Przejdź do zawartości

76 Pułk Piechoty (austro-węgierski)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
76 pułk piechoty
Infanterieregiment Nr. 76
Historia
Państwo

 Austro-Węgry

Sformowanie

1860

Rozformowanie

1918

Działania zbrojne
I wojna światowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych

c. i k. Armia

Rodzaj wojsk

piechota

Węgierski Pułk Piechoty Nr 76 (niem. Infanterieregiment Freiherr von Salis-Soglio Nr.76[1]) – pułk piechoty cesarskiej i królewskiej Armii.

Historia pułku

[edytuj | edytuj kod]

Pułk jako jednostka Armii Cesarstwa Austriackiego został utworzony 1 lutego 1860[2] z dwóch batalionów liniowych (Linieninfanterieregiment) 49 pułku piechoty i jednego z 43 pułku piechoty.

Okręg uzupełnień nr 76 Sopron (niem. Ödenburg) na terytorium 5 Korpusu. Od około sztabu jednostki mieścił się w Klagenfurcie, a stacja głównego okręgu uzupełnień i kancelaria rachunkowa pozostawała w Ödenburgu[3]. Po utworzeniu C. K. Armii w 1868 sztab 76 Węgierskiego pułku piechoty działał w Trieście, a komando rezerwy i stacja okręgu uzupełnień nadal w Ödenburgu[4]. Od około 1872 sztab w Cattaro[5], od około 1873 w Zara[6], od około 1874 w Wiedniu[7]. Kolory pułkowe: niebieskoszary (hechtgrau), guziki złote.

Garnizony pułku

[edytuj | edytuj kod]

W 1873 roku sztab pułku stacjonował w Zadarze, a wszystkie bataliony w Sopronie. W 1894 roku pułk (bez 4. batalionu) stacjonował w Sopronie i wchodził w skład 28 Brygady Piechoty należącej do 14 Dywizji Piechoty, natomiast 4. batalion był detaszowany do Fočy i podporządkowany komendantowi 8 Brygady Górskiej należącej do 1 Dywizji Piechoty[8]. W latach 1903–1907 sztab pułku razem z 2. i 4. batalionem stacjonował w Ostrzyhomie, 1. batalion w Sopronie, a 3. batalion w Komarnie. W latach 1909–1914 sztab pułku razem z 2. i 4. batalionem stacjonował w Ostrzyhomie, 1. batalion w Sopronie, a 3. batalion w Trebinju.

Pułk w I wojnie światowej

[edytuj | edytuj kod]

W przededniu I wojny światowej pułk etatowo niewielki sztab, cztery bataliony po cztery kompanie. Kompania piechoty czasu wojny składała się z czterech plutonów i liczyła około 250 żołnierzy i 5 oficerów. Na szczeblu pułku występowały także cztery oddziały karabinów maszynowych (w każdym 1 oficer i 36 szeregowych) i pluton pionierów. W sumie pułk liczył około 4600 żołnierzy[9].
W tym czasie pułk wchodził w skład 14 Dywizji Piechoty. Skład narodowościowy w 1914 roku 54% – Niemcy, 39% – Węgrzy[10].
Wykorzystując doświadczenia wojenne, w cesarsko-królewskiej armii wspólnej rozpoczęto wprowadzać nowe rozwiązania organizacyjne. W nowej strukturze pułk miał posiadać trzy bataliony, kompanię karabinów maszynowych (8 ckm), kompanię techniczną i kompanię pionierów[11]. W ramach tak zwanej „reformy Conrada”, pułk przekazał swój jeden batalion nowo formowanemu 106 pułkowi piechoty[12].

Szefowie pułku

[edytuj | edytuj kod]

Kolejnymi szefami pułku byli:

Żołnierze

[edytuj | edytuj kod]
Dowódcy pułku
  • płk Georg Budich (1873)
  • płk Emil Haymerle (1894)
  • płk Rudolf Hess (1903–1908)
  • płk Maximilian von Hauser (1909–1912)
  • płk Johann Boeriu (1913–1914)
Oficerowie

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]