Aberracja chromatyczna

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Powstawanie aberracji chromatycznej (1) i jej korekcja (2)
Górne zdjęcie zrobione jest przy użyciu obiektywu o wysokiej jakości - aberracja praktycznie nie występuje. Dolne zdjęcie zrobiono po nałożeniu dodatkowego obiektywu szerokokątnego

Aberracja chromatyczna, chromatyzm – cecha soczewki lub układu optycznego wynikająca z różnych odległości ogniskowania (ze względu na różną wartość współczynnika załamania) dla poszczególnych barw widmowych światła (różnych długości fali światła). W rezultacie występuje rozszczepienie światła, które widoczne jest na granicach kontrastowych obszarów pod postacią kolorowej obwódki (zobacz zdjęcie obok).

Aberracja chromatyczna występuje również w soczewce ludzkiego oka, powodując barwne obwódki (pomarańczowe i niebieskie) wokół ciemnych przedmiotów na jasnym tle. W przypadku układów optycznych (teleskopy, obiektywy fotograficzne etc.) jest to wada pogarszająca jakość odwzorowania.

Korekcja chromatyzmu[edytuj | edytuj kod]

Ten typ deformacji obrazu po raz pierwszy został skorygowany, w dużym stopniu, w układzie soczewek o nazwie achromat wynalezionym przez Anglika Johna Dollonda (1706–1761) w Anglii.

Czarno-biała fotografia[edytuj | edytuj kod]

Zjawisko to jest znane również w fotografii czarno-białej. Nie występują tam co prawda kolory, ale aberracja chromatyczna wywołuje nieostrość obrazu. Jego korekcję można osiągnąć poprzez:

  • zastosowanie apochromatu,
  • użycie odpowiedniego filtru kolorowego o wąskim pasmie przepustowości,
  • odpowiednie konwertowanie pojedynczych kanałów koloru do kanału czarno-białego.

Niektóre z tych metod wymagają jednak zwiększenia czasu ekspozycji.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]