7 Pułk Strzelców Polskich (WP na Wschodzie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy 7 Pułku Strzelców Polskich WP na Wschodzie. Zobacz też: 7 Pułk Piechoty - inne pułki piechoty z numerem 7.
7 Pułk Strzelców Polskich
Historia
Państwo  Imperium Rosyjskie
 II Rzeczpospolita
Sformowanie 1917
Rozformowanie 1918
Dowódcy
Pierwszy płk Dominik Dunin-Marcinkiewicz
Działania zbrojne
wojna domowa w Rosji
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 2 Dywizja Strzelców Polskich

7 Pułk Strzelców Polskich (7 psp) – oddział piechoty Wojska Polskiego na Wschodzie.

Pułk został sformowany jesienią 1917 roku w składzie 2 Dywizji Strzelców Polskich z I Korpusu. 14 grudnia 1917 roku pułk liczył 612 żołnierzy frontowych[1].

Dowódcy pułku[edytuj | edytuj kod]

Kawalerowie Wstęgi Amarantowej

Na mocy rozkazu dowódcy I Korpusu Polskiego z 19 marca 1918 udekorowani zostali za waleczność[2]

  • podkpt. Piechelski
  • podkpt. Stanisław Kobyliński
  • podkpt. Stecorewicz
  • ppor. Kizyniec Benian
  • sierż. Stanisław Kaczmarek
  • st. podof. Jan Mieleniewicz
  • mł. podof. Antoni Wysocki
  • mł. podof. Wacław Mieczniowski
  • sierż. Filip Matniejczyk
  • st. podof. Jakub Piotrowski
  • st. podof. Feliks Pawłowski
  • st. podof. Jan Nowaczyk
  • st. podof. Paweł Szkada
  • strz. Józef Rosiak
  • strz. Jan Pycko

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]