9 Batalion Strzelców Celnych

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
9 Batalion Strzelców Celnych
Historia
Państwo  Królestwo Polskie
Sformowanie 1831
Rozformowanie 1831
Nazwa wyróżniająca Podlaski
Dowódcy
Pierwszy ppłk Michał Kuszell
Działania zbrojne
powstanie listopadowe
Organizacja
Rodzaj wojsk Piechota
Podległość 4 Dywizja Piechoty - I 1831

9 Batalion Strzelców Celnych Podlaskich – ochotnicza polska formacja wojskowa powołana w czasie powstania listopadowego.

Historia batalionu[edytuj | edytuj kod]

Batalion został utworzony w styczniu 1831 w Siedlcach[1].

Formowanie oddziału rozpoczęło się w grudniu 1830 gdy Michał Kuszell na własną rękę rozpoczął zbieranie ochotników. W organizacji pomagali mu: kierownik wydziału wojska i policji w Siedlcach Sylwester Gołębiowski oraz przybyły w te strony dowódca dywizji ułanów polskich gen. Jan Weyssenhoff. Michał Kuszell został mianowany dowódcą tego oddziału w stopniu podpułkownika.

Uzbrojenie oddziału ppłk Michała Kuszella, nazwanego podlaskimi strzelcami celnymi, początkowo było słabe i różnorodne. Głównie składało się z broni myśliwskiej. W założeniach przeznaczeniem oddziału miała być walka partyzancka, zwłaszcza w rejonie Włodawy i obrona przejść na rzekach. W praktyce jednak oddział ten był często przyłączany do głównych zgrupowań wojsk powstańczych, toczących swoje bitwy z wojskami rosyjskimi.

Po przebyciu długiego szlaku bojowego ostatecznie 28 września 1831 batalion ten przekroczył granicę austriacką w zachodniej Galicji gdzie został rozbrojony.

Dowódca[edytuj | edytuj kod]

Bitwy i potyczki[edytuj | edytuj kod]

  • Kałuszyn (17 lutego 1831)[2].
  • Wawer (19 lutego 1831),
  • Grochów (20 i 25 lutego 1831),
  • Wola Wodyńska (21 kwietnia 1831),
  • Skurzec (10 maja 1831),
  • Jakać (17 maja 1831),
  • Kleczkowo (18 maja 1831),
  • Rudki (20 maja 1831),
  • Drohiczyn (22 lipca 1831),
  • Siemiatycze (23 lipca 1831),
  • Leśna (27 lipca 1831),
  • Wola Pawłowska (3 sierpnia 1831),
  • Zakrzów (11 sierpnia 1831),
  • Odrowąż (14 sierpnia 1831),
  • Molochów (15 sierpnia 1831),
  • Skaryszów (22 sierpnia 1831),
  • Chotcza Górna (10 września 1831),
  • Wola Siennicka (11 września 1831).

Otrzymał 1 Krzyż Kawalerski, 8 złotych i 9 srebrnych[2].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Wimmer 1978 ↓, s. 489.
  2. a b c Gembarzewski 1925 ↓, s. 79.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]