7 uczuć
Reżyser Marek Koterski | |
| Gatunek | |
|---|---|
| Rok produkcji |
2018 |
| Data premiery |
12 października 2018 |
| Kraj produkcji | |
| Język | |
| Czas trwania |
116 minut |
| Reżyseria | |
| Scenariusz |
Marek Koterski |
| Główne role |
Michał Koterski |
| Muzyka | |
| Zdjęcia |
Jerzy Zieliński |
| Scenografia | |
| Kostiumy | |
| Montaż | |
| Produkcja | |
| Dystrybucja | |
7 uczuć – polski film fabularny z gatunku komediodramatu w reżyserii Marka Koterskiego z 2018 roku, stanowiący dziewiątą część cyklu o Adasiu Miauczyńskim. Scenariusz napisał reżyser, a główną rolę – po raz pierwszy w historii cyklu – zagrał jego syn, Michał Koterski. Premiera kinowa odbyła się 12 października 2018 roku.
Film został wyprodukowany przez Wytwórnię Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w koprodukcji ze Studiem Produkcyjnym Orka, przy dofinansowaniu Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej. Za dystrybucję w Polsce odpowiadała firma Kino Świat. Obraz zdobył Nagrodę Specjalną Jury oraz Nagrodę Jury Młodzieżowego na 43. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. W ciągu dwóch tygodni od premiery obejrzało go ponad 453 tysiące widzów, co stanowiło rekord frekwencyjny w twórczości Koterskiego.
Fabuła
[edytuj | edytuj kod]Dorosły Adaś Miauczyński, poddający się psychoterapii, powraca do traumatycznych doświadczeń z dzieciństwa. Uświadamia sobie, że jego podstawowym problemem była nieumiejętność rozpoznawania i nazywania własnych emocji – strachu, złości, smutku, radości, wstrętu, zazdrości i wstydu. Aby poprawić jakość swojego dorosłego życia, musi nauczyć się przeżywania siedmiu podstawowych uczuć. Powrót do wspomnień ukazuje wpływ szkoły oraz rodziny na psychikę bohatera[1].
Monolog woźnej
[edytuj | edytuj kod]Z dziećmi trzeba rozmawiać. Dzieci trzeba słuchać. Uważnie wysłuchać. Nie pytać dziecka, nie zadawać pytań jeśli nie interesuje cię jego odpowiedź. Nie oceniać, nie odrzucać, nie negować myśli i uczuć dziecka. Nie rozkazywać: - Weź się wreszcie do roboty! Szanować godność dziecka, nie obrażać go, nie ośmieszać, nie podważać wiarygodności jego słów. Życie we współczesnym świecie i tak już jest wystarczająco trudne[2].
Obsada
[edytuj | edytuj kod]- Michał Koterski – Adaś Miauczyński
- Marcin Dorociński – Aldek Sałacki
- Katarzyna Figura – Gosia Starecka
- Małgorzata Bogdańska – Zosia Muszyńska
- Gabriela Muskała – Weronika Porankowska
- Maria Ciunelis – Teresa Prawicz
- Andrzej Mastalerz – Bolechowski
- Tomasz Karolak – Jurek „Gruby”
- Andrzej Chyra – Ryszek Gott
- Robert Więckiewicz – Miki, brat Adama
- Cezary Pazura – kolega Mikiego
- Zbigniew Rola – kolega Mikiego
- Marcin Kwaśny – geograf
- Ilona Ostrowska – wychowawczyni
- Sonia Bohosiewicz – woźna
- Dorota Chotecka – historyczka
- Tomasz Sapryk – dyrektor szkoły
- Maja Ostaszewska – mama Adasia i Mikiego
- Adam Woronowicz – Lucjan, tata Adasia i Mikiego
- Magdalena Berus – mama „Grubego”
- Joanna Kulig – mama Gosi Stareckiej
- Marta Chodorowska – macocha Ryszka
- Piotr Gąsowski – tato Ryszka
- Magdalena Cielecka – mama Aldka
- Piotr Tołoczko – tato Weroniki
- Katarzyna Maria Zielińska – mama Zosi
- Mateusz Banasiuk – Marunio, brat Zosi
- Karolina Porcari – sąsiadka Miauczyńskich
- Hanna Śleszyńska – sąsiadka Miauczyńskich
- Łukasz Simlat – docent Ludwik
- Izabela Dąbrowska – pani Dana, żona docenta
- Edyta Herbuś – pani Aga
- Marcela Leszczek – p. Krysia, opiekunka Adasia
- Violetta Arlak – sąsiadka Zosi
- Cezary Żak – konduktor
- Krystyna Czubówna – terapeutka (tylko głos)
- Dariusz Karpiński – uczeń „Koniu”
- Tomasz Krzemieniecki – uczeń „Byku”
- Anna Wojton – rozwydrzona dziewczyna
- Katarzyna Pefew – dziewczyna z lekkim zezem
- Leszek Wiśniewski – „Starter”
- Lena Kozłowska – dziewczynka
- Andrzej Mańkowski – uczeń w klasie
- Wojciech Jezierski – uczeń w klasie
- Bogdan Biegaj – uczeń w klasie
- Maciej Rodziewicz – uczeń w klasie
- Adam Suda – uczeń w klasie
- Artur Rzeszotek – uczeń w klasie
- Agata Wasilewska – uczennica w klasie
- Agnieszka Sadowska – uczennica w klasie
- Beata Wójcik – uczennica w klasie
- Ewa Masenek – uczennica w klasie
- Ewa Sacewicz – uczennica w klasie
- Wanda Wasilewska – uczennica w klasie
- Ewa Nurzyńska – uczennica w klasie
- Dagmara Mataczyńska – uczennica w klasie
- Maria Jabłońska – uczennica w klasie
- Grażyna Nurzyńska – uczennica w klasie[3][1][4]
Produkcja
[edytuj | edytuj kod]Geneza i scenariusz
[edytuj | edytuj kod]7 uczuć to dziewiąta część cyklu filmowego o Adasiu Miauczyńskim, tworzonego przez Marka Koterskiego od lat 80. XX wieku. Podczas konferencji prasowej na 43. Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni reżyser określił film jako najważniejsze dzieło w swojej twórczości[5].
Obsadzenie ról
[edytuj | edytuj kod]
Po raz pierwszy w historii cyklu postać Adasia Miauczyńskiego zagrał syn reżysera – Michał Koterski[6]. Marek Koterski przyznał, że role były pisane z myślą o konkretnych aktorach[7]. W filmie nie występują dzieci – we wszystkich rolach uczniów i kolegów szkolnych obsadzono dorosłych aktorów. Rodziców Miauczyńskiego zagrali Maja Ostaszewska i Adam Woronowicz[6].
Realizacja
[edytuj | edytuj kod]Autorem zdjęć był Jerzy Zieliński, wcześniej nagrodzony w Gdyni za film Letnie przesilenie oraz współpracujący z Koterskim przy Baby są jakieś inne. Scenografię przygotował Przemysław Kowalski, związany z wcześniejszymi produkcjami reżysera, m.in. Dzień świra i Wszyscy jesteśmy Chrystusami. Za montaż odpowiadała Ewa Smal, wieloletnia współpracowniczka Koterskiego. Film wyprodukowała Wytwórnia Filmów Dokumentalnych i Fabularnych (producent: Włodzimierz Niderhaus) w koprodukcji ze Studiem Produkcyjnym Orka Sp. z o.o., przy wsparciu finansowym Polski Instytut Sztuki Filmowej[5].
Odbiór
[edytuj | edytuj kod]Frekwencja kinowa
[edytuj | edytuj kod]W ciągu 14 dni od premiery kinowej 7 uczuć obejrzało około 453 tysięcy widzów, co stanowiło rekord frekwencyjny w twórczości Koterskiego, przewyższający dotychczasowy sukces Dnia świra (około 419 tysięcy widzów)[8].
Krytyka
[edytuj | edytuj kod]Film spotkał się z przeważnie pozytywnym przyjęciem krytyków. Jacek Wakar na łamach „Kultury Liberalnej” ocenił 7 uczuć jako obraz o „niepodważalnej jakości”, podkreślając bezkompromisowość reżysera oraz poziom aktorstwa[9]. Janusz Wróblewski w tygodniku „Polityka” wskazywał, że film przedstawia powrót Adasia Miauczyńskiego do psychoanalityka w poszukiwaniu odpowiedzi na pytania o tożsamość i samoakceptację[10].
Recenzenci podkreślali nowatorski zabieg formalny polegający na obsadzeniu dorosłych aktorów w rolach dzieci jako trafny i efektowny. Tomasz Gardziński z portalu Spider’s Web zauważył, że film wymyka się jednoznacznym klasyfikacjom, łącząc elementy groteskowej komedii, pamfletu społecznego i dramatu[11]. Grzegorz Narożny z portalu Pełna Sala wyróżnił kreację Gabrieli Muskały jako jedną z najmocniejszych w filmie[7].
Wśród najczęściej wskazywanych zastrzeżeń pojawiały się uwagi dotyczące zbyt dosłownego finału oraz nierównego tempa narracji[7][9].
Nagrody
[edytuj | edytuj kod]| Rok | Uroczystość | Nagroda | Nominowani | Wynik[1] |
|---|---|---|---|---|
| 2018 | 43. Festiwal Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni | Nagroda Specjalna Jury za wykreowanie autorskiej wizji świata | Marek Koterski | Wygrana |
| Nagroda Jury Młodzieżowego | Wygrana | |||
| Festiwal Aktorstwa Filmowego im. Tadeusza Szymkowa we Wrocławiu (Złoty Szczeniak) | Najlepsza pierwszoplanowa rola męska | Michał Koterski | Wygrana | |
| Najlepsza drugoplanowa rola kobieca | Gabriela Muskała | Wygrana | ||
| Świdnicki Festiwal Filmowy „Spektrum” | Nagroda Publiczności | Marek Koterski | Wygrana | |
| Forum Kina Europejskiego „Cinergia” | Nagroda Specjalna za najlepszą kreację aktorską | Gabriela Muskała | Wygrana | |
| 2019 | Polskie Nagrody Filmowe | Orzeł za najlepszy scenariusz | Marek Koterski | Nominacja |
| Orzeł za najlepsze kostiumy | Justyna Stolarz | Nominacja | ||
| Orzeł za najlepszy montaż | Ewa Smal | Nominacja | ||
| Orzeł za najlepszą drugoplanową rolę kobiecą | Gabriela Muskała | Nominacja | ||
| Nagroda im. Krzysztofa Krauzego | Nagroda im. Krzysztofa Krauzego | Marek Koterski | Nominacja | |
| Festiwal Reżyserii Filmowej w Wałbrzychu | Wyróżnienie | Wygrana |
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ a b c 7 uczuć w bazie filmpolski.pl
- ↑ Monolog woźnej (bez przekleństw). [dostęp 2026-04-29].
- ↑ Filmpolski.pl
- ↑ 7 uczuć w bazie telemagazyn.pl.
- ↑ a b 43.FPFF. Marek Koterski: „7 uczuć” to mój najważniejszy film [online], Stowarzyszenie Filmowców Polskich [dostęp 2025-06-01].
- ↑ a b 7 uczuć [online], Kino Świat [dostęp 2025-06-01].
- ↑ a b c Grzegorz Narożny, Złe wychowanie – recenzja filmu „7 uczuć” [online], Pełna Sala [dostęp 2025-06-01].
- ↑ 453 tys. widzów „7 uczuć”. Nowy film Koterskiego wyprzedził „Dzień świra” [online], Kultura Onet, 29 października 2018 [dostęp 2026-04-28].
- ↑ a b Jacek Wakar, Rachunek sumienia. Wokół „7 uczuć” Marka Koterskiego [online], Kultura Liberalna, 17 października 2018 [dostęp 2025-06-01].
- ↑ Janusz Wróblewski, Recenzja filmu: „7 uczuć”, reż. Marek Koterski [online], „Polityka”, 9 października 2018 [dostęp 2025-06-01].
- ↑ Tomasz Gardziński, Marek Koterski zabiera w podróż po radości i grozie dzieciństwa. 7 uczuć – recenzja [online], Spider’s Web, 21 września 2019 [dostęp 2025-06-01].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- 7 uczuć w bazie filmpolski.pl
- 7 uczuć w bazie Filmweb
- 7 uczuć w Internetowej Bazie Filmowej (fdb.pl)