Adam Glapiński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adam Glapiński
Adam-Glapinski-NBP 2016 AB.jpg
Data i miejsce urodzenia 9 kwietnia 1950
Warszawa
Prezes Narodowego Banku Polskiego
Okres od 21 czerwca 2016
Poprzednik Marek Belka
Minister gospodarki przestrzennej i budownictwa
Okres od 12 stycznia 1991
do 5 grudnia 1991
Przynależność polityczna Porozumienie Centrum
Poprzednik Aleksander Paszyński
Następca Andrzej Diakonow
Minister współpracy gospodarczej z zagranicą
Okres od 23 grudnia 1991
do 10 czerwca 1992
Przynależność polityczna Porozumienie Centrum
Poprzednik Dariusz Ledworowski
Następca Andrzej Arendarski

Adam Glapiński (ur. 9 kwietnia 1950 w Warszawie) – polski ekonomista i polityk, profesor nauk ekonomicznych.

W 1991 minister gospodarki przestrzennej i budownictwa, w latach 1991–1992 minister współpracy gospodarczej z zagranicą, poseł na Sejm I kadencji, senator IV kadencji, członek Rady Polityki Pieniężnej w kadencji 2010–2016, w 2016 członek zarządu Narodowego Banku Polskiego, od 2016 prezes Narodowego Banku Polskiego.

Życiorys[edytuj]

Ukończył Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie (1968), a następnie studia na Wydziale Ekonomiczno-Społecznym Szkoły Głównej Planowania i Statystyki w Warszawie (1972). W tym samym roku odbył staż w Banque de France w Paryżu. Doktoryzował się, a w 2004 habilitował się w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie. W 2013 otrzymał tytuł profesora nauk ekonomicznych.

Od 1974 związany zawodowo z macierzystą uczelnią jako nauczyciel akademicki, doszedł do stanowiska profesora zwyczajnego, został także kierownikiem Zakładu Ekonomii Politycznej i Historii Myśli Ekonomicznej w Kolegium Zarządzania i Finansów SGH. Był także wykładowcą w Polskiej Akademii Nauk (1978–1983), Inter-University Centre of Postgraduate Studies w Dubrowniku (1986–1989), University of Colorado at Boulder (1993–1998), United States Business and Industrial Council na University of Missouri i na University of Kansas (1996), Institut Superieur de Gestion (1994–2005) i w Wyższej Szkole Ekonomii i Prawa im. prof. Edwarda Lipińskiego w Kielcach (2004–2007). W 1988 otrzymał stypendium Société historique et littéraire polonaise w Paryżu.

W latach 80. działał w podziemnej „Solidarności”, w stanie wojennym był współprzewodniczącym podziemnej „Solidarności” w SGPiS. W 1989 był jednym z założycieli Oddziału Warszawskiego Stowarzyszenia Centrum Demokratyczne. W 1990 był współzałożycielem Porozumienia Centrum i warszawskiego oddziału Kongresu Liberalno-Demokratycznego (KLD). Pełnił funkcję wiceprzewodniczącego PC w latach 1991–1993. W 1991 zajmował stanowisko ministra budownictwa i gospodarki przestrzennej w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego. W 1991 z listy POC jako kandydat Porozumienia Centrum został wybrany na posła I kadencji. W rządzie Jana Olszewskiego pełnił funkcję ministra współpracy gospodarczej z zagranicą[1]. W 1997 z ramienia Ruchu Odbudowy Polski uzyskał mandat senatora IV kadencji w województwie tarnowskim. Wkrótce odszedł z ROP, przystępując do Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego i Klubu Senatorskiego AWS. W Senacie był wiceprzewodniczącym Komisji Gospodarki Narodowej. Wchodził w skład parlamentarnej Komisji Wspólnej Unii Europejskiej i Polski. W 2001 nie ubiegał się o reelekcję.

Był później przewodniczącym rad nadzorczych: Banku Rozwoju Eksportu (1992), Centralwings Nowy Przewoźnik (2007) oraz KGHM Polska Miedź (2007). W latach 2007–2008 był prezesem zarządu – dyrektorem generalnym Polkomtela.

W latach 1993–2001 kierował Instytutem Wolności Ekonomicznej i Politycznej. Był członkiem kapituły nagrody „Teraz Polska” (kadencje 2006–2009 i 2009–2012). Jest członkiem International Joseph A. Schumpeter Society (od 2002) oraz European Society for the History of Economic Thought (od 2007).

5 lutego 2009 został jednym z dwóch (obok Ryszarda Bugaja) doradców ekonomicznych prezydenta Lecha Kaczyńskiego (do 15 lutego 2010). 16 lutego 2010 prezydent ogłosił swoją decyzję o powołaniu go w skład Rady Polityki Pieniężnej[2] na sześcioletnią kadencję.

29 lutego 2016 prezydent Andrzej Duda na wniosek prezesa NBP Marka Belki powołał go na członka zarządu Narodowego Banku Polskiego[3][4]. Pełnił tę funkcję do 9 czerwca 2016[5]. W maju tegoż roku Andrzej Duda zgłosił natomiast jego kandydaturę na stanowisko prezesa polskiego banku centralnego[6]. 10 czerwca 2016 Sejm VIII kadencji wybrał go na tę funkcję[7]. 21 czerwca 2016 – po złożeniu przysięgi – Adam Glapiński objął urząd[8].

Wybrane publikacje[edytuj]

  • Transforming Economic Systems: the Case of Poland, Wyd. Physica-Verlag Heidelberg w Niemczech i Springer-Verlag New York 1991
  • Ekonomia Niepodległości, Wyd. ALFA, Warszawa 2000
  • Kapitalizm, demokracja i kryzys państwa podatków, Oficyna Wydawnicza SGH, Warszawa 2004
  • Post-Crisis Economic Policy. Innovation Based Growth, „Journal of Management and Financial Sciences”, Issue 5, 2011
  • Meandry historii ekonomii, Oficyna Wydawnicza SGH, Warszawa 2012
  • Animal Spirits in Economics, „Journal of Management and Financial Sciences”, Issue 11, 2013
  • Kwestie metodologiczne podejścia ewolucyjnego w ekonomii, „Gospodarka Narodowa” nr 5–6, 2013

Przypisy

  1. Rząd Jana Olszewskiego. premier.gov.pl. [dostęp 2015-08-18].
  2. Gilowska, Glapiński i Kaźmierczak do RPP. Prezydent uzupełnił skład Rady. tvn24.pl, 16 lutego 2010. [dostęp 2015-08-18].
  3. Adam Glapiński nowym członkiem zarządu NBP. tvn24bis.pl, 1 marca 2016. [dostęp 2016-03-01].
  4. M.P. z 2016 r. poz. 275
  5. M.P. z 2016 r. poz. 703
  6. Adam Glapiński kandydatem Prezydenta RP na Prezesa NBP. prezydent.pl, 6 maja 2016. [dostęp 2016-05-06].
  7. Nowy prezes NBP. Adam Glapiński powołany przez Sejm. money.pl, 10 czerwca 2016. [dostęp 2016-06-10].
  8. Nowy Prezes NBP rozpoczął kadencję. nbp.pl, 21 czerwca 2010. [dostęp 2016-06-21].

Bibliografia[edytuj]