Adam Kurowski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adam Kurowski
„Artur”
Ilustracja
pułkownik dyplomowany obserwator pułkownik dyplomowany obserwator
Data i miejsce urodzenia 30 listopada 1897
Szamrajówka
Data i miejsce śmierci 9 października 1979
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1917-1945
Siły zbrojne Armia Imperium Rosyjskiego Wojsko Polskie
Jednostki 2 Pułk Lotniczy
Wyższa Szkoła Lotnicza
Armia „Poznań”
Stanowiska dowódca eskadry
dyrektor nauk
szef sztabu lotnictwa armii
Główne wojny i bitwy I wojna światowa
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (1920-1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi z Mieczami Złoty Krzyż Zasługi Krzyż Armii Krajowej

Adam Kurowski ps „Artur” (ur. 30 listopada 1897, zm. 9 października 1979) – pułkownik dyplomowany obserwator Wojska Polskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Adam Kurowski urodził się 30 listopada 1897 roku we wsi Szamrajówka na Ukrainie, w rodzinie Władysława, ziemianina, i Marii z Górskich. Uczył się w Kijowie w Szkole Handlowej i otrzymał w 1916 roku świadectwo dojrzałości. Służył od kwietnia 1917 roku w 21 brygadzie artylerii armii rosyjskiej. W kwietniu 1918 roku został zdemobilizowany i krótko studiował na Politechnice w Kijowie.

Przybył do kraju w listopadzie 1918 roku i od stycznia 1919 roku rozpoczął służbę w WP. Był kolejno oficerem baterii, dowódcą plutonu i dowódcą baterii 2 pułku artylerii polowej od października 1920 roku. Od października 1922 roku do czerwca 1923 roku był absolwentem Szkoły Obserwatorów i Strzelców Lotniczych w Toruniu. Ukończył ją z drugą lokatą i został przydzielony do 2 pułku lotniczego, w którym był kolejno obserwatorem eskadry, od lipca 1928 roku dowódcą eskadry i następnie od 1931 roku dowódcą dywizjonu. W ogólnopolskim Konkursie Artystycznej Fotografii Lotniczej otrzymał w roku 1927 nagrodę.

W latach 1931–1933 studiował w Wyższej Szkole Wojennej w Warszawie i od listopada 1933 roku był dublantem I oficera sztabu I Grupy Aeronautycznej, a od maja 1934 roku referentem i kierownikiem Wydziału Studiów w Dowództwie Lotnictwa. Przeniesiony we wrześniu 1935 roku do W.S.Woj., gdzie był wykładowcą, a od 1936 roku kierownikiem katedry lotnictwa. Od stycznia 1938 roku był w Wyższej Szkole Lotniczej dyrektorem nauk i zastępcą komendanta, a od marca 1939 roku w sztabie Armii „Poznań” oficerem odcinkowym lotnictwa. Publikował artykuły w „Przeglądzie Lotniczym” i w „Bellonie” oraz był współpracownikiem Encyklopedii Wojskowej (t. VI–VII, W. 1937–1939). Podczas kampanii wrześniowej 1939 roku był szefem sztabu (zastępcą dowódcy) lotnictwa Armii „Poznań”. Uczestnik bitwy nad Bzurą. 18 września pod Palmirami został ciężko ranny i leczył się w szpitalu w Modlinie, w którym przeszedł amputację nogi. Następnie leczył się w szpitalu jenieckim w Warszawie, skąd w kwietniu 1940 roku został zwolniony jako inwalida wojenny. Mieszkał kolejno w czasie okupacji przy ul. Koszykowej 79, al. Niepodległości 245 i ul. Puławskiej 103/105. Otrzymał jako inwalida koncesję na sklepik z winami i wódkami na Mariensztacie[1].

W konspiracji początkowo działał w Biurze Informacji i Propagandy, a od 1942 roku był zastępcą pułkownika Bernarda Adameckiego, szefa Wydziału Lotnictwa Oddziału III Komendy Głównej AK. W kwietniu 1943 roku, gdy szefem Wydziału Lotnictwa został pułkownik Roman Rudkowski ps. „Rudy", objął w tej komórce organizacyjnej kierownictwo nowo utworzonego działu operacyjnego. Używał wówczas pseudonimu „Artur”. Współpracował również z pismem młodzieży lotniczej „Wzlot”[2].

Szef Wydziału Lotnictwa („52”) płk Bernard Adamecki we wniosku odznaczeniowym z 22 września 1944 roku pisał o nim: „w czasie kampanii wrześniowej 1939 r. pełnił funkcję zastępcy D-cy lotnictwa armii Poznań. Praktycznie biorąc dowodził lotnictwem, wykazując wysoką sprawność organizacyjną i operacyjną przy dużej odwadze osobistej. W końcowej fazie działań po odlocie lotnictwa brał udział w akcji naziemnej, w której został ciężko ranny, w wyniku czego stracił nogę. Po wyjściu ze szpitala przystąpił do pracy konspiracyjnej, pracując początkowo w BIP, później na stanowisku zastępcy Szefa 52. Na ostatnim stanowisku wniósł duży swój wkład w dziedzinie organizacyjnej i wyszkoleniowej lotnictwa. Pomimo trudności związanych ze swoim kalectwem oraz kilkukrotnego zagrożenia pracował z najwyższym poświęceniem i osobistą odwagą”. Wraz z ludnością cywilną opuścił miasto po Powstaniu warszawskim, a osiadł po wyzwoleniu kraju w Bytomiu i prowadził tam sklep z zabawkami i materiałami piśmiennymi.

Wiceprezes okręgowego Związku Inwalidów Wojennych w latach 1945–1947. Powrócił do Warszawy w 1950 roku i od sierpnia tego roku był w Wydawnictwie „Nasza Księgarnia” redaktorem, a od lipca 1958 roku redaktor w Wydziale Wydawniczo–Historycznym Wojskowego Inspektoratu Lotnictwa. Przeszedł na emeryturę we wrześniu 1964 roku. Od 1956 roku był jednocześnie członkiem Komisji Historycznej Aeroklubu PRL, a od 1957 roku członkiem, potem wiceprezesem Klubu Seniorów Lotnictwa Aeroklubu PRL.

Zmarł w Warszawie 9 października 1979 roku.

Awanse[edytuj | edytuj kod]

  • major - 27 czerwca 1935 ze starszeństwem z 1 stycznia 1935 i 14. lokatą w korpusie oficerów aeronautyki[3]
  • podpułkownik – 1939
  • pułkownik – 11 listopada 1943

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane prace[edytuj | edytuj kod]

  • „Silniczek samozapłonowy do modeli latających. Na podstawie pracy A. Filippczewa «Kompressionnyj motor F-10»”, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1952.
  • „Fotografia lotnicza”, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1955.
  • „Lotnictwo armii «Poznań» i «Pomorze» w kampanii wrześniowej 1939 r.”, cz. 1, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 4 (17), Warszawa 1960, s. 151-176.
  • „Lotnictwo armii «Poznań» i «Pomorze» w kampanii wrześniowej 1939 r.”, cz. 2, Wojskowy Przegląd Historyczny Nr 6 (19), Warszawa 1961, s. 33-69.
  • „Lotnictwo polskie w 1939 roku”, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1962.
  • „Kraksy i wzloty. Wspomnienia lotnika”, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1965.
  • „Bijcie się z nami, Messerschmitty”, Nasza Księgarnia, Warszawa 1967, 1969.
  • „Lotnicy w bitwie nad Bzurą”, Krajowa Agencja Wydawnicza RSW „Prasa, Książka, Ruch”, Warszawa 1975.
  • „Z historii polskiego lotnictwa wojskowego 1918-1939”, Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1978[5].

Przypisy

  1. Był wykorzystywany jako lokal konspiracyjny
  2. Wydawane od 1943
  3. Dziennik Personalny M.S.Wojsk. Nr 9 z 28 czerwca 1935 r., s. 68.
  4. M.P. z 1938 r. Nr 259, poz. 612
  5. Praca pod redakcją naukową Izydora Kolińskiego, a współautorami byli: Ryszard Bartel, Jan Chojnacki i Tadeusz Królikiewicz.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Andrzej Krzysztof Kunert: Słownik biograficzny konspiracji warszawskiej 1939-1945 T. 2. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1987, s. 108-109. ISBN 83-211-0739-7.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]