Wikipedia:Strona główna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Czy wiesz…

Z nowych i ostatnio rozbudowanych artykułów w Wikipedii:

Santa Maria Formosa Facciata e campanile2.jpg

…że święto Szawuot kończyło czas liczeniu omeru?

…czego dotyczyły mowy olintyjskie Demostenesa: pierwsza, druga i trzecia?

…jak wyglądały wymarłe bączki nowozelandzkie?

…czym jest Dgał Mały?

w jaki sposób grecki aktor mógł odgrywać mężczyznę przebranego za kobietę?

…dlaczego pewien wenecki kościół (na zdjęciu) co roku był odwiedzany przez dożę z procesją dwunastu młodych dziewcząt?

Wydarzenia

French OpenFestiwal Filmowy w Cannes

Zmarli: Manuel NoriegaKonstandinos MitsotakisEric BroadleyGregg AllmanZbigniew Brzeziński

Rocznice

30 maja: imieniny obchodzą m.in.: Ferdynand, Joanna i Żaneta
Okrągłe, pięcioletnie rocznice:

Artykuł na medal

Mauritius Blue Pigeon national museum of scotland.JPG
Koralczyk maurytyjski – wymarły gatunek gołębia z rodzaju Alectroenas, endemicznego dla maskareńskiej wyspy Mauritius leżącej na Oceanie Indyjskim. Dwa spokrewnione z nim gatunki z Maskarenów wymarły, trzy nadal istnieją. Koralczyk maurytyjski jest gatunkiem typowym rodzaju Alectroenas. Wokół głowy, szyi i piersi występowały białe, poczochrane pióra; reszta upierzenia miała kolor niebieski, zaś sterówki i nagie obszary na głowie – czerwony. Te kolory były uznawane za podobne do barw flagi Holandii, co znalazło odbicie w niektórych nazwach nadawanych temu koralczykowi. Pierwsze wzmianki o koralczyku maurytyjskim pochodzą z XVII wieku; później został opisany jeszcze kilka razy, jednak niewiele relacji dotyczy żywych osobników. Przynajmniej jeden żywy okaz i kilka wypchanych dotarło do Europy w XVIII i XIX wieku. Zachowały się jedynie trzy okazy muzealne, zaś jedynie jedna ilustracja przedstawia żywego osobnika. Przypuszczalnie gatunek wymarł w latach 30. XIX wieku wskutek wylesiania i drapieżnictwa. Czytaj więcej…

Dobry artykuł

P. Oxy. LXVI 4499.jpg

Papirus 115wczesny grecki rękopis Nowego Testamentu, spisany w formie kodeksu na papirusie. Paleograficznie datowany jest na III wiek. Zawiera 26 fragmentów Apokalipsy św. Jana. Osobliwością rękopisu jest to, że w tekście Ap 13,18 liczba Bestii uzyskuje wartość 616. Pomimo tego tekst rękopisu jest wysoko oceniany przez krytyków tekstu i przypuszcza się, że spośród zachowanych rękopisów Apokalipsy, może być najbliższym oryginałowi. Nie posiada żadnych osobliwych wariantów tekstowych, które nie występowałyby w innych rękopisach, a to oznacza, że skryba wiernie kopiował. David C. Parker przypuszcza, że rękopis może rzucać światło na najważniejszy okres ewolucji tekstu Apokalipsy. Obecnie przechowywany jest w Ashmolean Museum w Oksfordzie. Czytaj więcej…