ASIC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

ASIC (ang. Application Specific Integrated Circuit) – typ elektronicznych układów scalonych zaprojektowanych do realizacji z góry ściśle określonego zadania.

Największą zaletą rozwiązań typu ASIC jest to, że potrafią zastąpić cały zestaw układów ogólnego przeznaczenia realizując tę samą funkcję przez co są od nich mniejsze, tańsze, szybsze, zużywają mniej energii, są bardziej niezawodne oraz potrafią zrealizować nowe funkcje zgodnie z pomysłem projektanta. Dodatkowo, poprzez zastosowania pojedynczego chipu, obniżają się koszty projektowania, testowania, produkcji i montażu płytek drukowanych. Układy, które w jednej obudowie mieszczą kompletną funkcjonalność urządzenia, nazywa się SoC (ang. System on a chip).

Wadą układów ASIC jest wysoki koszt opracowania, a co za tym idzie wysoki koszt jednostkowy przy niewielkiej produkcji, mniejsza uniwersalność w porównaniu do np. mikroprocesorów oraz długi czas projektowania. Do budowy prototypów układów ASIC lub w przypadku niedużej produkcji stosuje się najczęściej technologię FPGA.

Układy tego typu są powszechnie stosowane w wielu dziedzinach takich jak:

  • układy sterujące komputerów,
  • układy sterujące telefonów komórkowych,
  • układy szyfrujące i deszyfrujące,
  • układy szybkiego cyfrowego przetwarzania sygnałów analogowych (np. DSP),
  • układy przetwarzania obrazu i dźwięku.