Acinetobacter

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Acinetobacter baumannii
Acinetobacter baumannii.JPG
Acinetobacter baumannii
Systematyka
Królestwo bakterie
Typ proteobakterie
Klasa gammaproteobakterie
Rząd Pseudomonadales
Rodzina Moraxellaceae
Rodzaj Acinetobacter
Nazwa systematyczna
Acinetobacter
Brisou & Prévot 1954

Acinetobacterrodzaj bezwzględnie tlenowych bakterii Gram ujemnych, względnie chorobotwórczych, mogących wywoływać zakażenia szpitalne. Wchodzą one w skład mikroflory fizjologicznej skóry i śluzówki jamy nosowo-gardłowej[1]. Acinetobacter nie wytwarza rzęsek ani przetrwalników. Kolonie układają się w pałeczki. Podczas intensywnego wzrostu, w fazie stacjonarnej przyjmują kształt ziarniaków.

Hodowla[2][edytuj | edytuj kod]

Wzrost następuje w ciągu 18 do 24 godzin na agarze z krwią (kolonie małe i średnie, wypukłe, bezbarwne) oraz na agarze czekoladowym w warunkach tlenowych i optymalnej temperaturze 33-35 °C.

Biochemiczne cechy diagnostyczne[3][edytuj | edytuj kod]

Bakterie z rodzaju Acinetobacter posiadają następujące biochemiczne cechy diagnostyczne

  • oksydazo ujemne,
  • katalazo dodatnie,
  • laktozo dodatnie,
  • maltozo ujemne,
  • fuktozo ujemne,
  • sacharozo ujemne.
  • brak redukcji azotanów do azotynów.

Rodzaj Acinetobacter dzieli się na gatunki glukozo dodatnie (zdolne do rozkładu glukozy) (np. A. baumannii) oraz niezdolne do oksydacji glukozy (np. A. lwoffi, i A. haemolyticus)[4]. Bakterie z tego rodzaju nie wytwarzają indolu ani H2S.

Czynniki zjadliwości[1][edytuj | edytuj kod]

Głównymi czynnikami zjadliwości bakterii z tego rodzaju są:

Zakażenia[2][edytuj | edytuj kod]

Jak wspomniano wyżej, najczęściej są to zakażenia szpitalne:

  • zapalenia płuc, zwłaszcza u pacjentów korzystających z respiratora,
  • zakażenia skóry i tkanek miękkich,
  • zakażenia układu moczowego,
  • zapalenia ośrodkowego układu nerwowego np. opon mózgowo-rdzeniowych.

Leczenie zakażeń[edytuj | edytuj kod]

Cały rodzaj jest oporny na penicyliny. Lekami z wyboru wobec szczepów wieloopornych jest tygecyklina lub karbapenemy połączone z sulbaktamem[5].

Wybrane gatunki[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b A. Szkaradkiewicz, Mikrobiologia lekarska repetytorium z bakteriologii, s. 37, Wydawnictwo Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkiewicza w Poznaniu 2011, ​ISBN 978-83-7597-149-1
  2. a b A. Szkaradkiewicz, Mikrobiologia lekarska repetytorium z bakteriologii, s. 38, Wydawnictwo Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkiewicza w Poznaniu 2011, ​ISBN 978-83-7597-149-1
  3. A. Szkaradkiewicz, Mikrobiologia lekarska repetytorium z bakteriologii, s. 39, Wydawnictwo Uniwersytetu Medycznego im. Karola Marcinkiewicza w Poznaniu 2011, ​ISBN 978-83-7597-149-1
  4. Patrick R. Murray, Ken S. Rosenthal, Michael. A. Pfaller, Mikrobiologia, Elsevier, s. 331, Wrocław 2011, ​ISBN 978-83-7609-294-2​.
  5. Danuta Dzierżanowska, Antybiotykoterapia praktyczna, s. 381, Wydanie IV, Alfa Medica Press Bielsko-Biała 2008, ​ISBN 978-83-7522-013-1

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Podstawy Mikrobiologii Lekarskiej. PZWL, Warszawa 1979. Praca pod redakcją Leona Jabłońskiego. ​ISBN 83-200-0181-1​. Strona 283 oraz 277
  • Mikrobiologia. Elsevier, Wrocław 2011. Patrick R. Murray, Ken S. Rosenthal, Michael. A. Pfaller. ​ISBN 978-83-7609-294-2​. Strona 331

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.