ASIC

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

ASIC (ang. Application Specific Integrated Circuit) – typ elektronicznych układów scalonych zaprojektowanych do realizacji z góry ściśle określonego zadania.

Zaletą rozwiązań ASIC jest to, że potrafią zastąpić cały zestaw układów ogólnego przeznaczenia realizujących tę samą funkcję przez co są od nich mniejsze, tańsze, szybsze, zużywają mniej energii, są bardziej niezawodne oraz potrafią zrealizować nowe funkcje zgodnie z pomysłem projektanta. Dodatkowo poprzez zastosowania pojedynczego chipu obniżają się koszty projektowania, produkcji i montażu płytek drukowanych i uruchamiania. Układy, które w jednej obudowie mieszczą kompletną funkcjonalność urządzenia, nazywa się SoC.

Ich wadą jest wysoki koszt opracowania, a więc wysoki koszt jednostkowy przy niewielkiej produkcji, mniejsza uniwersalność w porównaniu do na przykład mikroprocesorów oraz długi czas projektowania. Do budowy prototypów układów ASIC lub w przypadku niedużej produkcji stosuje się technologię FPGA.

Są one powszechnie stosowane w wielu dziedzinach takich jak:

  • układy sterujące komputerów,
  • układy sterujące telefonów komórkowych,
  • układy szyfrujące i deszyfrujące,
  • układy szybkiego cyfrowego przetwarzania sygnałów analogowych,
  • układy przetwarzania obrazu i dźwięku.