Adam Majewski (lekarz)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Adam Majewski
Data i miejsce urodzenia 24 maja 1907
Lublin
Data i miejsce śmierci 24 maja 1979
Toruń
Alma Mater Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie
Dziedzina sztuki literatura
Ważne dzieła

Wojna, ludzie i medycyna, Wojenne opowieści porucznika Szemraja

Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski Krzyż Walecznych (od 1941) Srebrny Krzyż Zasługi Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 Krzyż Pamiątkowy Monte Cassino Defence Medal (Wielka Brytania) War Medal 1939–1945 (Wielka Brytania) Italy Star (Wielka Brytania)

Adam Majewski (ur. 24 maja 1907 w Lublinie, zm. 24 maja 1979 w Toruniu[1]) – polski lekarz-chirurg, a także pisarz.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

Rodzina mieszkała w Lubelskiem, w dzisiejszym Świdniku, w Adampolu, uzdrowiskowej wsi pod Lublinem. Nazwa miejscowości a dziś dzielnicy miasta pochodzi od imienia jego antenata, również Adama Majewskiego[2]. Był absolwentem Gimnazjum i Liceum Stefana Batorego w Lublinie, które ukończył w 1926 roku. Początkowo student Wyższej Szkoły Handlowej (Szkoły Głównej Handlowej) w Warszawie w l. 1927-30, a następnie Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Dyplom lekarza uzyskał w 1936 roku, a tytuł doktora medycyny 2 lata później. Do momentu wybuchu wojny pracował w klinice chirurgicznej we Lwowie, a następnie w Warszawie. Ogłosił 6 prac naukowych z zakresu chirurgii i torakochirurgii.

Należał do Polskiej Korporacji Akademickiej Maltania w Warszawie.

II wojna światowa[edytuj | edytuj kod]

W 1939 roku brał udział w kampanii wrześniowej. Następnie internowany na Węgrzech, skąd zbiegł w lutym 1940 roku i przedostał się do polskich sił zbrojnych we Francji i potem w Wielkiej Brytanii. Brał udział w działaniach Polskich Sił Zbrojnych we Francji, na Środkowym i Bliskim Wschodzie oraz we Włoszech. Podczas włoskiej kampanii był lekarzem 3 Batalionu Strzelców Karpackich. Kontuzjowany w czasie bitwy o Monte Cassino. "Okazało się, że mam pękniętą łękotkę. Poza tą sprawą byłem przeziębiony, potłuczony i w najwyższym stopniu wyczerpany"[3]. W kwietniu 1945, po bitwie o Bolonię, został wyznaczony na stanowisko komendanta Polowej Czołówki Chirurgicznej Nr 350.

Okres powojenny[edytuj | edytuj kod]

Grób Adama Majewskiego na Cmentarzu Powązkowskim

Po powrocie do kraju w 1947 roku pracował jako lekarz w Toruniu i Lublinie. Autor prac naukowych z dziedziny chirurgii i torakochirurgii oraz wielu książek ze wspomnień wojennych. Jego pierwsza książka "Wojna, Ludzie i Medycyna" ukazała się w 1960 roku. Od 1972 członek ZAiKS, od 1976 członek Związku Literatów Polskich.

Pochowany na Starych Powązkach w Warszawie (kwatera 36).

Dorobek pisarski[edytuj | edytuj kod]

  • Wojna, ludzie i medycyna, 1960, Wyd. Lubelskie
  • Zaczęło się w Tobruku. Opowieść o Adolfie Bocheńskim 1974, Wyd. Lubelskie
  • Wojenne opowieści porucznika Szemraja, 1975, Wyd. Lubelskie
  • Lekarz też człowiek, 1979, Wyd. Lubelskie

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Jan Bełkot, Majewski Adam, w: Toruński słownik biograficzny, tom 2 (pod redakcją Krzysztofa Mikulskiego), Toruń 2000, s. 167.
  2. Pojedziemy ul. Majewskiego www.swidnik.pl [dostęp 2018-10-30]
  3. Adam Majewski, Wojna, ludzie i medycyna s. 408

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Adam Majewski, Wojna, ludzie i medycyna, Wydawnictwo Lubelskie, Lublin 1972, wyd. IV.
  • Jan Bełkot, Majewski Adam, w: Toruński słownik biograficzny, tom 2 (pod redakcją Krzysztofa Mikulskiego), Toruń 2000, s. 166–167.