7 Brygada Piechoty (PSZ)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

7 Brygada Piechoty (7 BP) – brygada piechoty Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie

Brygada została przeformowana z 7 Brygady Strzelców w marcu 1943 roku w Iraku w składzie 7 Dywizji Piechoty (Zapasowej). W dniu 25 października 1944 roku zmieniono jej nazwę na 17 Brygada Piechoty[1]

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Na podstawie wytycznych Naczelnego Wodza, dowódca Armii Polskiej na Wschodzie przeprowadził w marcu 1943 roku reorganizację podległych jednostek wchodzących w skład armii. W jej wyniku w składzie przeformowanej w zapasową 7 Dywizji Piechoty stacjonującej w obozie Quanaquin w Iraku dokonano znacznej redukcji stanu osobowego, dowództwo 7 Brygady Strzelców po zmianie etatów stało się dowództwem 7 Brygady Piechoty. Z żołnierzy wchodzących w skład 7 Brygady Strzelców powstał 23 batalion piechoty i część 7 kompanii ckm, natomiast z żołnierzy 8 Brygady Strzelców powstał 24 batalion piechoty i część 7 kompanii ckm. Wszystkich żołnierzy poza etatem przekazano do jednostek 2 Korpusu Polskiego jako uzupełnienie stanów osobowych. Odtąd 7 Brygada Piechoty/Zapasowa[Uwaga 1] prowadziła szkolenie nowo powołanych żołnierzy (podstawowe), jako młody rocznik oraz gromadziła żołnierzy rekonwalescentów po powrocie ze szpitali, powracających z oddelegowania i więzienia. Byli to głównie żołnierze przeznaczeni do uzupełnień jednostek piechoty 2 Korpusu Polskiego. 23 batalion piechoty dla 3 DSK, 24 batalion piechoty dla 5 KDP, natomiast 7 kompania ckm - żołnierzy o specjalnościach obsług ckm i moździerzy w batalionach strzelców i ckm. Brygada wraz z całą 7 Dywizją Piechoty stanowiła tzw. I uzupełnienie jednostek 2 Korpusu[2]. W związku z przegrupowaniem całej Armii Polskiej do Palestyny, brygada wraz z całą 7 Dywizją została przewieziona do obozu wojskowego w miejscowości Ibna, gdzie 15 stycznia 1944 r. 7 Brygadę przemianowano na Ośrodek Uzupełnień Piechoty. Podczas funkcjonowania jako OUP w jego skład włączono 19 batalion zapasowy (oficerski). Następnie wraz z przesunięciem całej Bazy 2 Korpusu do obozu wojskowego Quassasin w Egipcie z dniem 19 lutego 1944 r. Ośrodek Uzupełnień Piechoty powrócił do pierwotnej nazwy 7 Zapasowa Brygada Piechoty jednocześnie wyłączono ze składu brygady 19 batalion zapasowy i podporządkowano go bezpośrednio dowództwu dywizji zmieniając nazwę na Rezerwę Oficerską[2]. W lutym i marcu 1944 roku brygada w składzie 7 Zapasowej Dywizji Piechoty przygotowywała się do przerzutu na teren Włoch w ślad za 2 Korpusem Polskim. Do portu Taranto brygada przybyła w okresie od 26 marca do 20 kwietnia i została dyslokowana do rejonu Mottoli zajmując miejscowości San Basilio i San Domenico jako stały garnizon w ramach macierzystej dywizji i Bazy 2 Korpusu Polskiego.[3] W kwietniu i maju 1944 roku brygada rozpoczęła wcielanie uzupełnień do swoich dwóch batalionów z jednostek terytorialnych na Bliskim Wschodzie i pierwszych spośród Polaków byłych jeńców i dezerterów z armii niemieckiej, którzy przeszli pozytywną weryfikację w utworzonym obozie przejściowym „Jolanda” na południe od garnizonu brygady w San Basilio. Rozpoczęto ich szkolenie i przystosowanie do służby w Wojsku Polskim.[3] W dniach 4-29 maja 1944 roku jedynym udziałem żołnierzy z 7 Brygady Piechoty w działaniach bojowych są działania wydzielonego pododdziału w sile 12 oficerów i 62 szeregowych podzielonych na drużyny. Pododdział ten przydzielono do patrolowania linii telefonicznych znajdujących się tuż za linią frontu 2 Korpusu Polskiego w trakcie walk o Monte Cassino. Powodem skierowania tej wydzielonej kompanii do działań patrolowo-ochronnych była dywersja tj. zakładanie pułapek minowych na świeżo ułożonych liniach telefonicznych i ich celowe uszkadzanie[4] . Po bitwie o Monte Cassino, gdzie jednostki piechoty i kawalerii pancernej poniosły bardzo duże straty osobowe, w czerwcu wydzielono niemal wszystkich dostępnych żołnierzy z batalionów 23 i 24, do batalionów strzeleckich 3 i 5 Dywizji. Jednocześnie w związku z dużym napływem ochotników z obozu „Jolanda” niezbędne było przyspieszenie szkolenia podstawowego i specjalistycznego dla walczących formacji piechoty 2 Korpusu. W tym celu w ramach 7 Brygady sformowano w okresie od 21 czerwca do 6 lipca nowy 21 batalion piechoty. Sukcesywnie wcielane uzupełnienia po przeszkoleniu kierowano do jednostek piechoty 2 Korpusu Polskiego. Sprawne działania werbunkowe prowadzone wśród Polaków jeńców i dezerterów z armii niemieckiej dały nadzieję na dalszą rozbudowę walczącego wojska, w tym celu w ramach rozbudowy Polskich Sił Zbrojnych z dniem 23 sierpnia 1944 roku usunięto z nazwy 7 brygady "zapasowa". Jednocześnie rozkazem dowódcy korpusu z dniem 6 sierpnia 1944 roku zmieniono nazwę 24 batalion piechoty na 22 bp.[5] W związku z dalszą fazą rozbudowy PSZ i porządkowaniem nazewnictwa jednostek z dniem 25 października 1944 roku brygada otrzymała nową nazwę 17 Brygada Piechoty.[1]

Obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy Brygady

  • ppłk Józef Kramczyński (16 III 1943 - 9 V 1944[6][7])
  • p.o. ppłk Sylwester Krassowski (9 XI 1943 - 11 I 1944[7])
  • ppłk Sylwester Krassowski (9 V - 20 VI 1944[6])
  • ppłk Józef Kramczyński (21 VI - 8 X 1944[7])

Skład organizacyjny:

  • 23 batalion piechoty
  • 24 batalion piechoty (od 6 VIII 1944 r. zmieniono nazwę na 22 batalion piechoty)
  • 7 samodzielna kompania ckm
  • 21 batalion piechoty (zorganizowany w okresie od 21 VI do 6 VII 1944 r.)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański, Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 17 str. 47, 1974.
  2. a b Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański, Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 17 str. 46-49, 1974.
  3. a b Grzegorz Gera, Militaria Wydanie Specjalne nr 63 5/2018 Ze znakiem "Czerwonego Gryfa". Skrót do dziejów 7. Dywizji Piechoty. str. 65-66, 2019.
  4. Zbiorowe, 11 Batalion Łączności str. 89-94, 1947.
  5. Tadeusz Kryska-Karski i Henryk Barański, Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 17 str. 47-52, 1974.
  6. a b Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański, Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 17 str.49, 1974.
  7. a b c Zeszyt ewidencyjny przebiegu służby wojskowej ppłk Józefa Kramczyńskiego, wniosek awansowy sygn. IPMS A.XII.86/2/

Uwaga[edytuj | edytuj kod]

  1. W dokumentacji służbowej używano zamiennie określeń do stycznia 1944 r. 7 Brygada Strzelców, 7 Zapasowa BP, 7 Brygada Zapasowa lub 7 Brygada Piechoty. Od lutego do sierpnia 1944 r. używano nazw 7 Zapasowa Brygada Piechoty, 7 Brygada Zapasowa lub 7 Brygada Piechoty.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Kryska-Karski, Henryk Barański: Piechota Polska 1939-1945 Zeszyt nr 17. Londyn: 1974.
  • Grzegorz Gera. Militaria Specjalne nr 63 5/2018."Ze znakiem Czerwonego Gryfa. Skrót dziejów 7. Dywizji Piechoty. . Lublin: Kagero Publishing. ISSN 2450-7334. 
  • 11 Batalion Łączności. Londyn: Koło byłych żołnierzy 11 batalionu łączności, 1947.