Adam Chmara

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Michał Chmara
Ilustracja
Herb
Krzywda
Rodzina Chmarowie herbu Krzywda
Data urodzenia 22 grudnia 1720
Data śmierci 9 czerwca 1805
Odznaczenia
Order Orła Białego

Adam Michał Chmara herbu Krzywda (ur. 22 grudnia 1720, zm. 9 czerwca 1805) – wojewoda miński (1784–1793), kasztelan miński (1779), instygator litewski (1765), wiceinstygator litewski (1760), podczaszy miński (1756), sekretarz pieczęci mniejszej litewskiej (1752–1760), łowczy miński (1748)[1], kawaler Orderu Orła Białego, członek Rady Nieustającej, marszałek Trybunału Głównego Wielkiego Księstwa Litewskiego, członek konfederacji targowickiej, delegowany przez nią w 1792 roku jako asesor do sądu ultimae instantiae[2].

Był członkiem konfederacji generalnej Wielkiego Księstwa Litewskiego w 1764[3]. Poseł na sejm 1766 roku z powiatu starodubowskiego[4]. Był członkiem konfederacji Sejmu Czteroletniego[5]. Figurował na liście posłów i senatorów posła rosyjskiego Jakowa Bułhakowa w 1792, która zawierała zestawienie osób, na które Rosjanie mogą liczyć przy rekonfederacji i obaleniu dzieła 3 maja[6].

Adam Chmara był znany z oszałamiającej kariery, którą jako osoba pochodząca z niezamożnej rodziny, zrobił w czasach panowania króla Stanisława Augusta oraz ze swojej działalności społecznej. Zredagował Instruktaż dla Ekonomów, w którym zwracał uwagę na to, by nie dokonywać nadużyć wobec chłopów. W miejscowości Dubrowy wojewoda Adam Chmara wybudował pałac, w którym umieścił wspaniałą kolekcję starej broni i bibliotekę, oraz kościół, w którym go pochowano. Do dzisiaj zachowały się tylko niewielkie ruiny kościoła.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Urzędnicy centralni i dostojnicy Wielkiego Księstwa Litewskiego XIV-XVIII w. Spisy, oprac. H. Lulewicz, A Rachuba, Kórnik 1994, s. 203
  2. Korwin [Kossakowski] S., Trzeci Maj i Targowica, Kraków 1890, s. 116.
  3. Volumina Legum, t. VII, Petersburg 1860, s. 73.
  4. Dyaryusz Seymu Walnego Ordynaryinego Odprawionego w Warszawie Roku 1766, Warszawa [1767], b.n.s.
  5. Kalendarzyk narodowy y obcy na rok ... 1792. ..., Warszawa 1791, s. 309.
  6. Łukasz Kądziela, Między zdradą a służbą Rzeczypospolitej. Fryderyk Moszyński w latach 1792-1793, Warszawa 1993, s. 46, Сборник Русского исторического общества, t. 47,Petersburg 1885, s. 273.

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]