7 Pułk Artylerii Lekkiej (PSZ)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 7 Pułku Artylerii Lekkiej PSZ w ZSRR. Zobacz też: 7 Pułk Artylerii Lekkiej - inne pułki artylerii lekkiej z numerem 7.
7 Pułk Artylerii Lekkiej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1942
Rozformowanie 1943
Tradycje
Kontynuacja 7 Pułk Artylerii Konnej
Dowódcy
Ostatni ppłk Jan Świerczyński
Organizacja
Dyslokacja Trockoje
Rodzaj wojsk Artyleria
Podległość 7 Dywizja Piechoty
Godło 7 Dywizji Piechoty

7 Pułk Artylerii Lekkiej (7 pal) – oddział artylerii lekkiej Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.

Zalążki pułku zostały sformowane jesienią 1941 roku, w Ośrodku Zapasowym Armii w Tockoje. 26 stycznia 1942 roku zalążki pułku zostały przeniesione do miejscowości Keminech (Kienimieszkowo) w Uzbeckiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej. W wyniku chorób zmarło tu 2 oficerów, 17 podoficerów i 29 szeregowych[1]. Pułk był organiczną jednostką artylerii 7 Dywizji Piechoty[2].

W marcu 1942 roku, w ramach pierwszej ewakuacji z ZSRR do Iranu szeregi pułku opuściło 130 kanonierów.

15 sierpnia 1943 roku oddział został przemianowany na 7 Pułk Artylerii Konnej[1].

Dowódcy pułku[edytuj | edytuj kod]

Etat wojenny pułku[edytuj | edytuj kod]

  • dowództwo pułku z baterią dowodzenia (sztabową)
  • 2 dywizjony ogniowe:

Według etatu pułk liczyć miał 85 oficerów i 970 kanonierów.

W kwietniu 1942 roku pułk otrzymał do szkolenia jedną armatę 76 mm[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Stefan J. Drue: 7 P. A. K.. s. 7 - 12.
  2. a b c d Szczurowski 2001 ↓, s. 206.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]