7 Pułk Ułanów (powstanie listopadowe)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 7 Pułku Ułanów Królestwa Kongresowego. Zobacz też: 7 Pułk Ułanów - stronę ujednoznaczniającą.
7 Pułk Ułanów
Historia
Państwo  Królestwo Polskie
Sformowanie 1831
Tradycje
Rodowód 2 Pułk Jazdy Augustowskiej
Dowódcy
Pierwszy płk Aleksander Oborski
Ostatni mjr Mikołaj Korwin Kamieński
Działania zbrojne
powstanie listopadowe
Organizacja
Rodzaj wojsk Jazda
Oficer 7 Pułku Ułanów

7 Pułk Ułanów – pułk jazdy polskiej okresu zaborów. Sformowany z ochotników w styczniu 1831 jako 2 Pułk Jazdy Augustowskiej[1]. W kwietniu 1831 w okolicach Łowicza przemianowany na 7 Pułk Ułanów. 1 lipca w skład pułku weszła Legia Litewsko-Wołyńska Konna[1].

Żołnierze pułku[edytuj | edytuj kod]

Dowódcy pułku[1]:

Walki pułku[edytuj | edytuj kod]

Pułk brał udział w walkach w czasie powstania listopadowego.

Bitwy i potyczki[1]:

  • Ostrołęka (25 lutego 1831),
  • Nur (16 i 22 maja),
  • Łysobyki (19 czerwca),
  • Drobin (9 lipca),
  • Bodzianów (11 lipca),
  • Raciąż (23 lipca).

Pułk otrzymał 1 Krzyż Kawalerski, 8 złotych i 6 srebrnych[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d e Gembarzewski 1925 ↓, s. 84.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]