Accordéon Mélancolique

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Accordéon Mélancolique
Accordeon Melancolique A5 Flyer Ontwerp5.jpg
Koncert na otwartym powietrzu w Dniu Parków Narodowych (Dag van het Nationale Park ), w parku Park Vreugd en Rust, Voorburg, Holandia. Zdjęcie: E. Brinkman Fotografie.
Rok założenia 1948 – do dzisiaj
Pochodzenie Drieergen-Rijsenburg, Holandia
Gatunek Blues
Chanson
Muzyka filmowa
poważna
Latynoamerykańska
Tango
Muzyka etniczna
Wytwórnia płytowa Sterkenburg Records
Obecni członkowie
Cherie de Boer
Jean-Pierre Guiran
Strona internetowa

Accordéon Mélancoliqueholenderski duet akordeonowy złożonym z Cherie de Boer (ur. Dżakarta, 10 czerwca 1950) i Jean–Pierre’a Guirana (ur. Vlissingen, 27 stycznia 1957).

De Boer i Guiran założyli swój duet w 1984 roku. W 1997 zostali zaproszeni by zagrać koncert podczas piątek rocznicy Planu Marszala w Rotterdamie, w Holandii, dla gości wśród których znaleźli się Bill i Hilary Clinton, holenderski książę Wilhelm Aleksander oraz ówczesny premier Wim Kok[1]. Ich pierwsza płyta L’imparfait du Coeur ukazała się w 1998 roku i została ogłoszona najlepszym albumem akordeonowym roku 1999 przez szwedzki magazyn Dragspels Nytt[2]. Po wydaniu pierwszej płyty kariera duetu zaczęła rozwijać się dynamicznie. Wystąpili podczas rozmaitych festiwali na Islandii i w Danii w latach 2000-2003[3]. Do tej pory zostało wydanych w sumie 7 albumów, z których utwory są do nabycia także jako nuty.

Styl[edytuj]

Accordeon Melancholique tworzy coraz więcej oryginalnych kompozycji. Inspirację czerpią z francuskiej muzyki akordeonowej, francuskich walców musette, włoskiej muzyki folkowej, walców antylskich, indonezyjskich melodii kronchong, tanga argentyńskiego, muzyki żydowskiej i greckiej, standardowego swingu, muzyki cygańskiej, muzyki poważnej, merengi oraz tex-mex (Teksas-Meksyk). Tematem centralnym jest rola ciszy w muzyce.

Quote-alpha.png
Poprzez nieustanne zastosowanie tak samo ciszy jak i dźwięku jako budulców w ich muzyce, nawet te najbardziej dynamiczne utwory zawierają w sobie dreszcze. To dodaje rytmicznym melodiom iskry[4].

Dyskografia[edytuj]

Albumy[edytuj]

Rok Album
2015 Aquarelles
2012 Gratitude
2008 Les Invités
2006 Le Nid Aimé
2003 Petits Fours Frais
2002 Parade des Poules
1998 L'Imparfait du Cœur

Nuty[edytuj]

Rok Album
2013 Gratitude
2008 Les Invités
2006 Le Nid Aimé
2002 Parade des Poules
1998 L'Imparfait du Cœur

Kompozycje J.P. Guiran’a[edytuj]

Nuty Cirque Mazurque (2003).

Kompozycje J.P Guiran’a charakteryzują się centralną rolą melodii. Ekspresyjność wzmocniona zostaje poprzez użycie różnych rytmów i harmonię która konstytuuje drugi głos.

2015[edytuj]

  • Mermaid
  • Quicksand
  • Swan & Swan
  • Aquarelle d’Amour
  • Warm Bath
  • Damselfly
  • Meeting at the Lake
  • Watering Place
  • Ducklings
  • the Heron and the Frog
  • Water Cave
  • Swell
  • Swimming in the Winter
  • Lullaby to the Sea
  • Ebb and Flow

2012[edytuj]

  • Eléphants Blancs
  • Swiss Affair
  • Gratitude I
  • Gratitude II
  • Gratitude III
  • Bailamos la Vida
  • Sans Queue ni Tête
  • The Singing Moon
  • Seaside
  • Cinquante
  • Santiago
  • Rose de Salon

2008[edytuj]

  • L'Arrivée des Invités
  • Bougainville
  • Clandestin
  • The Dancing Tortoise
  • Ma Chérie
  • Padiki Dikitika
  • Por el Camino Real (współatorzy)
  • Requiem pour une Rose
  • Tonton Charles
  • Tanah Tumpah Darah

2006[edytuj]

  • Appelboom
  • L'Esprit du Sud
  • L'Heure Bleue
  • Juif Errant
  • Kripi Kripi
  • Le Lac Minor
  • Le Nid Aimé
  • Maria Clara
  • Merel
  • Mon Chéri
  • Solitude Heureuse
  • Te Lang Alleen
  • Within Five Minutes!

2003[edytuj]

  • Cirque Mazurque

2002[edytuj]

  • Café Vert
  • Helena
  • Mango
  • Parade des Poules
  • Tres Corazones (współatorzy)
  • Une Valse Anglaise S.V.P.

1998[edytuj]

  • L'Imparfait du Cœur
  • Passé composé

1997[edytuj]

  • Polytour

Zastosowanie muzyki[edytuj]

Filmy dokumentalne[edytuj]

  • Broken Dreams. Suzanne van Leendert, van Osch Films, Holandia, 2015.
  • Portret van een Tuin. Rosie Stapel, Holandia, 2014.
  • Boi, Song of a Wanderer. Anne Marie Borsboom Filmproducties, Holandia, 2014.
  • Appie Baantjer als Diender. Profiel. KRO, Holandia, 2008.
  • Boren in de Zeebodem. Schooltv, Holandia, 2005.
  • De Koperen Ploeg. Kristie Stevens, Holandia, 2005.
  • Oud en der Dagen Zat. IKON, Holandia, 2003.
  • Picasso and Braque Go to the Movies. Martin Scorsese. Stany Zjednoczone, 2008.
  • Dag je dat wij niks leerde?. Ed van Herpt i Gwen Timmer. Stichting Filmgroep Parabel, Holandia, 1981.

Filmy[edytuj]

  • Something Fishy. Puppet animation. Foolhardy Films, scenariusz Trevor Hardy. Zjednoczone Królestwo, 2012.
  • De Laatste Dag. Reżyseria Saskia Diesing, scenariusz Helena van der Meulen. Lemming Film, Holandia, 2008.
  • If God Wants. Diennet Productions, Stany Zjednoczone, 2009.

Teatr[edytuj]

  • Because There Isn't Any. Johannes Wieland. Wykonane przez Juilliard School of Arts, Nowy Jork, Stany Zjednoczone, 2008.[5]
  • Petites Histoires.com. Kader Atou. Compagnie Accrorap, Francja, 2008. Przedstawione między innymi we Francji, Holandii, Stanach Zjednoczonych i Chinach.
  • Resemblance. Tancerze: Melanie Aceto en Claire Jacob-Zysman. Melanie Aceto Contemporary Dance, Nowy Jork, Stany Zjednoczone 2006.
  • EWES. Amaury Lebrun. Występ Compañía Nacional de Danza II, Madryt, Hiszpania, 2010.[6]

Seriale Telewizyjne[edytuj]

  • Man bijt Hond. NCRV, Holandia, Dolle Dries Sterke Zeemansverhalen 2013 / 2014 i Dave & Annu 2009.
  • De Troon. Avro, Holandia, 2010.

Przypisy

  1. (Niderlandzki) Ester Kleuver (10 sierpnia 2000): 'Opmerkelijk Duo Bezorgt Accordeon Eindelijk Nieuw Imago: Romantische Muziek onder de Euromast,' De Telegraaf, akapit. 1.
  2. (Szwedzki) Beng Nyquist (1999): Dragspels Nytt, rocznik 31, nr 1.
  3. (Niderlandzki) Rob van Niele (luty 2003): 'Aangename Accordeonmuziek uit Alle Windstreken,' Amsterdamse Folkagenda, akapit 2.
  4. (Niderlandzki) 'Het Duo'. Accordéon Mélancolique, akapit 2, Otrzymane 17 lipca 2010.
  5. (Angielski) Roslyn Sulcas (11 Grudzień 2008): 'Darkness and Humor for Students in Motion', New York Times, akapit 4.
  6. (Hiszpański) Omar Khan (6 lutego 2010): 'Rara noche de danzas eclécticas', El País.

Linki zewnętrzne[edytuj]