Adam Bielecki (matematyk)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adam Feliks Bielecki
Kraj działania  Polska
Data i miejsce urodzenia 13 lutego 1910
Borysław
Data i miejsce śmierci 10 czerwca 2003
Lublin
Profesor
Specjalność: matematyk
Alma Mater Uniwersytet Jagielloński
Doktorat 1935
Habilitacja 1949
Profesura 1950
Uczelnia Uniwersytet Jagielloński
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Order Sztandaru Pracy II klasy Złoty Krzyż Zasługi Medal 10-lecia Polski Ludowej Medal 30-lecia Polski Ludowej Odznaka tytułu honorowego „Zasłużony Nauczyciel PRL”[1]

Adam Feliks Bielecki (ur. 13 lutego 1910 roku w Borysławiu, zm. 10 czerwca 2003 w Lublinie) – polski matematyk, profesor, specjalizujący się w analizie matematycznej oraz podstawach geometrii.

W 1931 ukończył studia matematyczne na Uniwersytecie Jagiellońskim. Tytuł doktora filozofii uzyskał w 1935 na podstawie pracy O integralnym przedstawianiu m-wymiarowych powierzchni zawartych w n-wymiarowej przestrzeni euklidesowej za pomocą funkcji uwikłanych napisanej pod kierunkiem Witolda Wilkosza. W latach 1936-1939 pracował w Katedrze Fizyki Teoretycznej UJ. W listopadzie 1939 został uwięziony w ramach Sonderaktion Krakau, do kwietnia 1940 przebywał w obozach w Sachsenhausen i Dachau. Po zwolnieniu wrócił do Krakowa, pracował jako korepetytor i nauczyciel, angażował się w tajne nauczanie.

W 1945 pracował krótko w Zakładzie Matematycznym I na UJ, następnie do 1947 w Katedrze Matematyki Akademii Górniczej w Krakowie. Habilitację obronił na UMCS w 1949 roku. Profesor nadzwyczajny od 1950 roku, zwyczajny od 1958. Był członkiem PPS i następnie PZPR w latach 1948–1981[1].

W 1951 otrzymał Nagrodę im. Stefana Banacha. W PRL odznaczony Krzyżem Kawalerskim, Oficerskim i Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Sztandarem Pracy II klasy.

Badania[edytuj | edytuj kod]

Zajmował się głównie redukcją aksjomatów geometrii euklidesowej podanej przez Davida Hilberta do systemu aksjomatów niezależnych. Badał także własności rodzin rozwiązań niektórych uogólnień równań różniczkowych zwyczajnych.

Przypisy

  1. a b Kto jest kim w Polsce 1984. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Interpress, 1984, s. 59–60. ISBN 8322320736.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]