Adam Kłodziński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Adam Kłodziński (ur. 17 października 1877 w Kętach, zm. 6 grudnia 1945 w Krakowie) – historyk mediewista, teoretyk dydaktyki historii. Jego bratem był Abdon Kłodziński.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim, doktorat 1907 (promotor Stanisław Smolka). Uczył w gimnazjach Krakowa, Cieszyna i Jarosławia. wykładowca dydaktyki historii na Studium Pedagogicznym UJ w latach 1922-1934. Od 1920 współpracownik Komisji Historycznej PAU. Zajmował się historią średniowiecza polskiego.

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Rokowania polsko-brandenburskie w r. 1329, 1904.[1]
  • Z dziejów Śląska Górnego: wykłady, wygłoszone we Wrocławiu, w Berlinie, Poznaniu i Gnieźnie, 1914[2].
  • Z zagadnień dydaktyki historyi, 1918[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Kłodziński, Rokowania polsko-brandenburskie w roku 1329, polona.pl [dostęp 2020-05-10].
  2. Adam Kłodziński, Z dziejów Śląska Górnego : wykłady, wygłoszone we Wrocławiu, w Berlinie, Poznaniu i Gnieźnie, polona.pl [dostęp 2020-05-10].
  3. Adam Kłodziński, Z zagadnień dydaktyki historyi, polona.pl [dostęp 2020-05-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]