7 Brygada Artylerii (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 7 Brygady Artylerii okresu II RP. Zobacz też: 7 Brygada Artylerii – inne brygady artylerii z numerem 7.
VII Brygada Artylerii
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 18 maja 1919
Rozformowanie 1921
Dowódcy
Pierwszy płk Jan Orłowski
Ostatni ppłk Józef Karol Luberadzki
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Dyslokacja garnizon Częstochowa
(Okręg Generalny „Kielce”)
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 7 Dywizja Piechoty

VII Brygada Artylerii (VII BA) – brygada artylerii Wojska Polskiego II RP.

Historia brygady[edytuj | edytuj kod]

Brygada została sformowana na podstawie rozkazu Generalnego Inspektora Artylerii z 18 maja 1920 na obszarze Okręgu Generalnego „Kielce”, jako organiczna jednostka artylerii 7 Dywizji Piechoty. Na stanowisko dowódcy brygady został wyznaczony pułkownik Jan Orzechowski, dotychczasowy oficer artylerii w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kielce”. Dowództwo brygady formowało się w garnizonie Częstochowa. 23 maja 1919 stacjonujący w garnizonie Warszawa 6 pułk artylerii polowej pod dowództwem pułkownika Aleksandra Kowalewskiego został przemianowany na 7 pułk artylerii polowej, przeniesiony do Częstochowy i włączony w skład brygady[1]. 26 maja 1926 w Radomiu rozpoczęto formowanie 7 pułku artylerii ciężkiej pod dowództwem pułkownika Aleksandra Aleksandrowicza[2].

Na początku grudnia 1919, z powodu braków kadrowych i sprzętowych, zaniechano formowania II dyonu oraz rozformowano dowództwo 7 pułku artylerii ciężkiej[3]. Na początku 1921 I/7 pac został przemianowany na 7 dywizjon artylerii ciężkiej. 24 kwietnia 1921 7 dac przybył do stałego garnizonu Kielce, gdzie zajął Koszary imienia księcia Józefa Poniatowskiego.

W listopadzie 1921, w związku z przejściem wojska na organizację pokojową, VII BA została rozformowana. 7 pułk artylerii polowej pozostał w składzie 7 Dywizji Piechoty, natomiast 7 dywizjon artylerii ciężkiej został 16 października 1921 włączony w skład 4 pułku artylerii ciężkiej, jako II dywizjon.

Organizacja brygady w grudniu 1919[edytuj | edytuj kod]

  • Dowództwo VII Brygady Artylerii
  • 7 pułk artylerii polowej - mjr Adam Zarzycki
    • I dywizjon (1, 2 i 3 bateria)
    • II dywizjon - por. Władysław Rudnicki
      • 4 bateria we wsi Ozierany nad Prypecią, w składzie 9 DP
      • 5 bateria
      • 6 bateria
    • III dywizjon (7, 8 i 9 bateria) - kpt. Juliusz Szponar
  • I dywizjon 7 pułku artylerii ciężkiej
    • 1 bateria (eks-2 bateria wałowa, eks-2 bateria 4 pac) w Międzyświeciu i Wilamowicach na Śląsku Cieszyńskim, w trakcie przezbrojenia we francuskie 105 mm armaty wz. 1913
    • 2 bateria (eks-1 bateria) w Częstochowie
    • 3 bateria (eks-2 bateria) w Częstochowie

Z uwagi na brak koni i umundurowania obie baterie 7 pac stacjonujące w koszarach Zacisze w Częstochowie nie mogły osiągnąć „pogotowia marszowego”.

Dowódcy brygady[edytuj | edytuj kod]

  • płk art. Jan Orłowski (V - X 1919)
  • płk art. Władysław Jung (X 1919 - IV 1920)
  • ppłk art. Ludwik Monné (p.o. od 12 XII 1919[4])
  • mjr/ppłk Witold Konczakowski (p.o. 1920)
  • ppłk art. Józef Karol Luberadzki (IX 1920 - XI 1921)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ryłko 1929 ↓, s. 6.
  2. Wiliński 1929 ↓, s. 18.
  3. Wiliński 1929 ↓, s. 20.
  4. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 98 z 29 grudnia 1919 roku, poz. 4148.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Witold Jarno: Okręg Generalny Nr III Kielce w latach 1918-1921. Łódź: Wydawnictwo „Ibidem”, 2003. ISBN 83-88679-31-7.
  • Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1991. ISBN 83-11-07772-X.
  • Władysław Ryłko: Zarys historii wojennej 7-go Pułku Piechoty Artylerii Polowej. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920.
  • Mieczysław Wiliński: Zarys historii wojennej 4-go Pułku Artylerii Ciężkiej. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920.