Abdullah Öcalan

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Abdullah Öcalan
Abdullah Öcalan.png
Data i miejsce urodzenia 4 kwietnia 1948
Halfeti
Lider Partii Pracujących Kurdystanu (PKK)
Okres od 1978
do teoretycznie nadal
Przynależność polityczna Partia Pracujących Kurdystanu

Abdullah Öcalan, ps. Apo (ur. 4 kwietnia 1948, Halfeti) – lider Partii Pracujących Kurdystanu (PKK).

Życiorys[edytuj]

Urodził się w Halfeti w 1948 roku. Pochodził z ubogiej rodziny kurdyjskiej[1]. W młodości planował wstąpienie do tureckiej armii, jego podanie zostało jednak odrzucone[1]. Następnie studiował politologię na Wydziale Nauk Politycznych Uniwersytetu w Ankarze. Na studiach zafascynowały go doktryny marksizmu-leninizmu i maoizmu[2][1]. Zasilił szeregi Rewolucyjnego Stowarzyszenia Studentów Ankary i Młodzieży Rewolucyjnej[1]. Na krótko aresztowany za rozprowadzanie ulotek. Po wypuszczeniu na wolność opuścił uczelnię[1] i udał się do kurdyjskiego Diyarbakır. W 1974 roku założył partyzancką organizację Kurdystan Rewolucyjny[1]. Przyjął pseudonim „Apo“ czyli wujek[1]. 27 listopada 1978 roku znalazł się w gronie założycieli Partii Pracujących Kurdystanu (PKK)[1]. Po 1980 roku zamieszkał w Damaszku[3].

W 1998 roku rząd Syrii pod naciskami Turcji i Stanów Zjednoczonych wydalił go z kraju[4]. Polityk, poszukując azylu, udał się do Europy. 16 stycznia 1999 roku w Rzymie został na krótko aresztowany przez włoskie służby[4]. Nie został wydany Turcji. W poszukiwaniu azylu odwiedził Grecję, Holandię i Rosję[4]. W lutym tego samego roku trafił do Kenii[4]. Tam 16 lutego został ujęty przez turecki oddział specjalny[4]. Aresztowanie przywódcy wywołało falę protestów pośród Kurdów na całym świecie[5]. Zwolennicy Öcalana oskarżyli Stany Zjednoczone i Izrael o udział w jego porwaniu[5]. Turecki sąd skazał go na karę śmierci[5]. W 2002 roku wyrok zmieniono na karę dożywotniego pozbawienia wolności[5].

Obecnie odsiaduje karę w więzieniu na wyspie İmralı na morzu Marmara[5]. Podczas pobytu w więzieniu złagodził rewolucyjną retorykę[5]. Zza krat wielokrotnie wzywał do zawieszenia broni i zatrzymania przemocy[2]. Opracował również specyficzną ideologię znaną jako demokratyczny konfederalizm. Ideologia ta stała się doktryną PKK[6][7].

Przypisy

  1. a b c d e f g h Terroryzm s. 54-55
  2. a b Magdalena Szkudlarek: Programowa niechęć do państwa jako kwintesencja zjawiska identyfikacji narodowej wśród Kurdów tureckich – analiza głównych przejawów nacjonalizmu kurdyjskiego w Turcji (pol.). refleksje.edu.pl. [dostęp 2017-09-18].
  3. Terroryzm s. 55
  4. a b c d e Terroryzm s. 57
  5. a b c d e f Terroryzm s. 58
  6. Democratic Confederalism (ang.). freeocalan.org. [dostęp 2017-09-22].
  7. Rafael Taylor: The new PKK: unleashing a social revolution in Kurdistan (ang.). ROAR Magazine. [dostęp 2017-09-23].

Bibliografia[edytuj]

  • Wilhelm Dietl, Rolf Tophoven, Kai Hirschmann: Terroryzm. Warszawa: 2012. ISBN 9788301160197.