Muzeum im. gen. Sikorskiego w Londynie, sygn. B.I.22c.