89 Dywizja Strzelecka (ZSRR)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
89 Dywizja Strzelecka
89-րդ հրաձգային դիվիզիա
Ilustracja
Znaczek pocztowy upamiętniający 89 DS
Historia
Państwo  ZSRR
Sformowanie 15 grudnia 1941
Rozformowanie 1957
Nazwa wyróżniająca Tamańska[1]
Dowódcy
Pierwszy Simo'n Zakjan
Działania zbrojne
II wojna światowa (front wschodni)
Organizacja
Dyslokacja Armeńska SRR 
Formacja Armia Czerwona
Rodzaj wojsk piechota, artyleria
Skład 390. Pułk Strzelców,
400. Pułk Strzelców,
526. Pułk Strzelców,
531. Pułk Artylerii
Odznaczenia
Order Czerwonego SztandaruOrder KutuzowaOrder Czerwonej Gwiazdy

89 Dywizja Strzeleckazwiązek taktyczny (dywizja) Armii Czerwonej, formacja narodowa Ormian.

Historia i szlak bojowy[edytuj | edytuj kod]

Sformowana w 1941 w Erywaniu, w związku z niemiecką agresją na ZSRR. Składała się z żołnierzy z Armenii, głównie etnicznych Ormian. W 89 DS służyli m.in. bohaterowie: Hunan Awetisjan, Ajdin Arutiunian, Grant Babajan, Harutiun Mykyrtczian[2].

Szlak bojowy: Noworosyjsk, Kercz, Sewastopol, Brześć, Łódź, Berlin.

Ormianie z 89 DS brali udział w zdobyciu Berlina, walcząc na ulicach dzielnic Wedding i Berlin-Mitte[3]. Zaprezentowali ormiański taniec koczari pod murami zdobytego Reichstagu[potrzebny przypis]. Wojnę zakończyli nad Łabą[4].

Skład dywizji[5][edytuj | edytuj kod]

  • 390 Pułk Strzelecki (ros. стрелковый полк)
  • 400 Pułk Strzelecki
  • 526 Pułk Strzelecki
  • 531 Pułk Artylerii
  • 154 oddzielny batalion przeciwczołgowy
  • batalion saperów
  • kompania zwiadowców

Dowódcy[1][edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b 89-я стрелковая дивизия (ros.). [dostęp 2018].
  2. Hakobian 1991 ↓.
  3. Hakobian 1991 ↓, s. 304.
  4. Hakobian 1991 ↓, s. 316.
  5. Robert Poirier, Albert Conner: Red Army order of battle in the Great Patriotic War. 1985. (ang.)

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Arszawir Hakobian: Կովկասյան նախալեռներից մինչև Բեռլին-Էլբա Եռակի շքանշանակիր 89-րդ Թամանյան Հայկական Հրաձգային Դիվիզիյաի մարական ուղին. Erywań: Armeńska Akademia Nauk, 1991. (orm.)