88 Dywizjon Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
88 Dywizjon Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  II Rzeczpospolita
Sformowanie sierpień 1939
Rozformowanie 1939
Tradycje
Rodowód 8 Pułk Artylerii Ciężkiej
Dowódcy
Pierwszy mjr Marian Taczak
Ostatni mjr Jerzy Durski-Trzaska
Działania zbrojne
kampania wrześniowa
Organizacja
Rodzaj sił zbrojnych wojsko
Rodzaj wojsk artyleria
Podległość Armia „Modlin”

88 Dywizjon Artylerii Ciężkiej (88 dac) – pododdział artylerii ciężkiej Wojska Polskiego II RP.

Formowanie[edytuj | edytuj kod]

88 Dywizjon Artylerii Ciężkiej nie występował w organizacji pokojowej Wojska Polskiego. Został sformowany zgodnie z planem mobilizacyjnym „W” w dniach 24–25 sierpnia 1939 roku. Jednostką mobilizującą był 8 pułk artylerii ciężkiej w Toruniu. Dywizjon mobilizował się w miejscowościach: Lulkowo (dowództwo dyonu i kolumna amunicyjna), Piwnice (baterie 1 i 2) oraz Różankowo (bateria 3)[1][2]. Każda bateria otrzymała cztery 155 mm haubice wz. 1917[2][3].

Stanowisko dowódcy dywizjonu objął major Marian Taczak, lecz drugiego dnia mobilizacji zachorował. Od 26 sierpnia obowiązki dowódcy dywizjonu pełnił kapitan Stefan Słowikowski, natomiast obowiązki dowódcy 1 baterii wykonywał porucznik rezerwy Maksymilian Kreutzinger. 30 sierpnia dowództwo dywizjonu objął major Jerzy Durski-Trzaska[2][4][5]. Major Taczak nie powrócił już do oddziału. W 1940 roku został zamordowany w Charkowie.

Rano 27 sierpnia dywizjon wyruszył do Torunia, z którego odjechał transportem kolejowym do rejonu operacyjnego[3]. 28 sierpnia dywizjon przyjechał do Ciechanowa, gdzie wszedł w skład Armii „Modlin”[2][6] Tego samego dnia dywizjon pomaszerował pod Grudusk, a następnego zajął pozycję bojową pod wzgórzami Czubak i Czubatka, na południe od miejscowości: Dzierzgowo i Szumsk[6].

Działania bojowe[edytuj | edytuj kod]

 Osobny artykuł: Kampania wrześniowa.

Miał wesprzeć ogniem obronę 20 Dywizji Piechoty na linii umocnień w rejonie Mławy[7].

Atakowana dywizja dawała opór niemieckim jednostkom pancernym do 3 września. W tym czasie dywizjon wspierał ogniem piechotę, zadajac przeciwnikowi duże straty. Sam również straty ponosił. Straty i wyrwy w polskim systemie obronnym zmusiły dywizję do wycofania się. 88 dac, będąc na SO w Szulmierzy, przeszedł w podporządkowanie 8 DP. W nocy z 3 na 4 września wybuchła w dywizji panika. 2 bateria utraciła swoje działa. Pozostałe baterie przeszły do Modlina. Twierdzę osiągnęły 6 września.

Z Modlina dywizjon skierowano do odtworzonej 20 DP. Do 9 września wspierał jej walkę w rejonie Struga-Zielonka. 14 września dywizjon w składzie dywizji przeszedł do Warszawy. Zajął stanowiska na Pradze. Wszedł w skład grupy ogólnego działania i walczył do dnia kapitulacji stolicy.

Organizacja wojenna i obsada personalna[edytuj | edytuj kod]

Organizacja wojenna i obsada personalna dywizjonu we wrześniu 1939 roku[8][9][10]

Dowództwo
  • dowódca dywizjonu - mjr art. Jerzy Henryk Władysław Durski-Trzaska (KW)
  • adiutant - ppor. Jan Bolesław Brzuszkiewicz (KW)
  • oficer zwiadowczy dywizjonu - por. rez. art. Aleksander Janusz
  • oficer obserwacyjny dywizjonu - ppor. Antoni Róż
  • oficer łączności - ogn. pchor. Kazimierz Drelichowski
  • lekarz - ppor. lek. dr Franciszek Feliks Dłutek
  • lekarz weterynarii - ppor. rez. lek. wet. Bolesław Brauer
  • oficer gospodarczy - ppor. Zygmunt Witko
  • oficer żywnościowy - ppor. rez. Jan Wyżnikiewicz
1 bateria
  • dowódca 1 baterii - kpt. art. Stefan Słowikowski
  • oficer ogniowy 1 baterii - por. rez. art. Maksymilian Kreutzinger (KW)
  • oficer zwiadowczy 1 baterii - ogn. pchor. / ppor. Julian Bobowski (KW)
  • dowódca I plutonu - ppor. Ziemowit Ulatowski
  • dowódca II plutonu - pchor. Zbyszko Fajer
2 bateria
  • dowódca 2 baterii - por. art. Edward Frączek
  • oficer ogniowy 2 baterii - ppor. Józef Gibas
  • oficer zwiadowczy 2 baterii - ppor. rez. art. Michał Samulski (od 9 IX adiutant)
  • podoficer zwiadowczy - plut. pchor. Bryjak
  • dowódca I plutonu - ogn. pchor. / ppor. Jan Żuchowski
  • dowódca II plutonu - plut. pchor. Wątkowski
3 bateria
  • dowódca 3 baterii - kpt. art. Marian Kaczorowski
  • oficer ogniowy 3 baterii - ppor. Stanisław Krawczyk (KW)
  • oficer zwiadowczy 3 baterii - ppor. Walerian Krużycki
kolumna amunicyjna
  • dowódca kolumny - ppor. Władysław Mickiewicz

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Samulski 1945 ↓, s. 32.
  2. a b c d Kreutzinger 1945 ↓, s. 28.
  3. a b Samulski 1945 ↓, s. 33.
  4. Janusz 1945 ↓, s. 27 wg autora drugiego dnia mobilizacji major Taczak został odwołany ze stanowiska na skutek rozstroju zdrowia, natomiast major Durski-Trzaska przybył do dywizjonu 31 sierpnia.
  5. Samulski 1945 ↓, s. 33 wg autora major Taczak został odwołany 26 sierpnia i przewieziony do szpitala dla umysłowo chorych, natomiast major Durski-Trzaska przybył do dywizjonu 30 sierpnia o godz. 23.00.
  6. a b Janusz 1945 ↓, s. 27.
  7. Galster 1975 ↓, s. 406.
  8. Juszkiewicz 1979 ↓, s. 199-200.
  9. Kreutzinger 1945 ↓, s. 30.
  10. Samulski 1945 ↓, s. 32, 43 autor wymienił oficerów dywizjonu odznaczonych Krzyżem Walecznych oraz trzech kaprali: Ślusarski, Tobolski i Neumann.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]