Adam Gubrynowicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Gubrynowicz
Data i miejsce urodzenia 22 grudnia 1906
Lwów
Data i miejsce śmierci 25 lutego 2000
Montreal
Zawód, zajęcie dyplomata
Alma Mater Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie, London School of Economics
Rodzice Bronisław Gubrynowicz
Helena Löwental
Małżeństwo Fryderyka von Salis-Samaden[1]
Krewni i powinowaci Władysław (dziadek)
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Order Lwa Białego III Klasy (Czechy)

Adam Ludwik Gubrynowicz vel Baron Adam Ludwig von Gubry-Gubrynowicz de Mengen (ur. 22 grudnia 1906 we Lwowie, zm. 25 lutego 2000 w Montrealu) – polski dyplomata, działacz społeczny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w bogatej rodzinie księgarzy lwowskich. Był wnukiem Władysława (1836-1914), synem profesora Bronisława (1870-1933) i Heleny z domu Löwental (1884-1944). Miał siostrę Janinę Helenę Teklę (ur. 1910, po raz pierwszy zamężna z Michałem Kazimierzem Sobańskim, po drugim mężu Bednorz[2]).

Ukończył Wydział Prawa na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie oraz London School of Economics. W 1929 roku podjął pracę w polskiej służbie zagranicznej, będąc attaché honorowym poselstwa Rzeczypospolitej Polskiej w Wiedniu, Bernie[3] oraz ambasady RP w Rzymie. W latach 30. zbliżył się do sanacji[4]. 25 lipca 1934 został sekretarzem zarządu Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Sanockiej[5] (prezesem był Bolesław Skwarczyński)[6][7]. W tym czasie przekazał na rzecz utworzonego Muzeum Ziemi Sanockiej w Sanoku 70 polskich medali pamiątkowych[8]. Od 1928 do 1939 był kolatorem obu zagórskich świątyń: kościoła oraz cerkwi[9]. W 1939 ufundował witraże dla kościoła w Starym Zagórzu[10].

W okresie II wojny światowej przebywał kolejno we Francji, Jugosławii oraz na Węgrzech, gdzie pracował jako urzędnik i robotnik leśny.

Po powrocie do Polski od 1945 roku pełnił obowiązki, a następnie został Dyrektorem Protokołu Dyplomatycznego w komunistycznym Tymczasowym Rządzie Jedności Narodowej. Na polecenie ministra Wincentego Rzymowskiego opracował nowy ceremoniał dyplomatyczny[11]. W Ministerstwie Spraw Zagranicznych był również odpowiedzialny za wydawanie paszportów i wiz[12].

W 1949 roku uciekł do Berna, skąd miał wysłać pismo rezygnacyjne do MSZ i zwrócić się do władz amerykańskich o udzielenie mu azylu politycznego[13][14]. Początkowo mieszkał w Wielkiej Brytanii, następnie wyemigrował do Australii. W latach 50. pełnił w funkcję sekretarza Akcji Katolickiej (National Catholic Rural Movement) w Melbourne[15].

Zmarł 25 lutego 2000 roku w Royal Victoria Hospital w Montrealu. Pogrzeb odbył się cztery dni później w miejscowej Bazylice katedralnej Matki Bożej Królowej Świata.

Był autorem publikacji pt. Baronowie z Gubr Gubrynowicze de Mengen herbu własnego. Szkic genealogiczny z 1932.

31 marca 1932 poślubił w Wiedniu baronównę Fryderykę Henrietę Marię Gabrielę von Salis Samaden.

Odznaczenia i ordery[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. GeneAll.net – Friederike Henriette Maria Gabriele, Gräfin von Salis-Samaden.
  2. Stanisław Jan Rostworowski: Michał Kazimierz Sobański. ipsb.nina.gov.pl. [dostęp 2019-06-18].
  3. Jan Meysztowicz, Czas przeszły dokonany: wspomnienia ze służby w Ministerstwie Spraw Zagranicznych w latach 1932-1939, Instytut Prasy i Wyd. „Novum”, 1989, s. 114.
  4. Andrzej Notkowski, Prasa w systemie propagandy rządowej w Polsce 1926-1939, Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Oddział w Łodzi, 1987.
  5. Zbigniew Koziarz. Towarzystwo Rozwoju i Upiększania Miasta Sanoka (1904–1994). „Rocznik Sanocki”. VII, s. 12, 1995. ISSN 0557-2096. 
  6. Z ruchu kulturalnego w Sanoku. „Kurier Warszawski”. Nr 119, s. 5, 2 maja 1935. 
  7. Edward Zając, Oświata i szkolnictwo. Życie kulturalne, Środowisko kulturalne, w: Sanok. Dzieje miasta. Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 616.
  8. Edward Zając, Oświata i szkolnictwo. Życie kulturalne, Środowisko kulturalne, w: Sanok. Dzieje miasta, Praca zbiorowa pod redakcją Feliksa Kiryka, s. 617.
  9. Cerkiew zagórska. W: Zbigniew Osenkowski: Zagórz nad Osławą. Z dziejów miasta i gminy. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2006, s. 42-43. ISBN 83-922799-6-4.
  10. Kościół zagórski. W: Zbigniew Osenkowski: Zagórz nad Osławą. Z dziejów miasta i gminy. Sanok: Oficyna Wydawnicza Miejskiej Biblioteki Publicznej im. Grzegorza z Sanoka w Sanoku, 2006, s. 25-26. ISBN 83-922799-6-4.
  11. Elżbieta Woźnica, Paulina Zajda, Protokół dyplomatyczny. Analiza, 2009.
  12. Jan Żaryn, Kościół a władza w Polsce, 1945-1950, Wyd. DiG, 1997, s. 217 i 242.
  13. A. Kochański, Sprawy Zagraniczne w protokołach Biura Politycznego i Sekretariatu KC PZPR z roku 1949, w: Polski Przegląd Dyplomatyczny 2001, t. 1 nr 3(3), s. 265.
  14. „Nawrócony” Gubrynowicz, w: „Dziennik Polski i Dziennik Żołnierza”, Londyn 23 VIII 1949.
  15. Dr Stephen S. Taylor (ed.),Who is who in Austria 1959/1960, Intercontinental Book & Publishing Co. Ltd, 1961 s. 184.
  16. M.P. z 1947 r. nr 25, poz. 115
  17. M.P. z 1947 r. nr 68, poz. 465

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]