8 Pułk Strzelców Polskich (WP na Wschodzie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 8 Pułku Strzelców Polskich WP na Wschodzie. Zobacz też: 8 Pułk Piechoty - inne pułki piechoty z numerem 8.
8 Pułk Strzelców Polskich
Historia
Państwo  Imperium Rosyjskie
 II Rzeczpospolita
Sformowanie 1917
Rozformowanie 1918
Działania zbrojne
Wojna domowa w Rosji
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 2 Dywizja Strzelców Polskich

8 Pułk Strzelców Polskich (8 psp) – oddział piechoty Wojska Polskiego na Wschodzie.

Pułk został sformowany jesienią 1917 roku w składzie 2 Dywizji Strzelców Polskich z I Korpusu. Na dzień 14 grudnia 1917 liczył 552 żołnierzy frontowych[1]. W pierwszych dniach lutego 1918 roku pułk stoczył dwugodzinną walkę z bolszewikami. Wobec beznadziejnej sytuacji pułkownik Bokszczanin nakazał złożyć broń w zamian za umożliwienie dalszej jazdy. Następnego dnia transport z żołnierzami pułku został zatrzymany we Wiaźmie. Pertraktacje z bolszewikami o wolny przejazd trwały dwa dni i zakończyły się likwidacją pułku. Większość oficerów i żołnierzy z dowódcą pułku zdołała się wymknąć i skierowała do Dorogobuża, gdzie stała Brygada Rezerwowa, część pojechała w przebraniu do Mińska. Pozostali oficerowie zostali aresztowani przez bolszewików, żołnierze zdemobilizowani. Część majątku pułku została rozgrabiona, a pozostała przekazana miejscowemu komitetowi rewolucyjnemu. Po dwóch dniach pobytu w Dorogobużu generał Pawłowski, dowódca Brygady Rezerwowej wydał rozkaz złożenia broni bolszewikom. W związku z powyższym pułkownik Bokszczanin polecił swoim podwładnym by samodzielnie przedarli się do Bobrujska. Z trzystu żołnierzy pułku dwustu zdołało dotrzeć do Jelni, a stąd razem z 3 Dywizją Strzelców Polskich pod dowództwem kapitana Aleksandra Rosińskiego dotarło pod koniec lutego marszem do Bobrujska[2].

Oficerowie pułku[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Bagiński 1921 ↓, s. 173.
  2. Bagiński 1921 ↓, s. 188-189.
  3. Bagiński 1921 ↓, s. 188.
  4. Ś.p. kpt. Jerzy Widerman. „Polska Zbrojna”. 60, s. 5, 1923-03-02. Warszawa. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]