Absolutum dominium

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Absolutum dominium (łac. "nieograniczona władza") – określenie używane w Polsce XVI-XVIII wieku, w którym szlachta piętnowała dążenia króla do wzmocnienia władzy monarszej. Polska szlachta obawiała się, że królowie (przede wszystkim z dynastii Wazów) będą dązyli do formy rządów, w której władca skupia w swym ręku pełnię niekontrolowanej władzy. W rzeczywistości chodziło o to, by pełnia władzy w królestwie znalazła się w rękach oligarchii magnackich i ich szlacheckiej klienteli.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Marcin Kamler [red.]: PWN Leksykon: Wojsko, wojna, broń, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ​ISBN 83-01-13506-9