Aborcja w Japonii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Japonia była jednym z pierwszych państw świata, które zalegalizowały aborcję. W 1948 roku ustanowiono prawo zezwalające na aborcję ze przyczyn medycznych, eugenicznych i kryminogennych, zaś rok później prawo to zliberalizowano o względy społeczno-ekonomiczne. W pierwszych latach po II wojnie światowej nastąpił wyraźny przyrost ludności uwarunkowany repatriacją 6,5 miliona Japończyków z byłych kolonii, a także spadkiem umieralności niemowląt na skutek poprawy jakości opieki medycznej oraz zmniejszeniem liczby poronień. Obawiano się jednak przeludnienia, co mogło przynieść niepożądane skutki dla bardzo zniszczonego w wyniku wojny kraju[1]. W przeciwieństwie do większości krajów świata, w których legalizacja aborcji następowała bardzo powoli, w Japonii stało się dość szybko i nieoczekiwanie, w czasach okupacji amerykańskiej[2].

Innym powodem przyjęcia proaborcyjnego ustawodawstwa był proces sądowy Miyuki Ishikawy, położnej jednego z tokijskich szpitali, która zabijała noworodki na życzenie ich rodziców. Kobiecie postawiono zarzut zamordowania w latach 30. i 40. XX wieku 103 noworodków, choć szacunki sięgają wyższej liczby[2].

Opracowanie i wprowadzenie przez japoński rząd ustawy o kontroli poczęć i urodzeń nie spowodowało gwałtownego wybuchu debat politycznych i zostało przyjęte ze poparciem większości społeczeństwa, zaś protesty środowisk medycznych, prawniczych i religijnych były stosunkowo znikome, niezauważalne i przez to ignorowane[potrzebne źródło]. Obecnie przerywanie ciąży legalne jest w Japonii z następujących przyczyn:

W praktyce aborcja w Japonii dostępna jest na życzenie, wykorzystując przy tym szeroko interpretowane względy społeczno-ekonomiczne. Jeżeli kobieta jest osobą zamężną, to do legalnego przeprowadzenia aborcji konieczna jest zgoda męża[potrzebne źródło].

W społeczeństwie japońskim, choć aborcja w swej istocie nie jest w pełni akceptowana i często wywołuje etyczne i moralne obiekcje, nie jest traktowana w kategoriach grzechu czy morderstwa. Rodzima religia Japonii, shintō, nie zajmuje w tej sprawie żadnego stanowiska, pozostawiając decyzję o aborcji wyłącznie sumieniom kobiet, ich rodzinom i lekarzom wykonującym zabiegi[potrzebne źródło]. Konfucjanizm aborcję dopuszcza ze względów medycznych, eugenicznych i kryminogennych[potrzebne źródło], zaś japoński buddyzm, początkowo sprzeciwiający się jakiejkolwiek formie uśmiercania organizmów żywych, ze względów pragmatycznych dostosował doktryny i rytuały do wzrostu poparcia dla aborcji w społeczeństwie[3].

Liczba zarejestrowanych aborcji systematycznie zmniejsza się od lat 50. i 60. XX wieku, kiedy to skala zjawiska była rekordowo duża, wręcz masowa[4].

Przypisy