Achille Silvestrini

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Achille Silvestrini
Kardynał prezbiter
Achille Silvestrini
Herb Achille Silvestrini Crux fidelis arbor una nobilis
Kraj działania Włochy
Data i miejsce urodzenia 23 października 1923
Brisighella
Prefekt Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich
Okres sprawowania 1991–2000
Prefekt Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej
Okres sprawowania 1988–1991
Wyznanie katolicyzm
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 13 lipca 1946
Nominacja biskupia 4 maja 1979
Sakra biskupia 27 maja 1979
Kreacja kardynalska 28 czerwca 1988
Jan Paweł II
Kościół tytularny S. Benedetto fuori Porta S. Paolo
Sukcesja apostolska
Data konsekracji 27 maja 1979
Konsekrator Jan Paweł II
Współkonsekratorzy Duraisamy Simon Lourdusamy
Eduardo Martínez Somalo

Achille Silvestrini (ur. 23 października 1923 w Brisighelli) – włoski duchowny rzymskokatolicki, dyplomata watykański, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, sekretarz Rady Spraw Publicznych Kościoła w latach 1979–1988, prefekt Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej w latach 1988–1991, prefekt Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich w latach 1991–2000, arcybiskup ad personam od 1979, kardynał od 1988.

Życiorys[edytuj]

Studiował w seminarium w Faenzy, następnie na uniwersytecie w Bolonii (obronił doktorat z filologii klasycznej) oraz na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim w Rzymie (obronił doktorat obojga praw). Przygotowanie dyplomatyczne uzyskał na Papieskiej Akademii Duchownej w Rzymie.

W grudniu 1953 podjął pracę w służbie dyplomatycznej Stolicy Apostolskiej. Początkowo pracował w sekcji nadzwyczajnych spraw Kościoła Sekretariatu Stanu jako ekspert ds. Wietnamu, Chin, Indonezji i Azji Południowo-Wschodniej. Otrzymał tytuł papieskiego nadzwyczajnego tajnego szambelana (grudzień 1957), później również prałata honorowego Jego Świątobliwości (grudzień 1965). W latach 1958–1969 był osobistym sekretarzem dwóch kolejnych sekretarzy stanu – kardynałów Domenica Tardiniego i Amleta Giovanniego Cicognaniego. Od 1969 pracował w Radzie Spraw Publicznych Kościoła, początkowo w sekcji organizacji międzynarodowych, pokoju, rozbrojenia i praw człowieka; brał udział w wielu spotkaniach i konferencjach międzynarodowych. W 1971 towarzyszył sekretarzowi Rady arcybiskupowi Agostinowu Casarolemu w Moskwie na rozmowach w sprawie udziału Watykanu w traktacie o broni nuklearnej. Uczestniczył we wszystkich etapach przygotowania aktu końcowego Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie w Helsinkach i Genewie. Na kilku konferencjach międzynarodowych stał na czele delegacji Watykanu. Od lipca 1973 był podsekretarzem w Radzie Spraw Publicznych Kościoła. Prowadził wykłady w Papieskiej Akademii Duchownej w Rzymie, będącej szkołą dyplomatyczną Stolicy Apostolskiej.

4 maja 1979 został mianowany sekretarzem Rady Spraw Publicznych Kościoła, jednocześnie arcybiskupem tytularnym Novaliciany. Sakry udzielił mu 27 maja 1979 w Watykanie Jan Paweł II, któremu towarzyszyli arcybiskupi Duraisamy Simon Lourdusamy i Eduardo Martínez Somalo. W latach 1979–1984 stał na czele delegacji Watykanu na rozmowy z rządem włoskim w sprawie rewizji konkordatu laterańskiego. Reprezentował Stolicę Apostolską w rozmowach z wieloma rządami na świecie, także z władzami polskimi (1987).

28 czerwca 1988 Jan Paweł II wyniósł go do godności kardynalskiej, nadając diakonię S. Benedetto fuori Porta S. Paolo. W lipcu 1988 został prefektem Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej. W maju 1991 przeszedł na stanowisko prefekta Kongregacji ds. Kościołów Wschodnich, jednocześnie objął honorową funkcję wielkiego kanclerza Papieskiego Instytutu Wschodniego. Brał udział w wielu sesjach Światowego Synodu Biskupów w Watykanie; na sesji specjalnej dla Kościoła w Libanie (16 listopada–14 grudnia 1995) był jednym z prezydentów-delegatów.

W styczniu 1999 został podniesiony do godności kardynała prezbitera, zachowując dotychczasową diakonię S. Benedetto fuori Porta S. Paolo w charakterze tytułu prezbiterskiego na zasadzie pro hac vice. W listopadzie 2000 zrezygnował z funkcji prefekta Kongregacji Kościołów Wschodnich (zastąpił go patriarcha Ignacy I Daoud), a w październiku 2003 ukończył 80 lat i utracił prawo udziału w konklawe.

Linki zewnętrzne[edytuj]