7 Brygada Artylerii (II RP)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 7 Brygady Artylerii okresu II RP. Zobacz też: 7 Brygada Artylerii – inne brygady artylerii z numerem 7.
VII Brygada Artylerii
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie 18 maja 1919
Rozformowanie 1921
Nazwa wyróżniająca nie posiadała
Patron nie posiadała
Tradycje
Święto nie obchodziła
Nadanie sztandaru nie posiadała
Dowódcy
Pierwszy płk Jan Orłowski
Ostatni ppłk Józef Karol Luberadzki
Działania zbrojne
wojna polsko-bolszewicka
Organizacja
Dyslokacja garnizon Częstochowa
(Okręg Generalny „Kielce”)
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość 7 Dywizja Piechoty

VII Brygada Artylerii (VII BA) – brygada artylerii Wojska Polskiego II RP.

Historia brygady[edytuj]

Brygada została sformowana na podstawie rozkazu Generalnego Inspektora Artylerii z 18 maja 1920 na obszarze Okręgu Generalnego „Kielce”, jako organiczna jednostka artylerii 7 Dywizji Piechoty. Na stanowisko dowódcy brygady został wyznaczony pułkownik Jan Orzechowski, dotychczasowy oficer artylerii w Dowództwie Okręgu Generalnego „Kielce”. Dowództwo brygady formowało się w garnizonie Częstochowa. 23 maja 1919 stacjonujący w garnizonie Warszawa 6 pułk artylerii polowej pod dowództwem pułkownika Aleksandra Kowalewskiego został przemianowany na 7 pułk artylerii polowej, przeniesiony do Częstochowy i włączony w skład brygady[1]. 26 maja 1926 w Radomiu rozpoczęto formowanie 7 pułku artylerii ciężkiej pod dowództwem pułkownika Aleksandra Aleksandrowicza[2].

Na początku grudnia 1919, z powodu braków kadrowych i sprzętowych, zaniechano formowania II dyonu oraz rozformowano dowództwo 7 pułku artylerii ciężkiej[3]. Na początku 1921 I/7 pac został przemianowany na 7 dywizjon artylerii ciężkiej. 24 kwietnia 1921 7 dac przybył do stałego garnizonu Kielce, gdzie zajął Koszary imienia księcia Józefa Poniatowskiego.

W listopadzie 1921, w związku z przejściem wojska na organizację pokojową, VII BA została rozformowana. 7 pułk artylerii polowej pozostał w składzie 7 Dywizji Piechoty, natomiast 7 dywizjon artylerii ciężkiej został 16 października 1921 włączony w skład 4 pułku artylerii ciężkiej, jako II dywizjon.

Organizacja brygady w grudniu 1919[edytuj]

  • Dowództwo VII Brygady Artylerii
  • 7 pułk artylerii polowej - mjr Adam Zarzycki
    • I dywizjon (1, 2 i 3 bateria)
    • II dywizjon - por. Władysław Rudnicki
      • 4 bateria we wsi Ozierany nad Prypecią, w składzie 9 DP
      • 5 bateria
      • 6 bateria
    • III dywizjon (7, 8 i 9 bateria) - kpt. Juliusz Szponar
  • I dywizjon 7 pułku artylerii ciężkiej
    • 1 bateria (eks-2 bateria wałowa, eks-2 bateria 4 pac) w Międzyświeciu i Wilamowicach na Śląsku Cieszyńskim, w trakcie przezbrojenia we francuskie 105 mm armaty wz. 1913
    • 2 bateria (eks-1 bateria) w Częstochowie
    • 3 bateria (eks-2 bateria) w Częstochowie

Z uwagi na brak koni i umundurowania obie baterie 7 pac stacjonujące w koszarach Zacisze w Częstochowie nie mogły osiągnąć „pogotowia marszowego”.

Dowódcy brygady[edytuj]

  • płk art. Jan Orłowski (V - X 1919)
  • płk art. Władysław Jung (X 1919 - IV 1920)
  • ppłk art. Ludwik Monné (p.o. od 12 XII 1919[4])
  • mjr/ppłk Witold Konczakowski (p.o. 1920)
  • ppłk art. Józef Karol Luberadzki (IX 1920 - XI 1921)

Przypisy

  1. Ryłko 1929 ↓, s. 6.
  2. Wiliński 1929 ↓, s. 18.
  3. Wiliński 1929 ↓, s. 20.
  4. Dziennik Rozkazów Wojskowych Nr 98 z 29 grudnia 1919 roku, poz. 4148.

Bibliografia[edytuj]

  • Witold Jarno: Okręg Generalny Nr III Kielce w latach 1918-1921. Łódź: Wydawnictwo „Ibidem”, 2003. ISBN 8388679317.
  • Roman Łoś: Artyleria polska 1914-1939. Warszawa: Wydawnictwo Bellona, 1991. ISBN 831107772X.
  • Władysław Ryłko: Zarys historii wojennej 7-go Pułku Piechoty Artylerii Polowej. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920.
  • Mieczysław Wiliński: Zarys historii wojennej 4-go Pułku Artylerii Ciężkiej. Warszawa: Zakłady Graficzne „Polska Zjednoczona”, 1929, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918-1920.