Abonent

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Abonent (niem. Abonnent, fr. Abonné) – osoba mająca prawo do korzystania z usługi (e-booka, parkowania w strefie), urządzenia (radia, telefonu) lub otrzymywania czegoś (gazeta, obiady) na zasadzie uiszczania stałej, regularnej opłaty (tzw. abonamentu)[1].

Telekomunikacja[edytuj | edytuj kod]

Według prawa telekomunikacyjnego podmiot, który jest stroną umowy o świadczenie usług zawartej z dostawcą publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych[2].

Do lipca 2010 r. warunkiem zostania abonentem było zawarcie umowy na piśmie. W przypadku zawierania umowy w innej formie (przez dokonanie czynności faktycznych, np. w przypadku z korzystania z usług pre-paid albo automatów samoinkasujących) korzystający z usługi nazywany był użytkownikiem końcowym, co pociągało za sobą zróżnicowanie uprawnień różnych grup klientów korzystających z usług telekomunikacyjnych.

Abonentem może być osoba lub instytucja, która korzysta z określonej usługi za pomocą określonego medium według stawki określonej w umowie podpisanej między dwoma podmiotami: abonentem lub jego prawomocnym przedstawicielem i przedstawicielem firmy świadczącej daną usługę. Przykładem usługi abonenckiej może być linia telefoniczna, za pomocą której dostarcza się usługi telefoniczne, internet, telekonferencje itp.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. abonent - wyniki wyszukiwania - http://encyklopedia.pwn.pl, encyklopedia.pwn.pl [dostęp 2017-01-23] (pol.).
  2. Art. 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2017 r. poz. 1907)