71 Samodzielna Kompania Czołgów Rozpoznawczych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
71 Samodzielna Kompania Czołgów Rozpoznawczych
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 1939
Tradycje
Rodowód Sformowana przez 1 Batalion Pancerny
Dowódcy
Pierwszy por. Stanisław Skibniewski
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych Wojska lądowe
Rodzaj wojsk Bronie pancerne
Podległość 17 Dywizja Piechoty
czołg TK-3– czołg podstawowy kompanii
Znaki taktyczne malowane na czołgach lekkich i rozpoznawczych[a]

71 Samodzielna Kompania Czołgów Rozpoznawczychpancerny pododdział rozpoznawczy Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej.

Kompania nie występowała w pokojowej organizacji wojska. Została sformowana w sierpniu 1939 roku w Poznaniu z przeznaczeniem dla 14 Dywizji Piechoty[1] w grupie jednostek oznaczonych kolorem żółtym[2]. Jednostką mobilizującą był 1 Batalion Pancerny[3].

Na wyposażeniu posiadała 13 czołgów rozpoznawczych, w tym 9 TK-3 uzbrojonych w 7,92 mm ckm i 4 TKS uzbrojone w 20 mm nkm [4].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

Po mobilizacji kompania skierowana została do rejonu Miłosławia. Razem z samodzielną kompanią cekaemów oraz batalionem piechoty stanowiła skład oddziału wydzielonego 17 Dywizji Piechoty. OW utrzymywał przeprawy na Warcie w rejonie Nowego Miasta.

Rankiem 1 września w Miłosławiu załadowano kompanię się na wagony i przewieziono ją w rejon Szubina, gdzie pozostawała w dyspozycji dowódcy 26 DP

3 września kompania prowadząc rozpoznanie kierunku Nakła weszła w styczność bojową z oddziałami rozpoznawczymi niemieckiej 208 Dywizji Piechoty. Następnego dnia osłaniała przeprawy na Noteci ubezpieczając odwrót 18 pp, by wieczorem wycofać się do Szubina.

W kolejnych dniach kompania wycofywała się razem z pododdziałami 18 pp. Podczas przemarszu przez Inowrocław niemieccy dywersanci ostrzelali polskie kolumny. W wyniku ostrzału, pluton techniczno–gospodarczy stracił 2 zabitych i 2 rannych.

7 września 26 Dywizja Piechoty, a z nią 71 skczr, została podporządkowana Armii „Pomorze”. Kompania wraz z kolarzami dywizyjnymi stanowiła straż przednią dywizji w przemarszu do rejonu Lubrańca i dalej (9 września) w kierunku Izbicy.

10 września kompania wraz z 81 skczr weszła w skład zgrupowania zmotoryzowanego dywizji. 13 września kompania została bezpośrednio podporządkowana dowództwu Armii „Pomorze”. 15 września kompanie 71 i 81 zostały ponownie podporządkowane dowództwu 26 Dywizji Piechoty.

Następnego dnia czołgi obu tych kompanii oraz 82 kompanii czołgów rozpoznawczych wzięły udział w walce o las majątku Broki, uderzając na znajdujące się tam pozycje niemieckiego 74 pp. Pozbawione statecznego wsparcia artylerii i piechoty, tankietki musiały się jednak wycofać. 71 kompania straciła 2 czołgi.

17 września oddziały dywizji zostały zaatakowane przez czołgi 1 pcz niemieckiej 1 DPanc. W walce wzięły udział obie kompanie czołgów. Straty były bardzo duże. 82 kompania przestała praktycznie istnieć, a 71 kompania straciła kilka czołgów wraz z załogami.

18 września reszta kompanii dotarła do lasu koło wsi Budy Stare, gdzie w wyniku nalotu niemieckiego straciła kolejny czołg. Próby dalszego marszu ku Bzurze nie powiodły się. Postanowiono zniszczyć sprzęt ciężki i pieszo kontynuować marsz.

Po przeprawieniu się przez Bzurę reszta żołnierzy w zwartej grupie dołączyła do oddziałów dowodzonych przez gen. Stanisława Grzmot – Skotnickiego i wraz z nimi dotarła do Warszawy. Tam wcielono ich do batalionu obrony mostów dowodzonego przez kpt. A. Krzyżanowskiego

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Obsada w dniu 1 września 1939 roku:[5]

  • dowódca kompanii – por. Stanisław Skibniewski
  • dowódca 1 plutonu – ppor.rez. Leon Puppel († 16 IX 1939)
  • dowódca 2 plutonu – ppor.rez. Józef Szymankiewicz
  • dowódca plutonu techniczno–gospodarczego – por. Aleksander Wieczorek (zamordowany w Katyniu)

Skład kompanii[edytuj | edytuj kod]

Poczet dowódcy

  • gońcy motocyklowi
  • drużyna łączności
    • patrole:
radiotelegraficzny
łączności z lotnictwem
  • sekcja pionierów

Razem w dowództwie

1 oficer, 7 podoficerów, 21 szeregowców;
1 czołg, 1 samochód osobowo terenowy, 2 samochody z radiostacjami N.2, furgonetka, 4 motocykle.

2 x pluton czołgów

1 oficer, 7 podoficerów, 7 szeregowców
6 czołgów, 1 motocykl, przyczepa towarzysząca

pluton techniczno – gospodarczy

  • drużyna techniczna
  • drużyna gospodarcza
  • załogi zapasowe
  • tabor

Razem w plutonie

1 oficer, 13 podoficerów, 18 szeregowców
5 samochodów ciężarowych, samochód–warsztat, cysterna, 1 motocykl, transporter czołgów, 2 przyczepy na paliwo, kuchnia polowa

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. 1 – czołg dowódcy kompanii; 2 – czołg dowódcy 1 plutonu; 3 – czołg dowódcy 2 plutonu; 4 – czołg dowódcy 3 plutonu; 5 – czołgi z 1 plutonu; 6 – czołgi z 2 plutonu; 7 – czołgi z 3 plutonu

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Gaj 2014 ↓, s. 217.
  2. Gaj 2014 ↓, s. 173.
  3. Żebrowski 1971 ↓, s. 295.
  4. Gaj 2014 ↓, s. 219.
  5. Szubański 2011 ↓, s. 301.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Krzysztof M. Gaj: Polska broń pancerna w 1939 roku – organizacja wojenna i pokojowa jednostek. Oświęcim: NapoleonV, 2014. ISBN 978-83-7889-122-2.
  • Adam Jońca: Wrzesień 1939 : pojazdy Wojska Polskiego : barwa i broń. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990.
  • Rajmund Szubański: Polska broń pancerna 1939. Warszawa: Bellona, 2011. ISBN 978-83-11-12106-5.
  • Jan Tarczyński, Krzysztof Barbarski, Adam Jońca: Pojazdy w Wojsku Polskim = Polish Army vehicles: 1918–1939. Pruszków: Oficyna Wydawnicza "Ajaks"; Londyn: Komisja Historyczna b. Sztabu Głównego PSZ, 1995. ISBN 83-85621-57-1.
  • Marian Żebrowski: Zarys historii polskiej broni pancernej 1918 – 1947. Londyn: Zarząd Zrzeszenia Kół Oddziałowych Broni Pancernych, 1971.